Een verfrissende dag...

Een rustig begin van de dag met een lekker ontbijt.
De samenstelling van het ontbijt is bijna net zo afwisselend als de ontbijtgasten.
Vandaag ontbijt ik samen met een Italiaan die voor 7 maanden in Marokko zit om voor zijn werk de Arabische taal te leren.
Met zijn achtergrond als archeoloog, antroposoof en historicus weer een heel andere gesprekspartner maar ook heel leuk om mee kennis te maken. Wat opvalt is dat de meeste gasten hier toch wel al aardig wat van de wereld hebben gezien.

Om 11.00 uur loop ik richting school. In de soeks is het leven nu al volop in gang. De voorgaande ochtenden liep ik vooral nog door de opstartende winkeltjes, moeders die hun kinderen naar school brengen en katten die op jacht zijn naar etensresten of dankbaar een dode muis in ontvangst nemen van de marktmannen.

In de klas tref ik maar een paar mensen aan; Timon, Nasna uit London en docente Miriam.
Het is warm vandaag maar met deuren en ramen open is het geluid weer een stoorzender dus wordt het zweten vandaag.
Het stranduitje voor vanmiddag is gelukkig een mooi vooruitzicht.
Als we om 15.00 uur stoppen staan Gina en Mari al te wachten tot ik en Timon ook zover zijn om te gaan.
We lopen naar het station om daar een Grand taxi te pakken naar Maora plage.
De Grand Taxi 's zijn hier voor de ritten buiten de stad. Voor de binnenstad zijn er de Petit Taxi's.
We proberen te onderhandelen over de prijs maar vinden hem toch wel aan de hoge kant dus spreken we een retourprijs af met de voorwaarde dat hij op ons blijft wachten.

Het blijkt heerlijk vertoeven op Maora, zowel op het terras van restaurant als in de onstuimige branding van de zee.
Een heerlijke verkoeling na een warme dag. En een leuke gelegenheid om elkaars verhalen te delen, te genieten van een koude "Cassablanca" en de ondergaande zon.

Op de terugweg droppen we Timon in Agdal, een moderne wijk in het zuiden van Rabat waar hij verblijft bij een gastgezin.
Gina dragen we bij het station over aan een petit taxi die haar naar haar gastgezin terugbrengt.

Samen met Mari loop ik naar de Medina en onderweg eten we nog een crêpe met viande hache op een van de terrasjes langs de route.
Een rustige maaltijd wordt het niet want we krijgen gezelschap van een Marokkaans jongetje van, ik schat, een jaar of 11. Hij praat nauwelijks maar verkoopt zoals velen zakdoekjes aan de mensen op straat. Hij eet gulzig mee van onze crêpes, vooral het vlees heeft zichtbaar zijn voorkeur. Hij probeert ons op allerlei manieren te verleiden om met hem mee te gaan....een soms lastig in te schatten intentie zeker op zo’n leeftijd. Hij loopt nog een stukje achter ons aan als we de drukke soeks in duiken om vervolgens in het niets te verdwijnen.

Mari komt volgende week bij ons in de Riad logeren, ze zit nu nog in een hotel vlak in de buurt maar dat is behoorlijk eenzaam.
Ze gaat daarom nog even gezellig mee naar de RIad om alvast een kijkje te nemen.

Op bezoek bij de koning...

De derde Franse les zit er op...en vanaf morgen worden de niveau's in groepen opgedeeld. Dus een ander rooster, een andere groep en een nieuwe docent.

Nog een laatste les samen met Mari uit Noorwegen, Gina uit Duitsland, Melissa uit New York en Taire uit Japan.
Timon uit Darmstadt gaat met me mee naar een andere groep.
Maar we zullen elkaar niet uit het oog verliezen want morgenmiddag hebben we met een aantal een gezamenlijk uitje naar het strand gepland.

Na afloop van de les staat er een bezoekje aan het Royal Palace op mijn agenda. Alvorens op pad te gaan strijk ik eerst even neer op het terras van het cafe om de hoek van de school voor een snelle lunch. Als ik daar op mijn gemak mijn panini met verse jus zit te nuttigen raak ik in gesprek met een oudere Marokkaanse man die vraagt of ik er bezwaar tegen heb dat hij een pijp opsteekt. "Pas de probleme" in mijn Franse antwoord ontdekt hij kennelijk iets van een Nederlands accent en vraagt of ik uit Nederland kom. Tja en dan blijkt dat hij vloeiend Nederlands spreekt en al sinds 1985 met zijn gezin in Nederland heeft gewoond. We hebben een leuk gesprek waarin hij vertelt dat hij vanwege zijn gezondheid op advies van de Nederlandse artsen terug is gekomen naar Marokko vanwege zijn reuma en astmatische bronchitis.
Het klimaat hier doet hem goed ook al zitten zitten zijn kinderen en kleinkinderen nog steeds in Nederland. Hij informeert naar mijn plannen en voorziet me van de nodige nuttige informatie en tips om mijn reis door/verblijf in Marokko weer wat meer vorm te geven.
En wijst me vervolgens de weg naar de ingang van het koninklijk paleis. Au revoir. C'etait un vrai plaisir pour moi!

Het is nog wel even zoeken welke van de poorten, die in de lange muur van het paleis zitten, me als bezoeker de ingang gaan verschaffen. Uiteindelijk kom ik na een flink stuk lopen bij de poort aan waar ik naar binnen mag. Ik moet me wel eerst melden op het bureau en mijn paspoort afgeven en een poos wachten in de ruimte naast de portier. Na 5 minuten krijg ik mijn paspoort terug en mag ik het terrein op. Het koninklijk paleis ligt iets ten zuidoosten van het centrum van Rabat, maar nog binnen de stadsmuren. Het bestaat uit een verzameling gebouwen uit eind 18e eeuw maar koning Hassan II heeft ze grotendeels opnieuw vormgegeven en o.a een privé golfbaan aan laten leggen. Het is echt een werkpaleis met bestuurskantoren, stallen en een moskee.
Maar het is ook de officiële woning van de huidige koning Mohammed VI en zijn gezin. Het paleis is daarom ook gesloten voor het publiek. Maar vanaf de centrale mechouar(paradeterrein) kun je een kijkje in de toegangspoorten van het paleis nemen. Die door een flink aantal wachters worden bewaakt. Op de terugweg maak ik nog een kleine wandeling door de tuinen met goed verzorgde bourgainvilles, oleanders en hibiscusstruiken. Ook de zwerfkatten hebben hier een "royal" plekje.

 Bonjour… de eerste schooldag!

Om 07.00 uur gaat de wekker en als ik beneden in de gezellige huiskamer van de Riad kom staat de ontbijttafel al gedekt.
Het ontbijt is op zich prima met verse jus, yoghurt, stokbrood, zoete broodjes en vers fruit/olijven, koffie en of thee.
Alleen het beleg laat een beetje te wensen over maar daarvoor heb ik mijn pot met honing en amandelpasta meegenomen.
Ik ontmoet tijdens het ontbijt Corina uit Keulen die ook voor een taalcursus naar Rabat is gekomen. Echter geen Frans maar Arabisch. Maar we kunnen in ieder geval samen op zoek naar het instituut waar onze uitdagingen die dag beginnen.

Het is een half uurtje lopen en we vinden met enige hulp van Corina haar GPS en wat vragen de ingang van de school.
Na een test gaan we ieder naar onze eigen klas.
De klassen zijn klein en samen met nog 4 medestudenten begint rond 9.00 uur de les.
Asan onze docent is een vlotte en snel sprekende man die veel grapjes maakt tussendoor dus onze oren staan op scherp.
Marie komt uit Noorwegen, Timon en Gina uit Duitsland en Thrai uit Japan.
Het wordt een intensieve les maar ook met veel humor.
Lang leve de werkwoorden Etre en Avoir!

S’middags loop ik in plaats van door de Medina maar eens om de Medina heen op zoek naar een aantal bezienswaardigheden in de buurt. Als ik richting de oceaankust loop kom ik langs een enorme lange muur waar een begraafplaats achter ligt. Ik loop via de poort naar binnen om een kijkje te gaan nemen en als ik een stukje door loop weet ik niet wat ik zie. Het is een waanzinnig groot veld met duizenden graven. Met verderop nog eens zo’n groot veld achter een volgende muur.
De graven geven een triest maar indrukwekkend beeld van de grootte van de stad maar wat me vooral aan het hart gaat zijn de vrouwen met kinderen en mannen die bedelend om de graven heen zitten.
Ik loop een flink stuk door in de hoop dat er verderop nog een uitgang is maar helaas moet ik terug langs het schrijnende beeld van de bedelaars.

Ik besluit eerst maar even het strand op te zoeken en uit te waaien en loop verder richting het water.
De grote golven van de oceaan rollen hier over de rotsen en het rotsachtige strand.
Vooral een plek voor vissers en picknicker’s want van echt strand is hier geen sprake.
Verderop wordt het iets beter en vindt je ook de surfclubs en enkele badgasten.

Via het strand maak ik de klim naar boven naar de Oudaia-kashba, een historisch monument van Marokko.
Ook te bereiken aan de voorkant via de Bab Ouaida, de sierlijk gedecoreerde poort die vroeger werd gebruikt om gevangenen vast te houden die door zeerovers waren gevangen en als slaven werden verkocht.
De Kasbah met zijn honingkleurige vestigingswerken en wachttorens staat aan de noordkant van de stad, echter het is geen fort of paleis maar een klein vestingstadje. Een medina in de medina met eigen moskee, soeks en musea. De steegjes met de blauw/witte huizen geven het een mediterrane sfeer. Via een gezellige Turks thee-terras met een prachtig uitzicht en na een heerlijk kopje muntthee loop ik vervolgens door naar de Andalusische tuin.
Deze prachtige tuin in Moorse stijl is een heerlijke rustige en koele plek om even te vertoeven. Ook de zwerfkatten hebben dit heerlijke plekje ontdekt.
De tuin wordt van water voorzien door het aanwezige waterrad. Kortom een heerlijke plek!

Via de Bab Ouida loop ik terug naar de Rue de Consuls om daar weer tussen de tapijten door de deur van mijn Riad te vinden.

S’avonds ga ik op zoek in de soeks naar een eettentje en vanaf het terras is het leuk om te kijken naar alle vermaak op straat van jong en oud….

Van Marrakesh naar Rabat

Tegen 09.30 uur stap ik in de taxi naar het station van Marrakesh.
Het is tijd om afscheid te nemen… en afscheid nemen is niet mijn sterkste ding.
Maar elke nieuwe bestemming belooft weer een hele nieuwe ervaring en dat geeft de reiziger moed.

Aangekomen op het station koop ik een treinkaartje Rabat, eerste klas, enkele reis.
Voor 195 dirham(nog geen € 20 krijg ik hiervoor een vijf uur durende comfortabele stoel in een coupe die ik deel met nog 5 andere vrouwelijke medereizigers. Toeval of zou het zo worden ingedeeld? Geen idee maar we vertrekken mooi op tijd ( 10.20 uur) en de reis verloopt zeer voorspoedig en er is enige catering aan boord.
Vijf uur later en zo’n twaalf stations verder stap ik uit in Ville de Rabat.

Het treindeel waarin ik zit stopt in de tunnel dus ik moet nog even passen en meten om alle bagage van boord te krijgen. Maar al snel komt iemand te hulp en vraagt of hij de bagage kan dragen. Ik zeg vriendelijk dat dat me zelf wel gaat lukken maar de perronhulp loopt alsnog met me mee. Waarom? Nou dat blijkt even later als er een flinke trap naar boven verschijnt…dus geef ik een deel van mijn bagage maar aan de man die me vervolgens de weg wijst naar de taxi’s. En betaal hem een kleine vergoeding voor zijn diensten. Hij wist dat natuurlijk, de slimmerik!

De volgende uitdaging is om uit te vinden waar de Riad zit waar ik de komende 2 weken verblijf. Alle hoop is eerst op de taxichauffeurs gevestigd maar na 3 pogingen blijken zij de Riad noch het adres te kennen. Dus laat ik me eerst uitzetten bij de Medina om daar verder uit te zoeken waar ik precies naartoe moet.
Een voordeel van het veelvuldig te worden aangesproken als Europese vrouw in Marokko is dat je gelijk de gelegenheid krijgt een wedervraag te stellen. De verkoper van telefoonkaarten neemt me dan ook mee de soek in en belt en vraagt links en rechts naar de locatie van de Riad. Na een paar aanwijzingen geeft hij de moed op en stuurt me in de richting waar het volgens hem ergens moet zijn. Met als advies verderop weer te vragen. Dus rol ik mijn koffer en tassen door de drukke en gezellige soeks en na enige informatie her en der kom ik eindelijk bij een winkel waarvan de eigenaresse me kan vertellen waar het is Gevonden…Yezzz!

Ergens tussen de tapijten zit een smalle ingang die naar de deur van mijn verblijf leidt.
Ik word vriendelijk ontvangen en naar mijn kamer gebracht…. En ik plof eerst maar even neer op het nogal stevige bed. Nou ja who cares…ik lig en de lekkere warme douche (bekleed met typische Marokkaanse tegeltjes) maakt daarna weer veel goed!

Om iets te eten loop ik nog even naar de boulevard en duik daarna lekker mijn bed in want morgen is het vroeg dag….

Zomaar een dag... op zijn Marokkaans!

Vandaag gewoon maar eens een dagje "dingen doen" op zijn Marokaans.

Ontbijten/lunchen kun je hier op de hoek van de straat of een lekker broodje met verse sap/smoothie halen bij de patisserie!
En er moet zo nu en dan ook een wasje worden gedaan...met de hand dus de tube wasmiddel uit Nederland komt hier goed van pas.
Een droogtrommel heb je hier niet echt nodig want in het zonnetje op het dakterras is alles in een mum van tijd droog.

Om me alvast voor te bereiden op de treinreis naar Rabat aankomende zondag, pak ik een taxi naar "Gare du Marrakesh"
Het blijft stevig onderhandelen hier met de taxichauffeurs maar gelukkig is er meestal wel een compromis.
Het mooie station ligt in het nieuwe stadsdeel in het Noorden , vlakbij het Theatre Royal.

Bij de informatiedesk wordt me prima uitgelegd wat te doen dus sluit ik me aan in de rij bij de kaartverkoop.
En dan is het wachten, wachten en wachten. Wat er precies aan de hand is wordt niet gecommuniceerd maar als ik na een half uur voor het loket sta blijkt het computersysteem plat te liggen, hmmm...geen kaartje nog dus!
Dat betekent zondag op tijd terugkomen en hopen dat alles weer werkt.
En anders wordt het ouderwets een voucher uitschrijven en cash betalen.

Aan de prijs zal het in ieder geval niet liggen want een enkeltje rabat eerste klas kost nog geen € 20 (voor 5 uur reizen)

Na een softijsje van de MacD loop ik richting de Place du 16 November in Gueliz op weg naar het moderne shoppingcenter Carre Eden.
Hier zit een grote Carrefour supermarche waar je bijna alles kan krijgen (Hollandse kaas, Heineken etc.)

Beladen met boodschappen pak ik de taxi terug naar de Kashba, Medina zuid

Het charmante kustplaatsje Essouira

Vandaag neem ik jullie mee op een wandeling door de veelkleurige haven, smalle kronkelstraatjes van de medina en het lange zandstrand aan de boulevard van het charmante Essouira.

Het is een vestingstadje, was eerder in de geschiedenis een Portugees fort en ligt 175 km ten westen van Marrakesh (op toch nog zo’n 3 uur rijden!)

Een bezoekje aan deze toeristische parel stond al voor een eerdere reis op de verlanglijst dus moest het er nu maar eens van komen.

Om 08.15 uur klaar staan voor een pick up met een van de vele transportorganisaties die dagelijks vele toeristen naar dit stukje Wereld Erfgoed heen en weer brengen. Het duurt even voordat we alle passagier in de bus hebben maar rond 09.15 uur verlaten we dan toch het drukke en stoffige Marrakesh.

Niet te missen zijn de “geitenbomen” en de coöperaties van “Arganoil” onderweg.De geiten klimmen op de takken van de Arganboom om de vruchten op te eten. Als de geiten de vruchten uitscheiden is er alleen nog een harde onverteerbare noot van over. Deze noot wordt door de vrouwen gekraakt, geplet en geroosterd. Zo wordt een multifunctionele olie gewonnen die wordt gebruikt in cosmetische producten en als olie in de keuken. Voor tientallen vrouwen in het plaatsje Tamanar is het een middel tot economische emancipatie.De cosmetische producten heb ik reeds meegenomen op een eerder reis dus laat ik me nu slechts verleiden tot een pot honing van de Arganbloem en een pot Amandel(pinda)kaas. Erg prijzig vanwege het productieproces maar ook erg lekker en een bijdrage aan de emancipatie van de vrouwen in Marokko.

Zo’n 20 minuten later rijden we Essouira (Mogador in 1765) binnen.

De mediterrane sfeer valt gelijk op en de wit met blauwe huisjes bevestigen dat nog eens extra. Het weer is wat wisselend met bewolking en zonneschijn maar een met heerlijke temperatuur rond de 27 graden. De vrij rustige en gunstige zeewind geeft hier meteen een verkoelende bries en is voor de golfsurfers prima om de golven te bedwingen.

L’ile de Mogador, nu verboden gebied was eeuwen geleden een gevangenis maar momenteel een opvang voor zeldzame vogelsoorten zoals de Eleonora’s valk.

Ik start de wandeling in de haven, het is er een rommeltje van boten, netten, touwen en bouwmaterieel. Overal staan vissers hun vers gevangen vis te verkopen en/of te bereiden.

Vervolgens loop ik via de Boulevard Mohammed V naar Eglise Notre Dame, een toch wel bijzonder verrassende verschijning in een islamitisch land. Dus neem ik binnen kort een kijkje waar het heerlijk koel en rustig is.

Via de boulevard loop ik terug naar de Medina om via een van de toegangspoorten in de kashba terecht te komen. Dat kunstenaars hier ook hun weg naar toe hebben gevonden is direct zichtbaar aan de vele galeries en kleurrijke schilderingen van het plaatsje.

In verscheidene soeks worden allerlei handgemaakte producten verkocht, waaronder het houtsnijwerk waar de stad beroemd om is. En overal wordt je verrast door kleine sfeervolle eettentjes en terrasjes.

Er is nog veel meer te zien en een dagexcursie is eigenlijk veel te kort voor dit prachtige plaatsje, zeker als je daarna ook nog even lekker wil zwemmen en/of relaxen op een lekker strandbedje of in een van de moderne strandtenten.

Dus is er maar 1 optie…nog een keer terugkomen!

Om 19.30 uur schuiven we (de file van) Marrakesh weer binnen!

Ontspannen in Hamamlalla

Gewoon lekker een dagje bijkomen te midden van de drukte in Marrakesh:

• Hammamlalla: - Badderen op zijn Marokkaans! Dat moet je een keer of misschien wel vaker gedaan hebben…..Dus leg ik me neer op de verwarmde tegels van het badhuis Hammamlalla in het centrum van de medina. Tijdens een intensieve wasbeurt van 30 minuten word ik ingezeept met de “traditional black soap”, gescrubd en daarna voorzichtig ingewreven met een zachte mud-peeling en tenslotte ingesmeerd met een zijdezachte olie geurend naar amandel.
• Het afspoelen met wisselend lauw tot warm water maakt het tot een ontspannend geheel. Daarna word ik meegenomen naar een donkere, mystieke ruimte waar een 8 tal massagebanken staan opgesteld, keurig gescheiden middels gordijnen.
• De relaxte muziek begeleidt een uitgebreide massage van ongeveer 60 minuten.
• Van teen tot top wordt je stevig onderhanden genomen en na anderhalf uur en een kopje thee toe sta je weer als herboren en een beetje rozig buiten. Heel lekkerrr…

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens mijn volgende reis naar het mooie Marokko.

Vanaf 17 oktober a.s. zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Petra