Een korte eerste nacht in de levendige medina van Marrakech. De familie boven me was tot ver na middernacht nog een verjaardag aan het vieren met de kinderen erbij dus dat zorgde voor de nodige rumoer.

Maar na een kopje thee en de laatste krentenbol uit Nederland ga ik op zoek naar een taxi die me naar het busstation van Supratour kan brengen waarbij wederom het bewijs dat taxi’s in Marrakech relatief niet heel voordelig zijn geprijsd. € 15 voor een ritje van een half uur van het vliegveld naar het centrum en € 6 om me in zo’n 10 minuten bij het station af te zetten. Waar ik dan vervolgens voor € 13,50 een kaartje kan kopen voor een 3,5 uur durende rit naar Agadir in een comfortabele en geclimatiseerde bus.

Het leven is al in volle gang en als we met de taxi met moeite net langs een marktkar proberen te komen scheelt het niet veel of er vliegt een meloen door de vooruit met een lachende koopman die de taxichauffeur even op zijn nummer wil zetten…goedemorgen Marrakech dus! Waar ze of boos worden of de gek met je aansteken als je iets te gewaagd doet, hhh.

De eerstvolgende bus blijkt vol dus wacht ik op de volgende met een cappuchino op het terras wat me gelijk in het Afrikaanse ritme brengt.
Slow down, sit and wait.

De bus stopt halverwege voor een korte pauze in een “tourist village” bij een benzinepomp waar de kinderen even kunnen spelen in de speeltuin, tijd voor een “schietgebed” in de moskee, iets te eten/drinken is te halen en natuurlijk een 🚾
Net voor Agidir stapt er nog een politieagent in de bus om de identiteitspapieren van met name de Marokkanen te controleren dus stop ik mijn paspoort ongezien maar weer terug in mijn tasje om uiteindelijk een half uur vertraagd op de Gare Routiere in Agadir uit te stappen.

Dan nog zo’n 15 km kilometers met een grand taxi naar Tamraght die ik gelukkig kan delen met een leuk stel, hij een Belg en zij uit Guatemala voor bijna dezelfde prijs als het korte ritje in Marrakech. Ik wordt gedropt aan de doorgaande weg en zal met mijn bagage nog een stukje moeten klimmen om bij het appartement te komen. Ik informeer bij een hip surf restaurant waar de ober me al gelijk de kaart komt aanbieden. Leg uit dat ik graag een andere keer kom eten maar dat ik nu op zoek ben naar iemand of iets wat me met mijn tassen de stijle en onregelmatige straatjes in kan brengen naar Mery’s Cake Boutique waar ik heb afgesproken met mijn gastheer. Een voorbijrijdende vriend biedt me aan om me te brengen en dat aanbod neem ik met beide handen en voor € 2 aan.

Als ik net aan de cappuchino met een croissant zit komt Med er al aan. Fotograaf van beroep en met zijn lange rastahaar een echte surfboy die gelijk de tassen in zijn auto zet en we nog slechts een klein stukje verder rijden naar het appartement. Er is een grote lokale markt die elke week op dinsdag de mogelijkheid biedt om al je inkopen te doen en dat ga ik later dan ook zeker doen. Tamraght is slechts een klein dorp en een stuk rustiger dan het iets verderop gelegen Taghazout. Een slaperig surfplaatsje zoals het in de reisinformatie wordt genoemd maar het zal me benieuwen hoe lang het duurt voordat ook hier de grote hotels & resorts steeds meer hun weg gaan vinden.

Het appartement ligt heerlijk rustig en is ruim en licht, eenvoudig ingericht maar van alle gemakken voorzien. Nu alleen nog wachten op Rachid die vanuit Inezgane/Agadir ook deze kant op komt. Kan ik intussen nog even naar de markt voor wat verse munt, citroen en een pot honing van sinaasappel van een imker uit de streek bij Taroudant.
Een paar uur later meldt Rachid zich en loods ik hem vanaf het balkon naar het appartement.

Er zijn wat kleine winkeltjes en restaurants in Tamraght en veel surf jongeren en families die allebei de laid back sfeer preferen boven het steeds drukker wordende Taghazout.
Maar voor een koud biertje aan de bar gaan we toch nog even naar het ons bekende en geliefde surf walhalla zo’n 8 km verderop…bij Munga guesthouse.
Rond 13.30 uur gaat alles dicht in Taghazout en halen we nog een kop koffie uit de automaat die we opdrinken op een klif aan het strand samen met de straathonden die ons gezellig vergezellen. Veel te lang weggeweest merk ik wel dus we hebben weer veel in te halen dit keer…en dat smaakt zeker naar meer en brengt de Smaak van Water hopelijk snel ook naar Marokko, insjallah!