Tijd voor rust en bezinning, oftewel gewoon even
de deur naar het dakterras open, de zon op je gezicht en even nergens naartoe…anders dan een paar boodschappen en een kopje koffie op een terras. Soms is dat precies wat je nodig hebt om echt tot rust te komen.

Een interessant boek, lekkere muziek, koele drankjes en eten binnen handbereik en alle tijd voor een goed gesprek…en schrijven, want het geeft niet alleen rust en ruimte in je hoofd om je gedachten, gevoelens en ervaringen op papier te zetten. Met terugkijken en praten creëer je ook ruimte voor nieuwe inzichten, overtuigingen en ideeën. Om vervolgens weer nieuwe plannen mee te maken met als bijvangst een mooi verslag van je vakantie/ontdekkingsreis in Marokko.

Dus de afgelopen dagen was het even heerlijk genieten dicht bij huis! Van een lekker bij elkaar verzameld ontbijtje uit de winkeltjes in de buurt tot een spontaan straatfeestje bij zonsondergang aan de voet van het dakterras…en een nieuwsgierig huisgenootje😺die deze relaxte vibe ook wel aanspreekt zo te zien en zich dicht naast me op de bank oprolt. Anderen kiezen misschien voor meditatie of gaan in retraite maar voor mij werkt het prima om gewoon thuis de juiste ambiance te creëeren om te bezinnen. En aangezien de Amerikaanse benedengasten weer zijn doorgereisd naar Italië hebben we het hele dakterras voor onszelf.

De moeder met dochter uit Miami hebben hier een maand vertoefd en vertelden me over de ervaringen van hun verblijf met o.a. het Offerfeest en de rauwe werkelijk voor de geiten & schapen, die zich in onze beide culturen vnl. achter gesloten deuren afspeelt. We zijn het er allebei over eens dat Marokko een prachtig land is maar het op bepaalde gebieden ook goed is om je voor te bereiden op een aantal grote cultuurverschillen.

Door het warme weer en het WK voetbal is het ritme van dag/nacht dit keer wel wisselend. Met soms laat naar bed en laat opstaan en/of een siësta en een “ Duty free” fles limoncello die met alle voetbal avondjes al aardig leeg begint te raken. Alcoholis in een dorp als Tamraght maar ook in andere dorpen in Marokko (nog) niet te krijgen. Dat heeft niet zozeer met de overheid te maken schijnt maar vooral met de oudere generatie op het platteland die hun kinderen graag beschermd houden van de geneugten van de stad. En terwijl Rachid de bus naar Agadir pakt voor een fles wijn en een paar biertjes daal ik even mee af tot aan de kussens op het terras van Dar Amazzal voor een Ness-Ness, een mini versie van een Latte Macchiato, het prachtige uitzicht over de oceaan en een nieuwe ontmoeting met de mooie Marokkaanse Houda.

Ik blijk op haar plek te zitten als ze terug de heuvel op komt lopen maar ze nodigt me uit om te blijven zitten als ik mijn excuses aanbiedt en we raken dan in een leuk gesprek. Haar verhaal, mijn verhaal en over hoe we hier in Tamraght terecht zijn gekomen. Ze is 32 jaar oud, alleenstaande moeder van drie kinderen en herstellende van een burn-out na het runnen van een cateringbedrijf met de kinderen nu even veilig onder de vleugels van haar moeder in Agadir.
We hebben vrijwel direct een goede klick.
“Wat is jou sterrenbeeld?”, vraagt ze. Nadat ze zichzelf als “Piscus” heeft geïntroduceerd en tevens vraagt of ik een aansteker heb als we de astrologische eigenschappen van elkaar benoemen. Tja, die zit nog in mijn tasje in het appartement dus vraag ik de twee studentes uit Manchester naast ons om haar een vuurtje te kunnen geven en zo ontstaat er een leuk contact tussen ons vieren.

Bij het afscheid wisselen we onze telefoonnummers uit en attendeert ze me nog op de wekelijkse jamsessie op de dinsdag (vanavond dus) in het hostel Azul…met een “ik ga ook”!
Maar ik sla, hoe leuk me dit ook lijkt, haar uitnodiging voorzichtig af om nog even over de dinsdag markt op het plein te gaan, wat eten te halen en dan weer terug naar het eigen terras….naar wijn, bier en een zwoele en relaxte avond.