Aan al het mooie komt een eind…aangezien alles tijdelijk is… want uiteindelijk duurt niets eeuwig ook al zou je dat soms best willen.

Een laatste relaxte dag met weer de lokale markt op dinsdag dus nog wat vers fruit inslaan voor een lekkere plank met tutti frutti, een paar uurtjes strand met een frisse duik in de golven. En voor Rachid een paar snoekduiken tijdens een potje voetbal op het strand. Een laatste mooie zonsondergang en een lekkere pizza mee naar huis om ook het laatste restje wijn bij op te drinken. We hebben allebei moeite met dit moment, wetende dat het na morgen voorlopig weer voorbij is, ook al berusten we in het feit dat het nu eenmaal zo is/gaat…maar wie weet komt er op termijn toch een verandering in zicht waardoor we meer tijd samen kunnen doorbrengen.

De zon ging nog niet eerder zo rood onder deze week als vanavond en het is de eerste heldere nacht met een volle maan en sterren.
Kom heel snel kijken en een foto maken, roept Rachid me als ik met de bestelde pizza aan kom lopen en we niet de enige zijn die onder de indruk raken van de vuurrode bol die tussen de huizen door de oceaan in zakt. Ook een Russische jongeman die al een aantal jaren beneden in het dorp woont is onder de indruk van het uitzicht hier boven.

De volgende ochtend is het opruimen, pakken en wegwezen geblazen. Tayib, een vriend is zo vriendelijk om ons op te halen en naar Agadir te brengen naar het busstation waar ik een kaartje koop voor de bus naar Marrakech. En dan is het tijd om afscheid te nemen en laat ik de beide mannen achter en haast me naar de bus -na nog snel een kaartje erbij te kopen voor de bagage- want die staat al klaar voor vertrek. Gelukkig is het dit keer een stuk rustiger in de bus en zorgt de chauffeur ervoor dat het plekje naast me vrij blijft waardoor ik lekker onderuit kan zakken en mijn tranen even de vrije loop kan laten tijdens een relaxte rit van ruim vier uur terug naar Marrakech.

Tijdens de stop gelukkig genoeg tijd om iets te eten te bestellen en eenmaal in Marrakech even aan de temperatuur wennen met een ijskoude Mojitto op het terras tegenover het station. Dan in de taxi op weg naar het hotel waar ik nog een nachtje verblijf voor ik morgenochtend weer terug naar Amsterdam vlieg.

Net als ik op bed wil ploffen en alle tassen van me heb afgeschud komt er als een verrassing een appje van Driss. Hij is net weer terug in Marrakech na de Eid in het Atlasgebergte te hebben doorgebracht met zijn familie en we kunnen nog even afspreken voor een kop koffie dus dat doen we….

Bij Elite in Gueliz, op loopafstand van mijn hotel en hij komt op de brommer. We hebben elkaar lang niet meer gezien dus hoog tijd voor weer een rendez vous en zo zitten we een half uur later samen op het terras. Inclusief een zak vol specerijen die hij voor me heeft meegenomen i.p.v. het zakje kaneel waar ik na een herhaald aanbod uiteindelijk om had gevraagd, hhh!
Heb je ook een extra koffer voor me meegenomen, zeg ik waarop ie in de lach schiet.
Fijn om even bij te praten en elkaar weer te zien en te beamen dat je ook heel goed vrienden kunt blijven na een relatie. Ik kan je wel terugbrengen naar je hotel hoor als je wilt…en aangezien je dat hier in Marokko niet met goed fatsoen kunt afslaan stap ik bij hem achter op de brommer en zoeven we even later door het drukke verkeer in Marrakech en wordt ik veilig weer afgezet bij het hotel.
Bon voyage , take care & see you soon waarmee we ook weer afscheid van elkaar nemen.

Aan de overkant van het hotel zit La Mignardise waar ik afsluit met een roerbakgerecht met kip & een wortelsapje. Het is inmiddels 22.30 uur en nog steeds 22 graden dus nog heerlijk om aan het verlichtte zwembad van het hotel mijn laatste verhaal af te ronden…en hopelijk krijgt dat zo snel mogelijk weer een vervolg!