Het is niet extreem druk met toeristen in de stad en op het grote Jeema El Fna plein merk ik maar misschien komt dat ook wel doordat het hele plein op zijn kop ligt voor een grootscheepse renovatie of door het warme en ongekende benauwde weer. De temperatuur komt nog steeds boven de 30 graden en het is een ongebruikelijk vochtige warmte momenteel in Marrakech.Dus een heel goed excuus om een paar dagen naar de kust te gaan, al hadden we dat anders waarschijnlijk ook wel gedaan als strand- en waterliefhebbers.

Ook al kun je in de stad best ook de nodige verkoeling zoeken zoals gisteren even op het terras bij het nieuwe Café Restaurant “La Môme” aan Place de 16 Novembre in Gueliz met de dansende fonteinen en een verse vitamine detox met een mix van wortel/komkommersap en fruitjus.De naam verwijst vermoedelijk naar de film van La Môme Edith Piaf en La Vie en Rose en ademt de Franse charme van Parijs met een groot terras…maar toch de Atlantische Oceaan blijft onverbeterlijk de beste optie.

Dus boeken we twee bustickets bij Supratours en vertrekken we om 12.00 uur met de bus naar Agadir. Vandaaruit kunnen we met een taxi verder naar ons geliefde Taghazout.Waar we het mooie appartement in Marrakech graag even inruilen voor een plekje met uitzicht op de oceaan.Maar als het kan komen we nog een nachtje terug, zeg ik tegen Katie als ze de sleutel op komt halen.Ja, hoor zegt ze dat is prima.Ik heb evt. ook een etage hoger nog een ander appartement dus dat komt vast goed.

Dan pakken we een taxi naar het treinstation waar het busstation van Supratours vlak naast ligt en hoef ik alleen nog maar een bagageticket te kopen om een tas in het ruim van de bus mee te kunnen nemen. 7 dirham oftewel zo’n € 0,70 dat is een heel ander bedrag dan wat ik moest neertellen om diezelfde tas als handbagage in het vliegtuig mee te nemen…nl. € 75,00 voor de heen- en terugvlucht, pfff!

Op het station van Agadir probeer ik een taxi te regelen via Indrive - de Marokkaanse Uber- ondanks de aandringende taxichauffeur van de oranje city - taxi’s die me duidelijk maakt dat Indrive verboden is in Marokko en kennelijk in de gaten heeft dat ik contact met ze heb.
Dat het nog steeds een onacceptabel alternatief voor de zittende taxi orde is blijkt ook wel uit het extra tarief wat er wordt gevraagd als de Indrive chauffeur hoort dat we van het station opgehaald willen worden. Rachid zegt al snel dat we beter het bus station kunnen verlaten en ergens anders afspreken voordat er er hier een heftige discussie of zelfs gevecht ontstaat tussen de beide mannen. Er staan bovendien fikse boetes op het spel en een evt. in beslagname van de auto en dat willen we niet graag op ons geweten hebben dus proberen met enige moeite de taxichauffeur te ontwijken en Mohamed buiten het hek te ontmoeten…om na een kleine 30 minuten te worden afgezet in het centrum van Taghazout.
Waar de volgende uitdaging alweer op ons afkomt…het vinden van een appartement!