Chefchaouen... blauwe parel!

64 km ten zuiden van Tetouan ligt Chefchaouen, beschut in een vallei tussen de tweelingbergen Ech Chaoua – wat “de hoorns” betekent- die de stad zijn naam geeft.

Het is een populair beginpunt van trektochten door de bergtoppen van het Noordelijke Rifgebergte. De boeren in het Rifgebergte verbouwen ongeveer een derde van de wereldvoorraad Hasj. De teelt is legaal maar het in het bezit hebben en gebruik niet en als er hasj wordt gevonden tijdens politiecontroles volgen er zware straffen. Maar dat het er is, is onmiskenbaar, bij vlagen komt het zo nu en dan je neus binnen als je er rondwandelt.
De stad zelf is een sprookjesachtig tafereel in 50 tinten blauw.

Ik neem vandaag vanuit het “witte” Tetouan een “shared taxi” die me in ruim een uur en slingerend door de bergen afzet in een van de meest toeristische trekpleisters van Marokko.
-Alle meningen over Chefchaouen zijn dan ook onverdeeld… dit moest ik zien-
Er staan gelukkig gelijk twee jongens klaar die me graag willen helpen met het sjouwen van mijn bagage. Dat wordt later een discussie want ze vragen een, volgens mij, veel te hoog bedrag voor hun diensten dus ik moet ze enigszins teleurstellen en betaal ze een 1/10 van wat ze vragen maar ik heb de steun van mijn gastheer in de Riad dus ik weet dat ik goed zit.

Mijn Riad is eenvoudig maar zit in een leuk steegje midden in de medina. En ja voor € 34 voor 2 nachten mag je ook niet veel verwachten, denk ik.

Ik duik na mijn bagage te hebben gedropt gelijk de gezellige “blauwe” souk in.
Er zijn vandaag veel winkels dicht want het is een landelijke feestdag in het teken van de verjaardag van de profeet Mohammed. Naast de vele Japanners en chinezen die hier rondlopen zijn er dus ook veel Marokkaanse toeristen.

Het weer is een stuk frisser hier maar het zonnetje maakt een hoop goed.
Naast het Arabisch en Frans komt ook het Spaans hier goed van pas dus zo nu en dan komen er weer wat Spaanse woorden en zinnetjes in me naar boven.

Dat Chefchaouen een van de meest fotogenieke plekken ter wereld is dat blijkt ook al snel.
Er wordt wat af gefotografeerd in het een na het andere mooie blauwe steegje.

Onder aan de heuvel kom je binnen via de Bab el-Ain, rue Lalla el Hora brengt je vrij steil omhoog naar Place Outa Hammam, een gezellig en kleurrijk plein in het hart van de medina.
Aan het plein zitten allemaal cafe’s, de Grand Mosque en de Kasbah waar ik morgen een bezoekje aan ga brengen.

Ik zoek nu eerst een terrasje om van het laatste zonnetje te genieten en wat te eten en duik vanavond maar eens vroeg mijn bed in met 2 dekens!

De krijtwitte stad Tetouan...

De krijtwitte stad Tetouan...ooit de hoofdstad van Spaans Marokko, behoort tot de hoogtepunten van Noord-Marokko. Aan de ene kant omdat de goed bewaarde medina een Unesco Werelderfgoed is en aan de andere kant omdat deze stad zo anders is als de andere Marokkaanse steden. De stad ligt aan de Middellandse Zeekust op de lagere hellingen van de Djebel Dersa.
Tetouan is gesticht in de 15 e eeuw door joden en moslims die de vervolgingen in Spanje ontvluchten. Vandaar dat de Andalusische cultuur grote invloed heeft gehad op architectuur en ontwikkeling van de medina.
De Spaanse invloed is vandaag de dag nog steeds merkbaar….de “bonjour madam” is hier “Ola” of “buenos dias senorita”

Naast de medina heeft de stad een paar interessante bezienswaardigheden. Allereerst het koninklijk paleis “ paleis van Khalifa” een zomerverblijf van de koninklijke familie maar helaas gesloten voor publiek, het archeologische museum waarin een bijzondere collectie opgravingen uit heel Marokko, de gele bakstenen Spaanse kathedraal en een Ecole Artisanale waar de traditionele vaardigheden van generatie op generatie nog steeds worden doorgegeven. Je kunt er niks kopen maar wel een rondleiding krijgen door de werkplaatsen om de mooist bewaarde werken van de leerlingen te bewonderen.

Ik heb s ‘middags de dag van mijn aankomst al een korte introductie gehad van Mohammed die me graag van alles over zijn stad wil vertellen en me uiteindelijk bij een prima restaurant in een van de smalle staatjes brengt. Waar de kerstboom al staat opgetuigd! Het is heerlijk om rond te dwalen in een medina als je de tijd hebt en gewoon te verdwalen tussen alle smalle steegjes. Je komt uiteindelijk wel weer ergens op een herkenbaar punt om vandaaruit je weg weer terug te vinden. Maar als je gericht naar dingen op zoek wilt is het in de arm nemen van een gids “ voor een paar Dirham” toch een betere optie.

Vandaag ga ik, na een ontbijt op het terras van mij Riad, verder op ontdekking in de medina en wil ik de klim naar de hoger gelegen Kasbah maken. Ik breng eerst een bezoekje aan de Spaanse Kathedraal, die dicht is maar waar ik op verzoek door de priester toch een kleine rondleiding krijg. Het gebouw is net weer klaar en prachtig gerestaureerd en dagelijks zijn er kerkdiensten. Katholieke en Protestantse, wat op zich wel bijzonder is. Maar aangezien de Protestanten niet over een eigen ruimte beschikken stelt de Katholieke kerk deze beschikbaar. Voor de deur van de kerk zitten een aantal Afrikaanse mannen, het blijken vluchtelingen te zijn die bij de kerk kunnen aankloppen voor noodzakelijke medische hulp. De zusterorde zorgt hier voor de vrouwen en kinderen die geen man hebben om voor ze te zorgen. Dit sociale- maatschappelijke aspect heeft misschien nog wel een veel grotere betekenis hier dan het geloofsaspect. Ik wandel zelf nog een tijdje rond en klop voor het afscheid en een bedankje bij de priester op de deur. “Au revoir” en “take good care of yourself” spreekt hij me toe als ik de kerk via een andere uitgang weer verlaat.

Via het koninklijk paleis loop ik via de markt weer terug richting de medina
Als ik bij een markstalletje, voor het eerst van mijn leven, een Maracuja vrucht sta te proeven hoor ik opeens een “ola” do you remember me" achter me…als ik me omdraai ik kijk in de ogen van Mohammed die vraagt wat ik vandaag ga doen. En natuurlijk wil hij me graag weer rondleiden…nou kom maar op dan!
Hij brengt me naar de wijk met de vaklieden en de Joodse wijk en wijst me vervolgens het pad voor de klim naar de Kasbah. Het is een flinke klim maar wel de moeite waard want je krijgt vanaf het hoogste punt van de medina een prachtig uitzicht over de stad.
In de kasbah’s vindt je in tegenstelling tot de medina’s voornamelijk huizen en geen winkels maar het zijn vaak kleurrijke en levendige woonwijken.
En het witte karakter geeft ook hier een bijzonder sfeervol beeld van deze “Spaanse” stad.

Havenstad Tanger...poort en parel!

Tanger is een van de oudste steden van Marokko. Uitkijkende op de Straat van Gibraltar waar de Atlantische Oceaan de Middellandse Zee ontmoet. Door Europeanen wordt Tanger ook wel de poort naar Afrika genoemd en voor Afrikanen de poort naar Europa. Dit laatste valt vooral op door het hoge aantal Afrikanen wat hier in de stad aanwezig is. Onderweg naar een toekomst in Europa blijven velen van hen hier hangen/steken. Officieel heeft de stad ongeveer 1.000.000 inwoners (2014) maar schattingen van dit moment liggen op het drievoudige. De stad groet razendsnel ook als toeristische bestemming.
Het ligt zelfs zo dicht bij Europa dat je met goed weer Spanje ziet liggen. Er wordt nog gewerkt aan de splinternieuwe jachthaven Tanja Marina Bay International een haven voor de visserij en de pleziervaart.
Een parel...en misschien wel een geschikte locatie voor een nautische lifestyle winkel “inshallahaha”
Dat er ambitieuze plannen zijn voor Tanger dat blijkt ook wel uit het project Bab de Magreb (zie ook bij video)

Ik hou het vandaag bij een traditionele zondag en breng een bezoekje aan de Anglicaanse St. Andrew church, aan de Rue de Holland bovenaan de Grand Socco. Het excentrieke kerkje is een van de thema’s op de schilderijen van Matisse.
De kerk heeft een bijzonder voorrecht want mag als enige kerk zijn klokken laten horen.
Vandaag staat de poort open en is er net een kerkdienst geweest. Om iedereen rustig te laten vertrekken strijk ik eerst maar even neer op een bankje aan het eind van het tuinpad waar de begraafplaats ligt verscholen tussen de overweldigende begroeing.
Een rustige en vreedzame plek. Ik ben niet de enige die komt genieten van de rust en de zuurstof in deze stad. Er komt een oudere Engelsman met lang grijs haar in een jellabah naar me toe die vraagt of hij naast me mag komen zitten... dus schuif ik een stukje op om een plaatsje voor hem vrij te maken. Hij begrijpt me maar al te goed waarom ik in het midden van het bankje zit..het uitzicht he....ja het uitzicht!
We raken in gesprek en Digby vertelt me dat hij een regelmatige bezoeker is van de kerk en de tuin en dat hij de laatste jaren in Marokko een nomadenbestaan heeft en showt me het Imazig (berber) teken op zijn tas.
Het "vrije volk” wat heel goed past bij zijn hippie sub-cultuur.
Hij reist tussen Marokko en Andalusie op en neer met de seizoenen mee en verdient momenteel wat geld als Bubble Magician. Ooit had hij een wat vastere bodem samen met een Duitse vrouw waar hij twee dochters mee kreeg maar die, zoals hij dat zelf zo mooi zei, op een gegeven moment genoeg van hem kreeg.

Hij kent Marokko dus al heel lang van binnenuit en het is erg leuk om met hem in gesprek te raken over van alles en nog wat. Over de bezienswaardigheden, het milieu, de multicuturele samenleving maar ook over de economische ontwikkelingen van het land en de ziektes die in de palmbomen en cactussen van het land woekeren. Als de rust is wedergekeerd bezoeken we samen de kerk en sluiten onze ontmoeting af met een verse “ Panache” smoothie op een terrasje aan de Grand Socco.

Een bijzondere ontmoeting met een spirituele man die slaapt onder de sterrenhemel en voor wie tijd en ruimte een heel andere betekenis hebben.
Hij adviseert me om nog een uitstapje te maken naar de grot van Hercules op de kaap maar die bewaar maar voor een volgende keer.
Ook de mysterieuze steencirkel van Msoura net ten zuiden van Asilah beloof ik op mijn verlanglijstje te zetten1

Tanger...paradijs voor schilders en schrijvers!

Wandelen in artistiek Tanger:

Van Henri Matisse tot Paul Bowles; op het gebied van kunst heeft Tanger een lange en voorname geschiedenis. In 1925 kreeg de stad een internationale status (autonome stadstaat)
Dit trok uiteenlopende artistieke figuren, eigenzinnige types en superrijken aan.
Waaronder de “Poor little rich girl” Barbara Hutton en uitgever-miljardair Malcolm Forbes.
De bars en cafe’s van de Ville Nouvelle waren een favoriete ontmoetingsplek voor spionnen, smokkelaar en schrijvers.
Na eerst een bezoek aan de oude medina en de kasba treed ik dus maar eens in de voetsporen van deze high-society figuren.

Vanaf mijn hotel in de medina start ik mijn wandeling in de richting van de Petit Socco naar de Grand Socco net buiten de muren van de Medina. Al gauw heb ik een gids aan mijn zij dus laat ik me rondleiden door de smalle kronkelige straatjes en naamloze steegjes van de medina en de kasba. Tanger is gebouwd op een aantal steile heuvels dus is het, anders dan in andere medina’s, klimmen geblazen. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het mooie uitzicht wat je vanaf verschillende punten krijgt. Vandaag is het marktdag, een foodmarket en een kledingmarkt waarbij overal en nergens stalletjes staan opgesteld waar de mensen uit de omgeving van Tanger hun koopwaar staan aan te bieden. We beklimmen de kleurige Joodse wijk in de Kasbah en ik wordt naar de leukste foto-plekjes gebracht en krijg onderweg allemaal verhalen te horen over Tanger en de bijzondere mix van culturen, talen en geloven die de stad een internationaal en exotisch karakter geven. Vanaf het hoogste punt in de Kasbah krijg ik dan ook een prachtig uitzicht over de oceaan met aan de overkant van de straat van Gibraltar de kustlijn van Spanje. Natuurlijk wordt ik ook nog langs een Berberhouse gebracht met tapijten en een coöperatie van Arganoil. Na deze uitgebreide privé tour vervolg ik mijn weg naar Hotel Continental waar verscheidene scenes werden opgenomen van de verfilming van Bowles roman “The sheltering sky (het dak van de hemel) die zich afspeelt in Tanger. Ik drink er een kop koffie op het terras met een prachtig uitzicht over de haven van Tanger en als ik daarna rondwandel in het cafe en hotel begrijp ik maar al te goed waarom dit een perfecte filmlocatie is.

Ik probeer vervolgens een bezoek te brengen aan de St. Andrew kerk maar daar vind ik de poorten gesloten. Ook als ik, op advies van een paar voorbijgangers, op de poorten klop komt er geen reactie dus loop ik door naar het nabijgelegen Grand hotel Vila de France om de “Chambre de Matisse” te bezoeken.
Het is erg rustig in het stijlvolle koloniale hotel oftewel ik zie niemand. En via een aantal recepties wordt ik uiteindelijk naar de kamer van de beroemde Franse kunstenaar gebracht. Kamer 35, waarom? Nou dat wordt direct duidelijk als ik de ruimte binnenkom en het uitzicht vanuit de verschillende opengeslagen ramen zie...werkelijk adembenemend mooi!
In de kamer hangen aantal kopieen van de schilderijen van Henri Matisse en een foto van hem samen met zijn vrouw tijdens een verblijf in het hotel.
Daarna dwaal ik nog even rond in het verlaten maar werkelijk schitterende hotel en vervolg mijn wandeling naar de place de France, place de Faro met een groep antieke kannonen langs de favoriete hotels, Rembrandt en el Minzah van de bekende schrijvers. Ik eindig de wandeling op Plage municipal een redelijk groot strand in de Ville Nouvelle naast de moderne Marina, die er op dit moment leeg en verlaten bij ligt.

Tanger, de medina en kasba zijn wat mij betreft toch wel de hoogtepunten van deze kleurrijke stad!

Op huizenjacht in Rabat...

Dat je in Rabat prima met airbnb terecht kan blijkt wel uit het comfortabele appartement wat ik heb gevonden. Maar voor de langere termijn wil ik ook eens om me heen gaan kijken wat er nog meer mogelijk is in de verhuur van huizen en appartementen dus ga ik een paar dagen eerder eerst op zoek naar House plus een makelaarskantoor die ik via school krijg getipt.

Als ik om 15.00 bij het kantoor aankom is er niemand aanwezig en er staan ook geen openingstijden op de deur. De volgende dag probeer ik het opnieuw maar dan met een afspraak om 17.00 uur...helaas weer niemand aanwezig. Ok nog een keer proberen dan maar.... de volgende dag om 14.00 uur maar weer... niemand daar! Ok ik geef het op en ga terug naar school om te kijken of ze alternatieven hebben.
Gelukkig! Net buiten Agdal zit Immoservice dus pak ik een taxi naar het adres van het kantoor.
Ik wordt hartelijk ontvangen door Adil Rahmoune de algemeen directeur en ik leg hem in mijn beste Frans uit dat ik op zoek ben naar een appartement als het kan al vanaf zaterdag omdat ik tot die tijd nog iets heb.

Er wordt wat gebeld en overlegd en even later krijg ik te horen dat ze wel wat hebben en als ik 20 minuten geduld heb dan laten ze me de appartementen even zien. Ok nog maar een kop (veel te sterke) koffie dan! Een klein half uur later zit ik met 2 collega’s in de auto en gaan we op weg naar het eerste appartement.
Het ligt op de begane grond, is ruim en Marokkaans-luxe ingericht maar vrij donker en geen terras en bovendien duurder dan waar ik nu zit. Dus volgende dan maar...tussendoor heeft een van de twee nog even een afspraak bij een ander appartement dus wacht ik met zijn collega in de auto... dan komen we bij een studio, die volledig op zijn kop staat omdat de schilder erin bezig is.
Maar verzekert hij mij: vrijdagavond is alles klaar en showt me trots de foto’s van roze muren en bloemetjesmeubilair. De prijs is gelijk aan het appartement waar ik nu in zit...ik twijfel maar wil het toch een kans geven dus spreken we af als ie vrijdag klaar is dat ik dan nog even kom kijken en dan beslis.

Ze bieden me vervolgens aan om me weer bij mijn appartement af te zetten...maar ze moeten eerst nog even naar een afspraak....of ik dat een probleem vind? Nou ik heb de tijd! dus rij ik met ze mee naar de andere kant van Rabat waar we vervolgens stoppen bij een grote villa in een wijk vol bewaking. Er zitten een aantal ambassades blijkt en ze hebben een afspraak met een stel dat de villa komt bekijken.
Ondertussen word ik ook even rondgeleid...pff € 2000 per maand en dan moet je het nog inrichten.
Ook is het huis nog lang niet afgewerkt (weet niet of dat nog gaat gebeuren)
Nou ik hoop dat deze mensen ergens doorheen kunnen kijken.
De collega verontschuldigt zich even en trekt zich terug in een hoek van de woonkamer voor het gebed. Ik loop met de ander de tuin nog even in om die ook te bekijken. Ach zegt ie(bloedserieus), een beetje water is het zo weer groen. Ik probeer mijn lach in te houden...
Na een tijdje zijn we klaar en rijden we weer terug naar Agdal.
In de auto stellen ze voor dat ik wel bij hun kan komen werken...mijn kans om eens te informeren of dat überhaupt mogelijk zou zijn. Hmm misschien als je met me trouwt zegt de een....hahha...of misschien op een contract. Ze zetten me keurig af bij mijn appartement en bedanken me voor de gezellige middag... jullie ook mannen.. s’avonds zoek ik eerst contact met mijn huidige verhuurder om te kijken of ik ook nog kan verlengen...ja hoor geen probleem zegt Najib! Dus dat doe ik......
Wat een middag!

Tramway Rabat - Sale...snel en goedkoop!

Vandaag begin ik aan mijn laatste schoolweek.
Mijn dagelijkse wandeling van een half uur via de Medina naar school ruil ik om voor een korte wandeling naar Avenue de France waar de dichtst bijzijnde tramhalte is die me in nog geen 10 minuten en 4 haltes later afzet bij Bab Rouah vlakbij school.

Het is een prima vervoersmiddel hier in Rabat, de moderne tram die middels 2 lijnen Rabat aan de zuidoever van de Qued Bou Regreg met Sale, aan de overkant, verbind.
Goedkoop ook overigens want tot 22.00 uur koop je een kaartje voor 6 (€ 0,55) Dirham waarmee je 1 uur kunt reizen en dus gemakkelijk mee naar de andere kant van de stad komt. En veel langer dan 10 minuten hoef je niet te wachten tot een volgende tram.
Het systeem is simpel en lijkt op ons Nederlandse OV . Je koopt een kaartje aan het loket of via de automaat en stempelt deze af in de tram. Wel doen! Want op bijna elke rit is er controle......

En anders is er altijd nog het alternatief van een petit taxi die je voor 10-30 Dirham door de stad heen loodst.

Marokko ...naar het WK in Rusland!

Om 13.30 uur verlaat ik de Riad in de Medina.
Ghali, de eigenaar van de Riad heeft aangeboden om me naar mijn nieuwe verblijf te brengen.
Dus samen met zijn 3 kinderen en een auto vol bagage gaan we op zoek naar mijn appartement in Agdal in de Village Nouvelle. Dat is toch een lief aanbod en ook de kinderen zien het als een gezellig uitstapje alhoewel de jongste tot ongenoegen van zijn vader het liefst bij ons voorin wil zitten.
Hij voelt zich wat ongemakkelijk door het gedrag van zijn zoontje maar als ik hem vertel dat ik zelf ook drie kinderen heb en hoe herkenbaar dit voor mij is ontspant ie enigszins. Als we bij het appartement aankomen helpt zijn oudste zoon me weer met mijn bagage en nemen we na drie weken afscheid van elkaar.

Wat een heerlijke verademing om weer een ruimte voor mezelf te hebben met een lekker bed en bovendien een zonnig terras.
Als ik me heb geïnstalleerd ga ik daar eerst eens even lekker van genieten.

Eind van de middag stuur ik Monsef een bericht om te kijken of we nog wat gaan drinken dit weekend en of hij vanavond kan...”Non" krijg ik als antwoord want Marokko speelt vanavond tegen de Ivoorkust.
O ja, niet aan gedacht natuurlijk als niet bepaald echte voetballiefhebber.
Ik plaag hem door te vragen of voetbal belangrijker is dan een date met mij...gelukkig krijg ik daarop ook een nee (haha)
Als ik even later de deur uitga om wat eten te halen zit de stemming er in de restaurants al flink in.
Overal wordt er gekeken, geJuigd en gezongen en als het fluitsignaal valt en de winst een feit is staat werkelijke de hele straat nou ja wijk hier op zijn kop. Maar ja wat wil je als je na 20 jaar weer naar het WK mag. En ook al zouden ze er na de eerste ronde al uit liggen dat zal de pret niet drukken zeggen ze.
Maar nu gaan ze vooral allemaal uit hun dak en wordt het dus een onrustige nacht in de wijk.
Om 02.00 uur krijg ik een berichtje...nog wat drinken?
Pff...nou morgen dan maar!
Ik probeer nog wat te slapen en het zingen op de straat gaat gewoon de hele nacht door........
Wat een feest...

Marokko naar het WK in Rusland!

Casablanca by night...

Dat de grootste stad van Marokko ook de stad is (naast Marrakesh) waar je het beste uitgaansleven van Marokko vind is op zich geen verrassing. Onze docente Myriam weet ons daar alles van te vertellen en nodigt ons (Timon, Nasna en mij) van harte uit om een avondje te komen stappen in haar “homecity”.

Dus staat er voor vanavond een afspraak gepland in (volgens Miryam) een van de meest fantatische restaurants en loungeplekken aan de Corniche in Casablanca “ Le Cabestan” ( de kaapstander, cq. windas: een verticale lier die gebruikt wordt om meertrossen omhoog te halen)
The place to be!

Nasna moet helaas afzeggen dus stap ik samen met Timon(in onze meest gepaste outfit) op de trein en staan we ruim een uur later op het station van Casa Port. We pakken een taxi naar de Corniche...en ook de taxichauffeur verzekert ons van een bijzondere avond op een prachtige plek.
We kijken elkaar vol verwachting aan en lopen via bananenplanten en palmbomen naar de entree.

Bonsoir....en of we gereserveerd hebben..hmmm nee dus maar we hopen dat Myriam dat misschien heeft gedaan want het restaurant blijkt volgeboekt. Helaas geen reservering te vinden dus vagen we of we gewoon wat kunnen drinken in de bar en dat is geen probleem.

Binnen hopen we Myriam aan te treffen maar als we zij neergestreken op nog een van de weinige niet gereserveerde tafels in de bar krijg ik een berichtje dat ze helaas is verhinderd i.v.m. een familiediner.
Timon (duidelijk van de Duitse grundlichkeit) steekt zijn verbazing niet onder stoelen of banken.
Maar we kijken elkaar aan en zeggen allebei....that’s Morocco!
Als we de kaart krijgen zijn we blij dat we alleen een drankje zijn komen drinken want de prijzen zijn behoorlijk pittig... fles wijn voor € 600...woww!
Bestellen vervolgens het goedkoopste biertje en wijntje ( samen € 15) van de kaart en besluiten gewoon maar even te genieten van de avond en het spectaculaire uitzicht over de oceaan.

En we hebben nog een opdracht te volbrengen want we moeten de toilet zien volgens Myriam.
Dus zoeken we na een uurtje de toilet op in de bar maar vinden daar weinig spectaculairs.
Ik haal Timon over om op zoek te gaan naar nog andere toiletten want dit kan het toch niet zijn... en gelukkig in een smalle gang met zo’n twaalf deuren worden we door een dame een prive-toilet binnengelaten (dames en heren apart natuurlijk) Er staan in Marokko volgens mij namelijk niet alleen dames bij de toiletten om geld te innen of de hygiene te bewaken maar ook om gezellige ontmoetingen onmogelijk te maken...ha ha ...that’s Morocco too!
Maar het blijkt de moeite waard want zowel het toilet maar vooral het uitzicht is spectaculair, over de oceaan en de verlichtte kustlijn van Casablanca...c’est magnifique!

Later op de avond zal de DJ de tent overnemen maar zover kunnen wij het niet laten komen want we moeten weer op tijd met de trein terug...volgende keer maar een nachtje blijven slapen dus!