Fes el-Bali...petje af!

Fez, Marokko’s oudste islamitische stad en de op 2 na grootste (voormalige hoofdstad) is een 1200 jaar oud levend museum op de Unesco Werelderfgoed lijst... en de laatste Koningsstad op mijn verlanglijst.
Het ligt op een vlakte in het Atlas-gebied, zeer geschikt voor wandelaars, wintersporters en natuurliefhebbers.
Fez zeer beroemd om zijn randloze viltachtige rode hoed met een kwast.

Vandaag is het een nationale feestdag in Marokko: Dag van de groene mars!
Op 06 november 1975 organiseerde de Marokkaanse koning Hassan II een groene mars naar de Westelijke Sahara, waarbij 350.000 Marokkanen naar het gebeid werden gezonden. Deze actie was bedoeld om de Spanjaarden onder druk te zetten die daar de scepter zwaaiden. De mars moest teven de nationale eenheid versterken en het gezag van de vorst.
Dit laatste gezien twee staatsgrepen in 1971 en 1972.
De groene mars slaagde, Spanje gaf de kolonie op en Marokko kreeg 2/3 van het gebied in handen.
Vandaag betekende dit voor mij een vrije dag van school...so time to travel!

Vanaf Rabat is het ruim drie uur met de trein dus besluit ik vroeg op pad te gaan.
Niet dat het een garantie is dat je er dan ook vroeg bent want ook in Marokko laten de treinen je wel eens in de steek.
Mijn trein vertrekt uiteindelijk een uur later. Onderweg raak ik in gesprek met 2 reizigers die ook naar Fez afreizen.
Ebel uit de USA die na een rondreis, woestijntrip en surfstop in Rabat weer terug gaat naar zijn huis in Frankrijk en Ronald uit de Philipijnen die rondtrekt en een paar dagen in Fez wil blijven.
Dus ook deze treinreis loopt voorspoedig en gezellig door het uitwisselen van onze ervaringen en het delen van allerlei tips.

Om 13. 00 uur sta ik bij de “ La Porte Bleu”, Bab Boujeloud aan de zuid-west kant van de Medina, bekend om het blauwe tegelwerk aan de zijkanten.
Na afscheid te hebben genomen van Ronald en zijn bagage uit de taxi te hebben gehaald strijk ik eerst even neer op het terras voor een glas verse jus en het maken van een "plan de campagne”.
Ik heb vier uur de tijd voordat de laatste trein naar Rabat gaat dus zal keuzes moeten maken in wat ik vandaag kan gaan zien.

Ik loop eerst naar het Dar Batha museum waar veel van de nijverheid in Fez is terug te vinden in allerlei voorwerpen (boeken, houtsnijwerk, geweven kleden, bewerkt leer en de bonte Zelij-tegels) Helaas is het vandaag gesloten i.v.m. de nationale feestdag.

Dus duik ik de Medina in. Ik ben reeds gewaarschuwd voor het complexe netwerk van de vele smalle straatjes met als advies een gids in de arm te nemen. Echter er zijn ook tegenstrijdige adviezen dus besluit ik het eerst maar eens op eigen houtje te proberen. Dus blijf zoveel mogelijk de Rue Talaa Seghira volgen. Maar al snel blijkt dat ik, om bij de verschillende bezienswaardigheden te komen, zal moeten afwijken van deze doorgaande weg. Dus laat ik me door een jongen van een jaar of 12 begeleiden naar een Berberhouse waar ik het maken van de kleden en dekens kan bewonderen en bovendien op het dak van het huis een mooi uitzicht over de stad krijg.
Er wordt me uitleg dat het vooral de vrouwen zijn die de kleden maken en de mannen die maken de dekens...waarom? Vrouwenhebben meer oog voor detail en meer geduld dan mannen (ha,ha)

Vervolgens brengt hij me naar de Chouwara-leerlooijerijen in het midden van de medina.
Het oude leerlooiers ambacht is al sinds de middeleeuwen nauw verbonden met Fez en als je tegen de scherpe geuren kunt, kun je leerlooierijen bekijken vanaf de balkons van de naastgelegen leerwinkels. Dus knijp ik mijn neus een klein beetje dicht en loop de trappen op naar boven. Een bijzonder proces van het kleuren van het leer en het drogen ervan op de diverse balkons er omheen.Als ik even later de Medina weer in loop kom ik een aantal ezels tegen die de bewerkte huiden vervoeren naar een volgende stap in het proces.

Er zijn veel moskeeën in de Medina en een aantal Medersa’s (koranscholen)
Deze keer probeer ik voorzichtig of ik een moskee mag betreden voor een foto en het mag...opvallend is dat sommige er geen probleem mee hebben om als niet moslim er even naar binnen te gaan. Het voorrecht duurt niet lang want een oudere man geeft aan dat het niet mag dus trek ik mijn slippers weer aan en verlaat ik na de foto snel weer dit heiligdom.

Om even bij te komen van deze toeristische, mooie maar ook erg grote Medina laat ik me gidsen naar een restaurantje met uitzicht over de stad...
Op het knusse dakterras met een arabische tent kun je heerlijk eten en gezien de lange terugreis vervroeg ik mijn diner dus maar en kan ik nog even heerlijk nagenieten in het zonnetje.
Om weer terug te komen bij de Bab Boujeloud moet ik nog een flink stuk teruglopen tussen alle winkeltjes en markten door..
Na een cappuccino op het terras van mijn startpunt pak ik een taxi terug naar het mooie station zo’n 4 km buiten de Medina. Onderweg springen er nog twee Marokaans studenten in de taxi... ze verexcuseren zich voor hun onverwachte meerijden samen met een “ You look very pretty today"!

Op de terugreis zit de trein bomvol... met zijn achten zitten we in een coupe samen met nog zo’n 16 tassen/koffers.
Maar het is wederom gezellig , iedereen praat met elkaar en er wordt veel gelachen. En de twee Marokkaanse jongedames tegenover me laten middels een statement op hun shirts zien dat ze niet met zich laten sollen....

Fez een must-do, als je mij vraagt, bij een bezoek aan Marokko...
Petje af voor fez dus!

Koningsstad Meknes...het Versailles van Marokko

Vandaag staat de nummer drie van de koningssteden op het programma dus sta ik om 9.45 uur op Gare de Rabat te wachten op de trein naar Meknes in het Midden- Atlasgebergte.
Het gebied rond de stad staat o.a. bekend om de skipistes van Ifrane, vissen ( forel/karpers) bij Azrou en de door Unesco uit geroepen Werelderfgoed stad Volubilis (Romeinse opgravingen)
Iets ten zuiden hiervan ligt ook nog Moulay Idriss, het heiligste pelgrimsoord van Marokko met de graftombe van Idriss I, achterkleinzoon van de profeet Mohammed en de eerste koning van Marokko.

Op het station kom ik Esther, een medestudent uit Zurich tegen. Zij gaat ook naar Meknes maar blijft een paar dagen om ook nog de omgeving te bekijken. Dus reizen we samen af naar de erfenis van de Miknasa stam, het huidige Meknes.

Het is zo’n twee uur treinen vanaf Rabat maar met alle gezelligheid om je heen in de trein vliegen die voorbij.
Vanaf het mooie en moderne Gare de Meknes pakken we een petit taxi naar de Medina waar Esther op zoek gaat naar haar Riad en ik een weg probeer te vinden in de smalle straatjes van de Soukhs.

De Medina is niet heel groot en aan de ander kant kom ik de rijk versierde “Bab Mansour” de mooiste poort van Marokko.
De poort ligt aan de voet van de Place el Hedime, waar je net als in Marrakesh slangenbezweerders, vuurspuwers, jongleurs en vertellers vindt. Aan de overkant van het plein ligt het museum Dar Jamai met een uitgebreide kunstcollectie. Het is op dit moment gesloten i.v.m. renovatie. In de Medina bezoek ik de Medersa Bou Inania die enigszins lijkt op de Medersa in Marrakech maar hier is het mogelijk om het dak op te gaan voor een uitzicht over de daken van de stad en de groene daken van de Grote Moskee.

Ik ga vervolgens op zoek naar het Mausoleum van Moulay Ismail, de meeste enthousiaste bewonderaar en productieve bouwer van Meknes. Ook het Mausoleum wordt momenteel onderworpen aan een grootste renovatie dus is niet te bezichtigen. Iets verder ligt “Palace Royal” niet van binnen te bezichtigen maar je kunt naar de poort wandelen. Ik besluit om een kijkje te gaan nemen op de Royal Golf club die met zijn 9 holes pal achter het paleis ligt. Een oase van rust midden in de stad. In het clubhuis is niemand aanwezig en als er later een man uit de gang tevoorschijn komt en ik vraag of ik hier ook iets te drinken kan krijgen, zegt hij: ja hoor als u dat wilt!
Dus bestel ik een kopje muntthee en geniet even van het mooie uitzicht op het terras. Na een halfuurtje reken ik 10 dirham af, bedank de man vriendelijk en wandel weer terug naar de poort van het golfterrein. Bij het paleis kom ik Esther tegen en we zoeken samen nog een leuk dakterras op voor een lekkere verse smoothie met uitzicht over het plein. Ik pak daarna de taxi weer terug naar het station om de laatste trein terug naar Rabat te halen.

Nog maar een keer terugkomen om ook de omgeving te ontdekken!

Un jour culturel et une soiree agreable…

Gisteren een lange schooldag, vandaag een korte.
Een mooi voorbeeld van de flexibiliteit hier en dat er in overleg veel mogelijk is.
Extra tijd om cultuur te gaan snuiven en voor vanavond staat er een muziekavond gepland in Agdal een wijk in de Ville Nouvelle met hippe winkels, restaurant en barretjes.

Timon haakt vandaag gezellig aan en samen gaan we op zoek naar de Cathedrale Saint Pierre die anders dan de Kathedraal in Casablanca nog steeds in gebruik is voor katholieke missen en wel 6 dagen per week in het Frans. Een praktijkoefening voor gevorderden hou ik me maar even voor!
We vragen aan de deur of we de kerk binnen mogen bekijken en worden hartelijk ontvangen.
Na een korte bezichtiging gaan we eerst op zoek naar het Franse restaurant Le Typot in de buurt van de kathedraal. Een aanrader als het gaat om een lekkere lunch met een goed glas wijn in een knusse tuin.

Na de lunch staan de Hassan –toren en het Mausoleum van Mohammed V op het programma.
De weg vinden hier blijft altijd een uitdaging want als namen op de kaart staan dan staan ze meestal niet op de straatnaamborden of andersom. Maar we vinden de plek waar sultan Yacoub el Mansours in de12- eeuw ooit probeerde de grootste moskee ter wereld te bouwen.
Het project maakte deel uit van een grootschalig bouwproject dat de Koutoubia Moskee in Marrakech en de Giralda in Sevilla opleverde maar mislukte uiteindelijk helaas. De Minaret (44m) heeft slechts de helft van de bedoelde hoogte omdat de sultan vroegtijdig overleed. De 200 zuilen kenmerken de onvoltooide moskee.

Op de terugweg kopen we een verse Panache (smoothie van gemixt fruit) bij een kar in het park en lopen we nog een stukje door voor een mooi uitzicht over de haven aan de andere kant van de oever van de Bou Regreg.
Timon pakt daar de tram terug naar huis. Ik loop nog een stukje door de Joodse wijk in de Medina om een glimp op te vangen van de nijverheid maar ook de armoede die dit deel van de Medina laat zien. Via de Boulevard loop ik terug naar de Riad want ik heb om 19.00 uur afgesproken met Mari om samen naar Agdal te gaan voor de excursie vanuit school naar Bairo Latino voor een muzikale avond…dus gauw douchen en omkleden!

We hebben met Lotfi, onze excursieleider, afgesproken dat Mari en ik samen een taxi pakken naar de nieuwe wijk van Rabat, de excursie was reeds volgeboekt maar zo kunnen we natuurlijk gewoon nog mee.
We hebben nog de tijd tot 21.30 uur dus zoeken we eerst een leuk Frans restaurant om wat te gaan eten. Ook wel weer eens lekker na alle couscous, tajine, pizza’s en shoarma ‘s.
En een lekker glas Franse wijn want aan de Marokkaanse wijn kan ik nog niet echt wennen.

Als we rond 21.30 uur in de Latino bar aankomen zit de hele groep al vrolijk aan het bier en de wijn. Het blijkt Happy Hour tot 22.00 uur. We schuiven aan bij Lotfi die ook nog een paar vrienden heeft meegenomen.
Mari raakt al gauw in gesprek met Islam die zanger is van een band en zowel Engels als Frans spreekt.
Ik zit tegenover Monsif , een Marokkaans fotomodel die alleen Arabisch spreekt( bofkont die ik ben) dus ik zal alles uit de kast moeten halen om enigszins met hem te communiceren.
Nou ja body language dan maar…so let’s dance!
Het wordt een gezellige en dolle avond met heerlijke live-muziek ook al is de wijn niet te drinken.
Ik snap wel waarom de mannen liever aan de Heineken zaten. Om 2.00 worden we de tent uitgezet en veilig naar huis gebracht …
Monsif stuurt me om 2.30 uur nog een berichtje… Une soiree agreable… of het helemaal goed Frans is weet ik niet maar ik ben het helemaal met hem eens!

Necropolis van Chellah..

Het oudste deel van de stad ligt in het zuidoosten net buiten de stadsmuren. Een reusachtige poort die ok wel de Arc de Triomphe wordt genoemd biedt toegang to de prachtig bewaarde begraafplaats. Er zijn ruine’s uit de Romeinse tijd en de 14e eeuw toen het gebied werd ontwikkeld als necropolis. De Romeinse ruine’s zijn de resten van de stad Sala Colonia en bestaan o.a. uit een tempel, moskee, nimfenbad en Forum. Het terrein heeft verder bronnen en Hibiscus tuinen.

Het is er heerlijk rustig als ik er kom aan het eind van de middag en voor 10 Dirham (bijna € 1) koop ik een toegangskaartje tot deze historische plek. Tevens een mooie praktijkoefening om de Franse tekstborden, die bij de objecten staan, te ontcijferen.

In het gebied zijn zo’n 75 ooievaars neergestreken en dat zie je dan ook meteen aan de hoeveelheid nesten die ze hebben gebouwd.
Rondom het gebied zijn er nog eens 25 stuks. Ook de katten hebben deze plek tot een aangename verblijfplaats verkozen.
Ze verzamelen zich vooral bij de waterput en er springt er al gauw eentje in mijn nek om zich daar vervolgens spinnend te nestelen.
Ze laat zich maar met moeite van haar verworven plekje afhalen.

Een heerlijke plek om even bij te komen na een lange schooldag of even te vluchten uit de stad.

Onrust in de stad...

Als ik s’ochtends bij de school aan kom is er behoorlijk veel drukte op straat aan de voorkant van de school. Er staat een redelijke groep mensen met spandoeken en er worden liederen gezongen alsof er een topvoetbalclub wordt toegejuicht. Het blijkt een demonstratie van werknemers van de overheid die zowel voor hun arbeidsvoorwaarden (vooral salaris) en tegen de onmacht opkomen die hun werk met zich meebrengt. Een van de problemen hier is dat er her en der zomaar huizen worden gebouwd op plekken waar geen toestemming voor is gevraagd nog wel is verleend. Hier wordt vanuit de overheid weinig tot niets aan gedaan. Volgens de verhalen mede omdat hier te weinig middelen voor zijn of beschikbaar voor worden gesteld. In de loop van de ochtend loopt het plein steeds voller en door het oorverdovende geluid van hun protesten is onze les nauwelijks meer te volgen.

Als ik met Miriam, onze docent even snel een broodje ga eten op de hoek van de school is de groep inmiddels vertrokken en de rust weder gekeerd. Tijdens de lunch heb ik een leuk gesprek met haar, ze is Marokkaans van afkomst maar is op haar 18 e naar Parijs gegaan om te studeren. Ze is 10 jaar in Frankrijk gebleven maar toch teruggekomen naar Marokko. Als ik vraag of ze hier ook wil blijven zegt ze dat ze dat nog niet weet. Er is volgens haar veel veranderd in het land sinds ze het heeft verlaten. Ten goede waar het gaat om de vrijheid, zeker ten aanzien van de vrouwen. De huidige koning Mohammed is daar voor een groot deel verantwoordelijk voor. Het volk adoreert de koning hier en dat blijkt ook wel uit het straatbeeld wat je her en der ziet. En hij neemt zijn verantwoordelijkheid als er bv. ministers zijn die niet goed functioneren.
Er zijn er onlangs vier ontslagen wat een bijzondere gebeurtenis is hier daar er tijden zijn geweest waarin dit niet gebeurde. De cultuurverschillen in het land zijn echter ook groot en het zal nog een aardige tijd kosten voordat de verschillende generaties hun normen en waarden op elkaar hebben afgestemd.

Het is duidelijk dat de hoofdstad Rabat waar ook de regering is gevestigd veel van dit soort demonstraties kent. Ook bij het bewaakte parlementsgebouw naast het station waar ik dagelijks langsloop staan regelmatig groepjes met demonstranten. Of het ook daadwerkelijk iets veranderd blijft een vraag.

Als ik op de terugweg naar de Riad voor 1 dirham een pakje zakdoekjes koop van een vrouw in een rolstoel bedankt ze me met een lach en een “welcome to Morocco madamme”
Het blijft een land van grote contrasten!

Dagelijkse kost...

De tweede cursusweek is van start gegaan.
Gelukkig kon in overleg met docent het rooster worden aangepast en de lessen weer naar de ochtend worden verplaatst. S’middags nu weer voldoende vrije tijd om wat sightseeing of ander dingen te doen.
En er moet ook nog huiswerk worden gemaakt natuurlijk!

Vandaag ga ik me maar eens verdiepen in de producten die hier zoal in de supermarkt verkrijgbaar zijn want als je hier langer verblijft is het steeds weer naar een winkeltje in de soukh of restaurant moeten voor je eerste levensbehoeften niet echt handig.
Er zit een Carrefour spermarkt op een half uurtje lopen van de Riad dus duik ik daar maar eens de schappen in op zoek naar wat herkenbare, lekkere en bruikbare artikelen. Thee, cappuchino, hollandse kaas, vleeswaren en wat graanproducten en niet te vergeten water, een aantal onontbeerlijke zaken om o.a. het ontbijt wat te upgraden en de nodige vezels binnen te krijgen. Het is met allerlei andere merken en soorten even zoeken maar je kan hier prima je boodschappen halen.

Op de terugweg kom ik bij toeval langs een klein winkeltje in de muur van de Medina. Mijn oog valt op een aantal flessen die ergens ver achterin staan. Voorin staan alleen grote en voornamelijk lege kratten. Het blijkt een winkeltje te zijn waar ze wijn en lokaal bier verkopen. Ik ben blij met deze vondst, want alcohol is hier maar op beperkte plaatsen te verkrijgen dus koop ik voor 45 dirham(ruim € 4) een fles rode wijn en 2 verschillende flesjes Marokkaans bier. Binnenkort maar eens even testen!

Terug in de Riad ontvang ik van Corina een berichtje of ik met haar en Liana Sushi kom eten in een aanbevolen sushi restaurant aan de andere kant van de medina.
Maar ik besluit lekker thuis te blijven vanavond…sushi is ook niet echt mijn ding.

Wereldstad Casablanca...

Casablanca, het gezicht van modern Marokko; groot, brutaal en altijd in beweging!
Allereerst op mijn lijstje omdat het de stad is die in vele films voorkomt als een locatie en altijd een indrukwekkend beeld bij me heeft achtergelaten met zijn mooie gebouwen en grote palmbomen.

In een vooronderzoekje bleken de meningen weliswaar verdeeld over deze grootste stad van Marokko die met zijn 3,3 miljoen inwoners de hoofdstad Rabat overtreft. Maar de aanwezigheid van de Hassan-II moskee maakt deze stad tot een must-do in Marokko. Het is de enige Moskee in Marokko die je als niet-moslim mag betreden en dan alleen tijdens een tour.

Dus vertrek ik s’ochtends om 8.55 uur, samen met Gina, met de trein een stuk naar het Zuiden.
Het is ruim een uur treinen van Rabat en voor een retourtje 2e klas betaal je 75 dirham (nog geen € 7,50)
We vetrekken op tijd, wat best bijzonder is op dit traject en 70 minuten later stappen we uit op Casa Port.
Het station ligt vlak naast de haven, een van de grootste van Noord-Afrika.
We lopen, ondanks alle toesnellende taxichauffeurs, rond de medina naar de grote kaap aan de Atlantische oceaan waar de moskee de horizon domineert.

Na enig zoeken blijkt dat we het kaartje voor de rondleiding moeten kopen bij het museum aan de overkant van het plein. We sluiten ons aan bij de engelse tour van 11.00 uur. Een kaartje kost 120 dirham (zo’n € 12) en met een studententenkaart krijg je 50% korting (lucky Gina)

Binnen in de Moskee zijn we meteen onder de indruk van de immense ruimte...zodat we helemaal vergeten onze schoenen uit te doen maar daar worden we snel genoeg op gewezen. Op blote voeten over de marmeren vloer en de donkerrode, zachte tapijten. Het is even wennen maar het voelt ook wel heel licht en vrij.
De 183 meter lange gebedsruimte is gevuld met grote pilaren en kroonluchters uit Italië.
De marmeren vloer heeft vloerverwarming en bij mooi weer of speciale gelegenheid kan het cederhouten dak van de moskee open worden geschoven. De speakers zijn onzichtbaar weggewerkt in de pilaren. Alles bijenkaar een architectonisch en technisch hoogstandje van allure, gebouwd in 6 jaar tijd.
Op de vloer is plek voor 20.000 mannen. Op de balkons is er plaats voor 5.000 vrouwen.
Waarom ze zijn gescheiden? Zodat de mannen zich beter kunnen concentreren op het gebed!
De deels glazen vloer kan worden gevuld met water, als het dak open is ontstaat er een verbinding met de drie elementen uit de natuur; water, lucht en aarde.
Onder de vloer ligt een immens badhuis waar de bezoekers hun gezicht en voeten kunnen reinigen voor het gebed.

Na een half uurtje staan we weer buiten....
Ook de buitenkant is een prachtig geheel.
De bijzonder mooi versierde minaret (210 m) is de hoogste ter wereld.
Samen met het immense plein en de prachtige locatie aan de kust maakt dit deze moskee tot een magnifieke verschijning.
Alleen de moskeeen in Mekka en Medina in Saoedie- Arabië zijn groter.

We ontmoeten tijdens de rondleiding Vel, een jongeman uit Bulgarije die vervolgens met ons mee richting de Medina loopt als we afscheid nemen van de Moskee.
Vanaf de moskee kom je aan de achterkant van de Medina binnen. Niet de meest geschikte kant want de voorliggende straten en huizen laten een behoorlijk armoedig beeld van de stad zien. Het is het deel waar de locals hun dagelijkse boodschappen op de markt halen. In de nauwe straatjes is het een chaos van vooral groente- , vlees- en broodstalletjes. Dus wringen we ons kort tussen de kooien met kippen en visverwerkers door om vervolgens deze chaos zo snel mogelijk weer te verlaten. We lopen om de Medina heen op zoek naar een terras voor de lunch en vinden een eenvoudig tentje met lekkere verse smoothies en panini’s.

Na de lunch nemen we afscheid van Vel en vervolgen we onze weg, met nog een kijke in de Medina vanaf d voorkant en een korte cappuccino/toiletstop, naar ons volgende bestemming: Cathedrale Sacre-Coeur. In deze kathedraal in Moorse stijl zijn jarenlang missen gehouden maar hij wordt nu gebruikt als cultureel centrum. Helaas op dit moment gesloten i.v.m. een grote renovatie dus kunnen we niet de toren beklimmen om van het panoramische uitzicht over de stad te genieten.

We strijken daarom eerst een poos neer op het terras van La pergola du Parc. Om het mooie park naast en achter de Kathedraal te bezoeken moeten we tot 17.00 uur wachten tot de werklui zijn vertrokken want ook het park wordt volledig gerenoveerd. Maar het wordt prachtig!

Na ons bezoekje aan het park lopen we terug naar en centrum en zien we een grote demonstratie aankomen. In het park leek het geluid wat we hoorden uit een voetbalstadion te komen maar we zien nu een grote stoet mensen met veel herrie en spandoeken over de weg richting het centrum lopen.

Als ik aan een toeschouwer vraag wat er hand is, legt hij mij uit dat er een grote raffinaderij is gesloten en dat de medewerkers hiermee willen bereiken dat de raffinaderij weer open gaat zodat ze hun banen weer terug krijgen. Er is politiebegeleiding voor het verkeer dus lopen we door naar de fontein bij het Paleis van Justitie en duiken nog kort de art deco wijk waar ook de centrale markt zit. De markt is reeds aan het sluiten dus kijken we vooral nog naar de art-deco gebouwen die deels al vernieuwd of nog oud zijn.
Sommige staan nog flink in de steigers.
Er zijn veel Afrikanen die hun waar komen verkopen in Casablanca...de stad van de witte huizen.

Op ons treinkaartje staat de terugreis van de trein om 18.15 uur dus pakken we deze trein terug naar Rabat.
Gina neemt de taxi terug naar huis en ik haal nog snel een pizza in de Medina en loop dan terug naar de Riad.

Couscousdag...

Met de nieuwe lestijden kan ik weer een keertje uitslapen... alhoewel dat niet echt lukt met de eerste “prayer” hier rond 6.00 uur. De moskee wekt je voor dag en dauw en galmt dan al door de medina. Aan de ontbijttafel tref ik een Française en een meisje uit Zwitserland. Beide zijn hier voor de Arabische taal.
De een voor haar werk en de ander omdat haar vader Marokkaans is en ze graag het Berber dialect wil leren.

Als ik om 12.30 uur op school arriveer is het heel rustig in de klas.
Timon is dit weekend mee met een Sahara Tour en Miriam onze docent heeft weer vertraging met de trein.
De studenten zijn hier overigens meestal eerder in de klas dan de docent...verrassend!
We behandelen nog een aantal werkwoorden in de laatste les van deze week en dan is het weekend!

De vrijdag is de couscousdag in Marokko dus staat voor vanavond natuurlijk dit traditionele Marokkaanse gerecht op het menu.
Midden in de Medina zit een restaurant wat ons is aanbevolen dus besluiten we daar maar eens een kijkje te gaan nemen.

Op de weg terug naar de Riad neem ik eerst even de tijd om te gaan shoppen in de Medina.
Ik loop dagelijks in snelle pas door de drukke en gezellige Rue Souika naar de Rue des Consuls waar de Riad aan ligt of richting het station. Dus vandaag even rustig rondneuzen in een paar winkeltjes.
Ik koop een kleine waterkoker en een glas om koffie en thee te kunnen maken en een hippe leren tas met koeienhuid. Weer even mijn onderhandel technieken getest en tevreden naar huis.
Er is veel te koop in de ontelbare winkeltjes... en het is de moeite waard om tussen al het plastic en de grote hoeveelheden op zoek te gaan naar mooie en nuttige “pareltjes”.

Rond 19.30 uur gaan Corina en ik op zoek naar het Marokkaanse restaurant Dar el Medina wat in een van de kleine zijsteegjes zit van de Rue Souikha. Je moet het weten te vinden...Corina herkent het aan de de fuchsia kleuren op de muren van de steeg. We bellen aan en worden hartelijk ontvangen.
Het restaurant is gevestigd in een Riad (traditioneel Marokkaans huis) wat natuurlijk gelijk al een gepaste sfeer geeft. Op en bank in de hoek bespeelt een man de Oed, een peervormig snaarinstrument, soort gitaar maar dan zonder fretten. Arabische klanken vullen de rustige en mooi aangeklede ruimte. Een oase midden in de drukke Medina....bijzonder en bijzonder lekker!
Ik neem vooraf de Harira , de nationale Marokkaanse soep van Arabisch-Bedoeinse oorsprong met o.a. tomaten, kikkererwten, linzen en selderij. Corina kiest voor een warm gerecht met aubergine. We bestellen daarna allebei nog een verschillend couscous gerecht wat uiteindelijk veel te veel blijkt te zijn dus een toetje laten we maar zitten.

Morgennacht hebben we een uurtje extra vanwege de wintertijd...komen we achter als we bij de obers informeren of in Marokko ook de klok wordt verzet.