Noord-Marokko -en met name het Rifgebergte- komt niet altijd even goed in het nieuws en schrikt hierdoor misschien af om naar toe te reizen.

Toch lijkt het ook een bijzonder deel van Marokko omdat het juist daarom nog authentiek is gebleven en de landschappen nog echt natuur uitademen…dus rijdt ik bij Fez niet direct naar Tanger in het noordwesten maar pak ik de N6 naar het noordoosten…naar Nador aan de Middellandse Zeekust om zo toch een zo groot mogelijk deel van de Noordkust te zien middels een coastal trip. Ik zal hiermee ook het Rifgebied deels zien zonder het echt te doorkruisen want Nador ligt in het Rifgebergte en aan de Mar Chica-lagune.

Jaarlijks gaan er veel Nederlanders met Marokkaanse roots naar Nador, volgens de verhalen komt nl. ongeveer tachtig procent van de Marokkaanse-Nederlanders uit het Noorden /Rifgebergte van Marokko.

De familiekamers inmiddels ingeruild voor een hotelkamer in één van de vele moderne en luxe hotels in de stad.

Met een eigen vliegveld vooral een toeristische bestemming voor Nederlandse Marokkanen maar daardoor nog wel echt Marokkaans ondanks de luxe resorts die hier in de afgelopen jaren zijn gebouwd.

Onderweg stop ik nog even bij een tent/stalletje met een groep dromedarissen.

Vaders ligt uit te rusten van een werkdag en een vijftal moeders is druk aan het eten uit een grote bak met hooi, de kinderen er gezellig naast….knuffelmomentje dus!

En dan de lange weg naar het oosten waar ik niet voor het donker zal aankomen maar daar ben ik zo langzamerhand aan gewend geraakt, hhh! Er zijn zoveel mooie plekken om even te stoppen en dat maakt de rit er alleen maar langer op…niet in kilometers maar wel qua tijd!

De volgende dag rij ik eerst naar Al Hoceima, een badplaats die vooral bekend staat om zijn mooie stranden en kristalheldere water en een fijne en schone stad blijkt bij aankomst dus bestel ik daar een ontbijt/lunch om even te genieten van het mooie uitzicht over de baai als ik een parkeerplek(met bijzondere parkeerwachten) in het gezellige centrum heb gevonden.

De kustweg die ik daarna weer volg blijkt niet alleen maar een weg langs de kust te zijn maar gaat op een gegeven moment ook een flink stuk omhoog en de bergen in en met behoorlijk scherpe bochten.

Het landschap is bijna betoverend op sommige plekken en zo nu en dan staan er mensen langs de weg om iets te verkopen…al vraag ik me af waar ze in hemelsnaam vandaan komen want er zijn soms in geen velden of wegen huizen te zien.

Ik sta mijn flesje water af aan een meisje wat met een leeg flesje aan de weg staat te zwaaien en bedenk me dat het leven hier echt zwaar moet zijn. Stukken waar geen elektriciteit naar toe gaat zo te zien en een en al bergen maar de dames bepakt met grote bossen takken en plukkend in de bermen lachen me vrolijk toe.

Terwijl ik merk dat mij de hoogte me soms even parten speelt tijdens het rijden en ik blij ben als ik weer terug op zeeniveau kom en het laatste stuk gelukkig geen hele hoge bergetappes meer kent.

Nog even tanken bij een nieuwe benzinepomp in aanleg waar, als ik uitstap, de eerste vraag is:” are you married” om maar even gelijk ter zake te komen, hhh! Altijd weer even verrassend als voorspelbaar!

Nog een laatste etappe in het donker en dan ben ik bijna aan het einde van een zowel uitdagende als avontuurlijke rit met spectaculaire uitzichten.

Ik blijf nog een nachtje met zeezicht in Azla, vlakbij Tetouan.

Vanaf daar is het nog zo’n 75 km naar Tanger waar ik zondag de boot terug naar Tarifa hoop te pakken.