Aghroud, ook wel het Regenboogdorp van Marokko genoemd, is een klein Amazigh (Berber) vissersdorp gelegen ongeveer 36 km ten noorden van Agadir. In slechts een paar jaar veranderde Aghroud van een traditionele vissersgemeenschap in een beroemde openluchttentoonstelling van kleurrijke muurschilderingen, geometrische kunst en cultuur. Hoog tijd voor een persoonlijk bezoekje dus, nu ik hier weer in de buurt ben.

Het dorp leefde generaties lang van vissen en kleine landbouw. Een eenvoudige, gemeenschapsgerichte levenswijze die uiteindelijk de basis vormde voor een werkelijk artistieke transformatie.De muurschilderingen bevatten ambachtelijke motieven uit de lokale Amazigh-tradities, waardoor deze vernieuwing diep geworteld bleef in de identiteit van het dorp.

Het begon allemaal in 2016 toen de lokale bewoner Abdelkebir Moutli zijn huis overschilderde met felle kleuren en traditionele geometrische patronen. Zijn initiatief stimuleerde buren om mee te doen en al snel werden meerdere huizen in het dorp geschilderd.
Wat begon als één woning groeide uit tot een collectief project dat Aghroud omtoverde tot een levend kunstwerk.Vrouwen, vissers en jongeren leverden allemaal hun bijdrage en symbolen, waardoor de kunstwerken niet alleen mooi zijn om te zien, maar ook verhalen vertellen over lokale mythes, het dagelijks leven en de band met de zee…en wat een mooi voorbeeld van waar samenwerking binnen een gemeenschap toe kan leiden.

Het dorp trekt sindsdien veel reizigers die vaak op zoek zijn naar authentieke ervaringen. In plaats van massatoerisme vind je hier dan ook een lokale gemeenschap die een stuk cultureel erfgoed toont via levendige street-art met felle kleuren en traditionele Amazigh-symboliek.

Wat later in de middag zijn we met een taxi via Indrive op pad gegaan wat zorgde voor zowel fel zonlicht tot zacht schemerlicht…om hopelijk mooie plaatjes te schieten en het warmste deel van de dag te vermijden. Zwemkleding mee want na de fotoshoot was het heerlijk relaxen op een stretcher aan het strand met een versgeperste jus d’orange. Relatief druk met lokale bezoekers op de vrije zondag maar geen toeristische attracties zoals kamelenritjes of quads in de verhuur alleen vrolijk drijvende glijbanen voor de kids….

In het water zijn een paar jongens aan het ballen en gooi ik de bal die in mijn richting komt naar ze terug…ze spreken alleen Arabisch, zeggen ze maar een paar meisjes verder op wel Engels en ik zie ze al nieuwsgierig op me afkomen…ze komen uit Nador maar niet verder dan een giegelende  “he loves you” waarop de jongen me in het Engels toch een “you are beautiful” toe roept en ik lachend met een bedankje het strand weer op zoek.

Er zijn slechts een paar kiosken en een klein cafeetje naast een klein winkeltje in het dorp…maar onder de parasols op het strand wordt hier en daar gezellig gebarbecued.
De wind waait stevig maar is ook heerlijk verkoelend en de parasols gelukkig net sterk genoeg om te blijven staan…”zullen we hier blijven slapen?” vraag ik Rachid met een zon die al aardig naar beneden zakt…maar met het opkomende tij en de aantrekkende wind is dat idee weer gauw van de baan en bellen we Mohammed Indrive voor een pick up service weer terug naar Tamraght…nog even langs de slager voor wat kefta voor in de pasta van vanavond.

Er staan twee Spaanse meisje voor me die er maar moeilijk uit komen wat te bestellen uit de kleine en karige vitrine in de eenvoudige slagerij.
Ze laten me voor om er nog even over na te denken terwijl mijn kefta ergens onderuit een koeling wordt gehaald. Dan wordt het zoeken naar wisselgeld met de mededeling dat ie me de laatste dirham’s morgen terug kan geven…is goed hoor! Is er dan ook kip vraag ik?
Soms zegt ie maar ik heb wel kalkoen, wil je dat?Misschien morgen of overmorgen…Inshallah en loop nog even naar een winkeltje om wat andere ingrediënten te zoeken…een ui, een paar tomaten, een wortel, pasta en pastasaus, dus dat moet lukken vanavond als de pannen in het appartement ook een beetje bruikbaar zijn.

Onderweg nog even een stop voor een  paar lekkere crêpes met nutella/banaan en Amlou bij een straatkant…kunnen we alvast beginnen met dessert😉