So nice to see you again...

Soms wordt je hier wakker van het kraaien van een haan maar vanochtend is het een klein poesje wat zo te horen om zijn moeder roept, honger heeft of iets anders heeft te melden. Zo aandoenlijk dat het me bijna mijn bed uit haalt.Maar ik bedenk me dat ik weinig voor het dier kan betekenen en troost me met de gedachte dat moeders zo wel zal komen...ook al duurt dat nog even. Een nadeel van slapen met open ramen in een smal straatje....geluiden komen flink binnen. Maar er is ook gelijk leven in de brouwerij als iedereen weer het dagelijkse leven oppakt.

Ik heb vandaag een bezoekje gepland aan Gabrielle die nog een paar dagen in Marrakech is. Ze is naar het jaarlijkse Gnaoua festival geweest in Essaouira aan de kust ondanks een gebroken voet en andere gezondheidsklachten. Ze komt uit de buurt van Stuttgart en we kwamen elkaar tegen toen we zo’n anderhalf jaar geleden samen met de bus naar Agadir reisden. Ruim in de zestig maar met heel veel Marokko ervaring en een gezellige gesprekspartner.

Ze verblijft in het Ibis hotel vlakbij het treinstation in de nieuwe wijk Gueliz. Misschien een mooie gelegenheid om een fiets te huren en eens een ander vervoermiddel in Marrakech te proberen. Op zoek naar een fietsverhuurder dus...maar eerst een “intercontinental breakfast” op het terras van Zeitoun café. Onder de parasol want de zon begint al aardig te branden.

Aan de voet van de Koutoubia Moskee staan een reeks “rental Bikes” . Om ze te kunnen gebruiken heb je een code nodig om het kabelslot mee te ontgrendelen. Maar ik zie niemand in de buurt om een code te bemachtigen. Dan eerst maar aan de overkant een dakterras opzoeken voor een gezonde lunch en informeren of ze daar meer weten.

Ik strijk neer bij het Portofino restaurant “Le Markech” waar ik de fietsen kan zien staan in de hoop dat er straks wel een beheerder opduikt. Er staan in het restaurant een oude fiets en bromfiets met een benzineblik als tank. Hhh, nostalgie in de vensterbank.

Maar helaas de huurfietsen buiten staan er een uur later nog steeds verlaten bij en een jongen die me te hulp schiet komt niet verder dan me te adviseren om later nog een keer terug te komen...hij is vast even lunchen zegt ie maar ik heb zo mijn twijfels.

Op het informatiebord staat dat de codes ook verkrijgbaar zijn bij kiosken, hotels en Tourist Office. Dus ga ik dat proberen maar de jongen van het excursiebureau tegenover de fietsen heeft alleen een nogal duur alternatief 250 dirham (bijna € 25) voor (minimaal) 24 uur. Een groot verschil met de “Rental Bikes” uit het rek die de eerste drie uur gratis zijn en vervolgens 10 dirham per halfuur kosten. Tenminste dat staat op het informatiebord. Ik wacht nog even...maar er komt niemand en er is geen kiosk in de buurt dus hou ik het maar voor gezien en pak buslijn 66 die me uiteindelijk voor 4 dirham voor de deur van het Ibis hotel afzet.

Gabrielle zit op het terras bij het zwembad heeft ze reeds gemeld. Als ik binnenstap en de portier vraagt of ik voor het zwembad kom...krijg ik gelijk spijt dat ik mijn zwemspullen niet heb meegenomen uit de koffer. Maar zeg hem dat ik een vriendin kom bezoeken.

Ze ziet er goed uit zeg ik haar ondanks een operatie aan haar neus ivm huidkanker maar daar denkt ze zelf anders over? Geen zon meer zegt ze maar ik heb wel een fantastisch mooi festival achter de rug.De fleurige kaftan die ze draagt past helemaal in de sfeer van het nomaden muziekfestijn en haar nog jonge en stralende ogen laten zien dat ze het uitstekend naar de zin heeft en heeft gehad.

So...tell me all about it?

Gezellig bijkletsen dus met eerst een cola en dan natuurlijk een Marokkaanse Vin gris die we uit de koelkast van het hotel uitzoeken. Ook dit keer raken we bijna niet uitgepraat. Voor ik het weet is het 19.00 uur en nemen we afscheid op weg naar de bushalte aan de overkant van het hotel...”Gute Reise und Aufwiedersehen” morgen vliegt ze terug naar Duitsland.

Ik probeer morgen het door haar aanbevolen Clock Café te bezoeken die ik zelf ook al enige tijd op mijn lijstje heb staan. Er is Jam café...en ook al heb ik geen muziekinstrument bij me...ga ik toch een kijkje nemen al is het maar om even de sfeer te proeven?

Heel even...

Een paar dagen naar mijn geliefde Marrakech waar het misschien net iets warmer dan in Nederland is maar waar de hitte wel beter te verdragen is omdat de vochtigheid een stuk lager is.Ik vlieg vanaf Eindhoven dit keer om via Amsterdam weer terug te komen.

Op de nagenoeg volle vlucht zit ik naast een Marokkaans echtpaar dat al veertig jaar in Nederland woont. Hun drie zonen zijn met een Nederlandse vrouw getrouwd, de twee dochters met een Marokkaanse man. Ze hebben inmiddels 7 kleinkinderen en nummer acht is op komst. Ze gaan in juli met het hele gezin vakantie vieren in de bergen aan de grens van Algerije want de kleinkinderen willen graag allemaal een keer...en wel tegelijk bij oma slapen...nou zo kan dat, lacht een trotse oma me toe. Ze biedt me spontaan een slaapplek aan in hun appartement in Marrakech als ze hoort dat ik alleen voor een paar dagen in Marrakech verblijf. Ze hebben het gekocht met korting van de regering onder de voorwaarde dat ze het de komende vier jaar alleen voor hunzelf en familie mogen gebruiken en dus niet verhuren. Zij gaat nu de kinderen groot zijn zo’n drie a vier keer per jaar naar Marokko. Haar man die nog werkt in Nederland gaat meestal één keer per jaar mee.Ze is slechts vijf jaar ouder dan ik maar zit zo te horen al in een heel andere levensfase.

Als ik op de parkeerplaats van het vliegveld een taxi probeer te regelen tikt ze me op mijn schouder om me nog even te zeggen dat ik niet meer dan € 10 voor de taxi moet betalen. Wat de taxibemiddelaar haar niet echt in dank afneemt als ik zo naar zijn gezicht kijk en de wegwuivende handbeweging die hij naar haar maakt. Maar gelukkig is het humeur van taxichauffeur hier niet van onder de indruk. De man is meer dan tevreden met de € 10 die ik hem betaal als ik uitstap bij de moskee.

Even bijkomen en opfrissen in het appartement waar ik zo langzamerhand een gevoel van thuiskomen heb. De ramen staan lekker open, de zon schijnt en tussen het getjilp van de vogels klinken dekeuken-geluiden van de huizen beneden me en de spelende kinderen in de smalle straatjes voor de deur. Hoe eenvoudig is het eigenlijk om je dan ineens even intens gelukkig te voelen. Daar is kennelijk niet zoveel voor nodig.

Ik trek een luchtige jurk aan en wandel via de straatjes van het paleis richting het plein. Op zoek naar een wisselkantoor waar ik mijn euro’s kan omruilen voor dirhams. Zonder extra kosten en tegen een redelijke koers natuurlijk. Uiteindelijk goedkoper dan pinnen en handig ook voor kleine bedragen.

Op het terras van Mabrouka even pauzeren met een “Panache”, een smoothie van gemixt vers fruit en op de terugweg naar het appartement neem ik een vier seizoenen-pizza mee. En het visitekaartje van de Senegalese jongen die er in de bediening werkt, hij staat erop dat ik het aanneem voor het geval ik een keer koffie met hem wil komendrinken, Ik neem het aan maar geef aan dat ik er geen gebruik van zal maken en wijs hiermee zijn goed bedoelde aanbod aan. Zijn vrolijke lach gelukkig nog steeds op zijn gezicht.

De temperatuur is nog steeds goed te doen en op het dakterras waait een verfrissende wind...na de pizza is het tijd voor een koud glas bier. De grote fles “Grolsch” die ik heb meegenomen van het vliegveld in Eindhoven heeft dit keer de reis overleefd(jippie) en na een paar uur in het vriesvak slaat de schuimkraag bij het eerste glas bijna dood van de kou. Maar hij komt al snel weer op temperatuur...evenals de waterpijp. Een zwoele en relaxte avond onder de sterrenhemel... Even “no Harries, no worries” ...en morgen is er weer een dag?

Le Jardin et Max & Jan

Alweer de laatste dag en laatste nacht. Morgenochtend vlieg ik in de ochtend alweer terug. Het besef levert altijd weer even een brok in mijn keel op...het “weer afscheid nemen” blijft een dingetje al raak ik er inmiddels toch ook aan gewend.

Voor vanmiddag heb ik de Medina Noord op de planning en breng mijn laatste ochtend relaxed door op het dakterras van het appartement. Ik heb nog wat werk te doen en kan zo ook nog even genieten van het zonnetje. De schoonmaakster is flink aan de slag zo te zien want de waslijn hangt vol met kleden, hoezen en beddengoed. De eigenaar van het appartement komt ook nog langs en bied me een lunch aan als teken van gastvrijheid en welkom in het appartement. Na enige vertwijfeling sla ik zijn aanbod toch maar vriendelijk af mede omdat ik rond lunchtijd naar de medina wil gaan maar ook omdat ik twijfel aan de bedoeling achter het aanbod. Ik zit tenslotte wel in bikini en wil liever geen gelegenheid geven in het geval er misschien ook andere bedoelingen achter zitten. Lastige inschatting blijft dit soms want je wil iemand ookniet beledigen door zijn gastvrijheid te weigeren. De meeste Marokkanen zijn vrij direct en duidelijk in hun benadering maar er zijn er ook die het subtieler aanpakken ...dus altijd even aftasten. Dus besluit ik om zelf couscous te gaan eten, het is tenslotte vrijdag-couscousdag in Marokko.

Ik ga op zoek naar restaurant Le Jardin in de Medina Noord. Een top tien restaurant dus ik ben benieuwd. Dit deel is een stuk complexer in vergelijking met het zuidelijke deel. Veel straatjes, poortjes en winkeltjes dus verdwalen is hier geen grote kunst. Zelfs na een aantal keren Marrakech blijft het zoeken. Maar met een beetje hulp van een marktjongen sta ik voor het piepkleine toegangspoortje van het restaurant. Via een smalle doorgang kom je in een mooie binnentuin, een groene oase midden in de stad. En er zijn diverse sfeervolle terrassen en zithoeken binnen om te relaxen met een drankje of iets te eten. Door de tuin wandelt een schildpad en overal vliegen er vogels. De couscous smaakt prima, met kip, abrikozen en pistache noten. Één van mijn favorieten.

Verder op naar het noorden kom ik langs de conceptstore van Max & Jan. Een oude fondouk(Arabische herberg/pakhuis) omgetoverd tot een complex van winkeltjes en terrassen, modern en traditioneel Marokkaans. De Belg Jan en de Zwitser Max hebben elkaar tien jaar geleden in Marokko leren kennen. “Maktoub”: het lot vonden ze en gingen samen ontwerpen, geïnspireerd door de Marokkaanse kleuren, stoffen en geuren. Een aanrader voor wie van shoppen en een sfeervol terrasje pakken houdt.

Een Belgische dame met lang blond haar in een fleurige lange jurk heet me welkom als ik boven op het terras aankom. Ze spot gelijk dat ik uit Nederland kom en het is leuk om te horen hoe ze nu een jaar met dit concept aan de slag zijn. Ik bestel een verse jus/lemon juice en zoek een lekker plekje op een van de terrassen.

Op de terugweg loop ik nog even naar de oude fontein “ Chrob ou Chouf” wat drink en kijk betekent. Het is slechts een klein kraantje in een versierde muurpoort. Maar staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst sinds 2015 dus eigenlijk wel een must see...om deze te vinden heb ik wederom een paar aanwijzingen nodig onderweg.

En dan weer de drukke soeks terug naar het appartement. Onderweg vind ik nog de shop van Mr. Goodyear, die allerlei dingen maakt van oude auto- en fietsbanden. Een vorm van recycling in allerlei producten, tassen, kleding, potten, spiegels etc. Hij is nog druk aan het werk als ik rond 19.30 uur in zijn shop arriveer. Ik bekijk nog een paar restaurants voor ik weer het appartement binnenstap. De rest weer voor de volgende keer...nu eerst mijn koffer inpakken!

Monsieur Zellinge & La Mamounia

Vanochtend op tijd op pad voor een bezoekje aan Monsieur Zellinge, voluit Moulay Mustapha El Idrissi. Hij bewerkt de traditionele Marokkaanse tegeltjes. Een eeuwenoud ambacht. In felle kleuren blauw, groen, zwart en bordeaux. Op bestelling maakt hij ter plekke je naam, huisnummer of afbeelding.Ook hier heb ik al een aantal keren aan een gesloten deur gestaan dus vanochtend op tijd erbij.

Ik blijk de eerste klant en die brengt geluk volgens de verhalen dus er wordt me gelijk een korting aangeboden. De maker is echter vandaag niet aanwezig maar morgen is mijn tegeltje zeker klaar. Helaas kan ik nog geen keuze maken. Eerst een terras opzoeken voor een brunch (eigenlijk heb ik me bedacht. Ik weet niet wat ik aan een tegeltje heb op dit moment, misschien later, wie weet) Mijn terras vind ik vrij snel op het gezellige place des Ferblantiers.

In de middag loop ik via de “Bab (stadspoort) Er Rob” de medina uit voor een blik op het Atlasgebergte. Jammer ...er hangt ondanks het mooie weer toch een dikke wolkenlaag boven.

Langs de stadspoort Bab Agnaou, een van de oudste poorten in de kilometerslange stadsmuren rond Marrakech loop ik verder.“Poort van de zwarte mensen” ooit de toegang tot de koninklijke Kasbah.

Dan via de Koutoubia Moskee naar Hotel La Mamounia, bekend om zijn prachtige mix van Marokkaanse en art-deco stijl en een geliefde plek voor filmsterren en andere beroemdheden. Maar ook als filmset voor bijvoorbeeld de film “The man who knew to much” van Alfred Hitchcock.

Het is inderdaad een prachtig hotel met een schitterende tuin. Ooit aangelegd door sultan Sidi Mohammed Ben Abdellah die het als huwelijkskado schonk aan een van zijn zoons. Er mogen vandaag geen foto’s worden gemaakt zegt de portier aan de poort van het hotel. Dus er is vast een beroemdheid aanwezig denk ik...de poortwachter zwijgt echter.Nou stiekem dan maar(pff)

Mijn schoenen zakken weg in het hoogpolige tapijt en het blinkt aan alle kanten. Aan het eind van de lobby komt de tuin inzicht met een lange laan naar een paviljoen in het midden. Wandelen dus maar langs het zwembad,tennisbanen en prachtige gazons met bomen en bloeiende planten. Bij het paviljoen zit een mooi terras met comfortabele stoelen en banken. Een prima plek voor een goed boek met een lekker kopje fusion tea ...& cake! Gewoon even genieten van deze bijzondere plek.

Uitgerust loop ik binnendoor weer naar de uitgang langs het Marokkaanse binnenzwembad en een aantal exclusieve winkeltjes. Kom bijna in de verleiding om een mooie hammamhanddoek, met de naam van het hotel erop geborduurd, te kopen. Een geweldige blikvanger voor in de badkamer natuurlijk maar mijn koffer zit al meer dan vol dus...next time, inshallah.

Ik ga weer richting de Soeks op zoek naar het Henna Café maar komt uiteindelijk in Riad Monceau uit bij Pergola, een leuke jazz café op het dakterras, waar iedere woensdagavond livemuziek is. Ach niet vreemd, want soms zoek je hier iets wat je niet kunt vinden maar vindt je iets waar je niet specifiek naar op zoek bent. Dat maakt dat de dagen hier vaak vol met verrassingen zitten.Het is happy hour als ik neerstrijk op het terras en gezellig aan de praat raak met twee Belgische dames...dus nemen we er vandaag maar twee!

Spacekoekjes ...en de schoenenpoetser!

De dag begint met een Marokkaans ontbijt op het terras van “Andalusiya” onderaan de moskee en dichtbij het appartement. Taxi’s rijden af en aan en koetsen rijden langs met de toeristen die zich hebben laten verleiden tot een rondrit door de stad. Ook hier hebben ze de boel een flinke restyle gegeven. De Franse tafels met stoelen zijn vervangen voor comfortabele Marokkaanse banken met vrolijk gekleurde kussens en het dakterras heeft ook een flinke opknapbeurt gehad.Lekker in het zonnetje met een boekje erbij op mijn gemak alvast de eerste plannen trekken voor na de lunch.

Rond drie uur pak ik de bus naar Gueliz, het nieuwe gedeelte van de stad. Ik koop onderweg naar de bushalte een stoffen tas in een van de winkeltjes ter vervanging van mijn buy & fly plastic tas...net even iets handiger en leuker. De verkoopster vraagt waar ik vandaan kom. Nederland zeg ik, wat hetzelfde is voor Amsterdam merk ik wederom. Ze vraagt of ik ook koekjes heb meegenomen waarmee ze spacecake bedoeld. Ik schiet in de lach en moet haar teleurstellen. Maar het handelsmerk van onze hoofdstad is duidelijk.

Het duurt even voordat lijn 1 verschijnt en een schoenenpoetser probeert me meerdere malen over te halen om mijn schoenen een poetsbeurt te geven ondanks dat ik hem heb uitgelegd en heb laten zien dat mijn stoffen instappers hier niet geschikt voor zijn. Hij blijft vervolgens naast me zitten op het rek bij de bushalte en vraagt waar ik vandaan kom. Een van de standaard vragen die je hier als toerist vaak als eerste krijgt en legt even een arm om me heen om me vervolgens weer met rust te laten en blijft dan iets verderop naast me zitten.

Er verschijnt plotseling een oudere man die hem ergens over aanspreekt in het Marokkaans wat ik niet kan verstaan maar zie dat de schoenpoetser behoorlijk kwaad wordt en tegen hem te keer gaat. Er komt nog een man bij die zich er in mengt en het ziet er vrij heftig uit. Vermoedt dat de sociale controle weer voor de dag is gekomen en dat lijkt de schoenenpoetser als zeer onterecht op te vatten.Hij zoekt een steen uit het plantsoen en slaat die kwaad op de grond in tweeën.

Ik laat het allemaal maar rustig gebeuren totdat mijn bus verschijnt en ik van het toneel kan verdwijnen.Ik betaal € 0,40 voor mijn kaartje en sta even later bij Carré Eden, het winkelcentrum waar een grote Carrefour supermarkt zit voor het inslaan van wat ontbijtspullen.

Op de terugweg stap ik uit bij de Koutoubia Moskee en steek de weg over naar een van de dakterrassen die daar zit. Met uitzicht op het park en het plein van de moskee bestel ik een koud Marokkaans biertje.Kun je hier tenslotte niet overal krijgen...proost!

Terug naar Marrakech

Na een fantastische mooie reis naar Australie en Nieuw Zeeland met twee leuke “city stops” in Hong Kong en Kuala Lumpur weer terug naar mijn geliefde Marokko en het zwoele Afrikaanse ritme.

Een paar dagen Marrakech waar ik me weer meteen thuis voel als ik het vliegtuig uitstap als ik even moet wachten op de bus die ons naar de aankomsthal brengt. Ik heb nog lang niet alle achtduizend winkeltjes in de soeks van de Medina, de trendy restaurants en leuke dakterrassen van de stad gezien dus...weer heerlijk verder op onderzoek uit en vooral relaxen na een prachtige maar ook vermoeiende rondreis aan de andere kant van de wereld.

In de bus krijg ik de vraag van een vrouw of ik,net als zij, ook ga fietsen in de Atlas met “Djoser”(een reisorganisatie in verre & actieve reizen) Haar Vlaamse accent laat zich raden waar ze vandaan komt en ondanks dat onze plannen een hele andere kant opgaan raken we gezellig in gesprek en vliegt de tijd die we moeten wachten bij de paspoortcontrole snel voorbij. Ze is onlangs onverwacht gescheiden en probeert net als ik weer de draad van het leven op te pakken. Onze ervaringen en conclusies wat dit betreft gaan wel in dezelfde richting dus voldoende gespreksstof?

Na een lange rij is ook mijn handbagage gechecked en zoek ik een taxi naar de Medina.Als de koffer achterin ligt en de taxichauffeur me vraagt of dit de eerste keer is dat ik in Marrakesh ben moet ik even tellen...en kom tot zeven.

Ik laat me afzetten in de “Kasbah” aan de voet van de moskee waar het nog aardig leeft op straat. De roep van de moskee verzamelt mensen uit alle hoeken en de laatste dagtoeristen zitten nog op de terrasjes. Deze vroegere Koninklijke Stad is nog steeds mijn favoriete deel in het zuiden van de medina. Op een relatief klein oppervlak en rustige omgeving vind je hier veel terug van de rijke historie van Marrakesh met paleizen, graftombes, de joodse wijk en het gezellige “Place des Ferblantiers” En als je even buiten de stadsmuur loopt heb je bij helder weer een schitterend uitzicht op het Atlasgebergte.Het wordt er steeds verder opgeknapt en krijgt, naast het stoffige karakter van de pracht & praal uit voorbije tijden, een hippere uitstraling.

Het appartement waar ik verblijf zit vlakbij het “El Badi” paleis en in voel me er na een aantal keren weer heerlijk op mijn plek. ‘S avonds genieten van de zonsondergang op het mooie en net opgeknapte dakterras met uitzicht op de daken en minetten van dezeexotische en zgn. rode stad. Mooi...in zekere zin... niet esthetisch gezien...maar vooral authentiek en zichtbaar doorleefd.

Een heel ander avontuur...

Zoals reeds aangekondigd komt er nu eerst een andere en een grote reis aan, een reis naar: ik noem het maar gewoon “het einde van de wereld”.

Over 2 dagen vertrek ik naar Australie/Nieuw Zeeland en voor wie mijn verhalen ook daar graag blijft volgen.

Stay tuned als je het leuk vind om weer mee te reizen en laat je e-mailadres achter op

jewelsofoceanie.reismee.nl

Of volg mij via de kaart, foto’s en een kort reisverslag op:

https://www.polarsteps.com/PetraDeJong10/1316985-oceanie?s=CC78DF64-18CB-4221-9106-8927323E5C93

Naar Marokko zal ik binnenkort zeker weer terugkeren maar eerst is er deze grote wens die al voor mijn liefde voor Marokko bestond en die eindelijk in vervulling gaat...inshallah...om het maar even op zijn Marokkaans te zegenen(hhh)