Vandaag staat er weer een stranddag op het programma maar dit keer een iets actievere variant. Op loopafstand ligt nl. nog een klein strand met een schiereilandje dat bekend staat als Duivelsrots oftewel Rocher du Diable.
Voor surfers een veilige plek om te leren surfen en je niveau te verbeteren maar voor de plaatselijke bevolking schuilt hier een oud bijgeloof dat van generatie op generatie is doorgegeven.

Er wordt verteld dat de rots magische krachten bezit en dat niemand de geesten in het gat op de top kan weerstaan. Zo zou de Qaïd (hoofd) van het dorp - die niet in de krachten geloofde - eens het gat hebben laten bedekken met cement zodat men het niet meer kon gebruiken. Maar in de nacht erna werd hij wakker door een paar mysterieuze handen die hem bijna bewusteloos wurgden en een nare stem die zei dat hij het gat weer open moest maken, waarop hij de volgende dag al het cement weer verwijderde.

De legende vertelt namelijk dat vervloekte mensen in het smalle gat in de rots moeten gaan om zich te laten overspoelen door zeven golven. Het waren vooral mannen op zoek naar voorspoed, onvruchtbare vrouwen en meisjes op zoek naar een echtgenoot die de hulp van de magische rots inriepen. Om niet door de kracht van de golven te worden meegesleept werd een meisje geholpen door haar stevig bij de schouders vast te houden. Op zich eenvoudig maar ook gevaarlijk. Tijdens dit ritueel mag ze niet praten of draaien en zal ze in het komende jaar daarna een man, gelukkig huwelijk en vruchtbaarheid vinden en dat is een groot goed voor de meeste dames.

Na het onderdompelen in het zeewater dient ze haar haar te kammen met een nieuwe kam en bij de zevende golf al haar kleren uit te trekken om het ongeluk af te weren/ opnieuw te beginnen. Niet zo gek dat dit ritueel meestal vroeg in de ochtend gebeurde waarbij moeders hun dochters begeleiden om nieuwsgierige blikken te vermijden. Echter sinds de komst van de islam kleden steeds minder vrouwen zich uit en stopt het daarom vandaag de dag bij het onderdompelen of het komen naar de rots.

Maar waarom zeven golven? Dat is eigenlijk niet zozeer bekend als meer een gegeven al blijkt het getal zeven vaker een belangrijke pijler als je de geschiedenis erop naslaat.

De Gregorianen bv. verdeelden de week in zeven dagen, de Joodse Menorah kent zeven kandelaars, moslims gaan zeven keer rond de Kabaa en voor de Christenen creëerde God de wereld in zeven dagen.

Maar naast schepping en spirituele zuivering staat het getal 7 ook voor volledigheid of perfectie in verschillende beschavingen…een fascinerend nummer dus en misschien daarom ook niet geheel toevallig één van mijn favoriete nummers.

Gelukkig hoef ik me niet te laten onderdompelen en kan ik de zeven golven in het gat van Devil’s Rock overslaan…of het zou een nieuw begin kunnen aankondigen, hhh!

Wat misschien leuk is om te weten is dat er elk jaar, begin september, gedurende drie dagen een moussem (jaarlijkse viering) plaats vindt op het kleine strand van de duivelsrots. Imourane, zoals de lokale bevolking het strand noemt en wat staat te lezen op het muurtje als ik de treden van de trap opklim om boven op de rots te komen.

Een markt/religieus festival waar mensen uit het hele land naar toe komen, ook meisjes die hebben gehoord over de magische krachten van de rots.Het hoogtepunt van deze viering is de beroemde "Tbourida" ook wel Fantasia genoemd. Eengroep ridders die de oorspronkelijke strijders vertegenwoordigen.Ze zijn gekleed in traditionele kleding, rijden op versierde paarden en galopperen in één lijn zo snel als ze kunnen zo'n 200 meter waarna ze met oude musketten de lucht in schieten.

De oorsprong van de moussem van Imourane wordt in verband gebracht met de gevechten tegen de Portugese bezetter daar al vele jaren de stammen van Idaoutanane de nederlagen vieren van de Portugezen tussen 1505 en 1506.

Historici gelovendat Imourane een vervorming is van denaam van een lid van het Portugese leger "Ben Mirao". En dat dekaap Santa Cruz (nu Agadir)niet het enige fort is dat de Portugezen in 1505 bouwden maar dat er eentweede fort een paar kilometer noordelijker werd gebouwd dat "Ben Mirao" werd genoemd. Nu, van eenechte ruïne/overblijfselen van een fort is hier niet veel meer zichtbaar, mocht dit kloppen.

Maar of de naam Imourane nu afkomt van de naam van een oorspronkelijk fort of mogelijk van het woord "Amourrane", dat lichaam en ziel kracht betekent danwel van "Mourane", een oude en nogal obscure Amazigh godheid gerelateerd aan liefde, er zitten hoe dan ook tegenstrijdigheden in. Maar intussentrekt het zowel surfers als huwelijkszoekers en maakt niemand zich echt druk over deze historische nauwkeurigheid en dus blijft de rots gehuld in mysteries.

Verhalen zijn misschien nog wel veel belangrijker dan historische feiten om iets van een cultuur te leren en te bewaren…in ieder geval veel leuker!
Zo boven op de rots kun je je de spirit, het gevecht van de wanhopige meisje enigszins voorstellen en bijna voelen in een mix van mythe & werkelijkheid want het gat in de rots heb ik niet kunnen vinden.

Bovenaan het strand zitten een aantal leuke restaurants dus strijk ik neer op het terras van Chez Aicha voor een late lunch met een mooi uitzicht op de rots en het strand -inclusief het bijzondere terrasgezelschap van een prachtige pauw,- er spelen kittens onder een struik en een merrie straat samen met haar veulen te wachten totdat ze weer naar huis gaan.
Nog even genieten van dit alles…tot de zon onder gaat!

Via de boulevard en het grote en luxe Pick Albatros White Beach Resort wandel ik weer terug naar het dorp waar ik mijn belofte inlos om te komen eten bij Pueblo Social Club voor een Vegan & glutenvrije crêpe met ricotta, rucola & pijnboompitten met een verfrissende limonade van gember, munt & ananas.

Ik realiseer me dat dit voor het eerst begint te lijken op een strandvakantie in Marokko maar danwel in een perfecte combinatie van geschiedenis, cultuur, lekker & gezond eten en mogelijk nieuwe avonturen in de toekomst. Gezien de droge status van het dorp, neem ik thuis nog een wijntje, die Rachid voor me in Agadir heeft gehaald. Hij is naar zijn familie om het Offerfeest te vieren morgen dus wie weet pak ik nog een relaxed dagje strand en dompel ik me toch nog even onder in één van de zeven golven van Devil’s Rock.