Het eerste stuk rijden naar Beni Mellal is vlak en relatief saai maar met een strak blauwe lucht en een zonnetje ziet het er hoe dan ook prachtig uit.Hoe dichter ik in de buurt van de Azilal regio kom des te groener het wordt en ik zie al snel dat dit het gebied is waar de sinaasappels vandaan komen want die worden overal langs de weg aangeboden naast de vele plantages in dit gebied.

In Beni Mellal stop ik alleen even om te tanken en wat lucht in de autobanden en dan snel door naar Khenifra. Onderweg kom ik langs de prachtige Barrage Ahmed El Hansali waar ik even stop voor een kopje koffie langs de weg en een telefoontje met mijn jarige dochter. Inmiddels zakt de zon achter de bergen en ik moet nog een flink stuk rijden naar M’Rirt waar ik een nachtje heb geboekt op het platte land.

Alvorens op zoek te gaan naar mijn slaapplek stop ik hier om iets te eten bij een restaurant dat heel toevallig Amsterdam heet, hhh!
Na contact met mijn host blijkt dat ik nog zo’n 18 km de heuvel af moet richting Oued Oum Rbia want deGite MRBrie ligt in een landelijke omgeving in de midden Atlas in een klein dorpje dat Tiklit heet.
En aangezien het al donker is en de weg ook iets minder goed en met veel bochten is het best een spannend stuk om te rijden.
Het laatste stukje naar de Gite onverhard met veel stenen en enigszins steil en daar heeft mijn bolide het toch wel een beetje moeilijk mee.Maar met het nodige gas op de plank lukt het om de auto bij de Gite te parkeren.

Het is een stuk frisser hier maar binnen brandt gezellig de openhaard als ik door mijn gastheer Ibrahim wordt voorgesteld aan mijn medegasten.Een Marokkaans gezin met 2 kinderen(het is deze week schoolvakantie in Marokko) en een echtpaar(zij een Française en hij een Marokkaanse gids uit Tingir)
Schoenen ook netjes geparkeerd bij de deur - en op een paar niet al te charmante slippers lekker bij het vuur- want dat hoort als je bij een familie op visite komt, zoals ook aanschuiven bij de tajine (al heb je net gegeten) want je mag natuurlijk geen dankjewel zeggen, dat zou een belediging voor de gastvrijheid zijn.
De gastheer Ibrahim blijkt ook een officiële gids in heel Marokko te zijn dus genoeg gesprekstof die avond.

Het is een prachtig gebied.
Hier vind je het echte plattelandsleven, nomadisme en de authentieke Amazigh cultuur in een bergachtige omgeving met verschillende boomsoorten, olijfbomen, walnootbomen, vijgenbomen, granaatappelbomen en Johannesbrood bomen.Waar het water van de “Oued Oud Rbia” doorheen stroomt, een 555 km lange rivier die zijn oorsprong vindt net ten noorden van El Jadida aan de Atlantische kust.

Het uitzicht wat zich de volgende ochtend vanaf het balkon/terras laat zien is dan ook prachtig. Of ik niet nog een nachtje wil blijven dan kan ik een dag mee wandelen in de bergen vragen ze tijdens het ontbijt.
Tja, ik heb danwel mijn wandelschoenen en wandelstokken mee in de auto maar gezien mijn knie en de nog lange weg te gaan bedank ik vriendelijk voor het aanbod.
Ik neem nog wel even een kijkje bij de kleine watermolen op het terrein en de ezel die gezellig om de hoek staat te eten uit de zak die om zijn muil hangt om vervolgens mijn route naar Nador voort te zetten…en dan pas zie hoe mooi de weg is (die ik de avond ervoor in het donker naar beneden ben gereden) als ik het dal weer uit rijdt…