Les Jardins d’henia

Na het bekende ochtendritueel eerst op weg naar de COVID-PCR testlocatie. Het is al behoorlijk warm dus kies ik voor de route door het Koutoubiapark waar de diverse grote bomen en struiken voor schaduw zorgen. Het park ligt er rustig bij, geen toeristen die het imposante bouwwerk bekijken en dus ook weinig verkopers van allerlei souvenirs. Ik geef een oude man die langs de muur zit een paar dirham en een lach. Hij lacht breeduit terug met slechts nog een paar tanden in zijn mond en koop een pakje zakdoekjes bij een vrouw die iets verderop zit onder de poort. Aangekomen bij de testlocatie wordt ik ontvangen door een man. Ik leg hem uit dat ik voor een test kom omdat ik zaterdag terugvlieg naar Nederland. Dan kan ik morgen pas getest worden zegt hij…tja, gisteren zeiden ze toch wat anders, pff. Maar gelukkig blijken de dames wat flexibeler en nemen me mee naar binnen. Na wat papierwerk wordt ik vrijwel direct getest en sta ik na nog geen 10 minuten weer buiten. Hier doen ze alleen de test via de neus dus dat scheelt weer.

Onderweg terug naar huis haal ik een vers rond Marokkaans broodje en een paar eieren om voor de lunch een broodje omelet te maken. Loop nog even binnen bij een excursie bureau om te informeren naar het huidige aanbod. Agafay desert lijkt een mooie nieuwe aanvulling. Dineren met muziek midden in de woestijn in een tent met vooraf een kamelenritje of ritje op een Quad, op 40 minuten rijden van Marrakech. Voor degene die een driedaagse trip naar de zandduinen van Merzouga te lang vinden wellicht een leuk alternatief. Een vergelijkbare excursie is er ook naar de Palmeria aan de noordkant van de stad. De bakermat van Marrakech als oase in de woestijn. Veel palmbomen en golfbanen maar door de droogte en mogelijke ziektes zijn de bomen op veel plekken aangetast. Het viel mij bij een eerder bezoek enigszins tegen. Dus de volgende keer Agafay maar een keer testen.

Na de lunch heb ik een afspraak bij de Hamam. Wat nog niet zo eenvoudig was omdat de meeste spa’s en Hamams nog gesloten zijn bij gebrek aan toeristen. En sommige moeten sluiten omdat ze betrapt worden op sexuele handelingen want dat is hier uit den boze. Maar gelukkig heb ik dan iemand die dat voor me uitzoekt en je hoogst persoonlijk achter op de brommer door de nauwe straatjes afzet bij een mooie houten deur. Het blijkt één van de oudste riads in de Kasbah met nog een traditionele hamam. De riad zelf is mooi gerestaureerd met een sfeervolle patio in het midden met daarnaast een kleinere patio met zwembad, sinaasappel- en bananenbomen en fontein. Het water trekt ook de aandacht van de vogels dus het is net een kleine oase binnenshuis. De hamambehandeling duurt ongeveer 45 minuten. Een behandeling met “black soap” en een stevige scrub met een handschoen met aansluitend een ghassoul cataplasm (korrelige kruidencreme). Iets heel anders dan de zachte behandeling met de zeepzak zoals we dat in Nederland kennen. Je doet zogezegd bijna een jas uit na het verwijderen van alle (dode) huidcellen. De wanden en stenen banken in de ruimte zijn flink warm gestookt middels een houtvuur. Dan een massage van een uur waarin je van top tot teen wordt ingesmeerd met Arganolie. Stevig of relaxed, deze was een beetje van beide volgens mij. Daarna nog lekker nagenieten in de patio met een kopje muntthee. Een totale behandeling voor € 50
En de gebruikte handschoen krijg je naderhand mee naar huis als souvenir.

Ik maak nog even een praatje met de eigenaar en de man van de receptie die me heeft ontvangen komt nog even gedag zeggen omdat zijn shift erop zit. Even later komt de jongen die me thee heeft gebracht me melden dat degene die me gebracht heeft er weer is om me op te halen. Wat nogal vreemd is want ik zou alleen weer terug gaan. Ik laat het restje thee dus maar staan en loop mee naar de deur van de riad waar ik een vreemde jongen aan de deur tref. En hem vertel dat hij niet degene is die mij heeft gebracht. Maar hij wenkt dat diegene verder op staat in de hoofdstraat. Ik twijfel maar aangezien ik toch wel wil vertrekken loop ik met hem mee en mijn vermoeden wordt bevestigd…want er staat helemaal niemand te wachten. Hij vraagt naar welke Riad hij me kan brengen… maar ik vertel hem dat hij kan vertrekken en dat ik hem niet nodig heb. Wat hij vervolgens doet. Ik twijfel of ik terug zal lopen naar de Hamam om dit voorval te melden maar heb eigenlijk geen zin in toestanden. Daarom besluit ik het straks thuis te melden. Waar ik te horen krijg ik dat het ws. een poging is om de commissie op te strijken. En dus gaan we er melding van maken bij de eigenaar.

Na de discussie tussen de taxichauffeurs op het vliegveld een tweede voorbeeld van zakelijke afspraken die hier gelden en waar je maar beter goed mee om kunt gaan.
En daar komt dezelfde dag nog een derde bij. Op de terugweg loop ik namelijk nog even naar een winkeltje winkeltje om een paar potjes “beldi” oftewel blacksoap te kopen voor mee naar Nederland. Ik weet niet meer precies bij welk winkeltje ik ze eerder heb gekocht dus probeer het bij een oudere man die zo te horen alleen maar Arabisch spreekt. Een voorbij komende jongen probeert te helpen maar het winkeltje blijkt niet de potjes te hebben die ik zoek waarna de jongen me mee wenkt naar een ander winkeltje. Maar dan wordt de oude man boos en pakt een plastic zak waarin hij zijn zeep wil gaan verpakken. De twee raken in een verhitte discussie en nadat de jongen me zegt dat het ook erg warm is vandaag vertrekken we naar een winkeltje verderop die wel heeft wat ik zoek.Tja, hier lijkt ook te gelden je “steelt” niet zomaar mijn klanten voor mijn shop weg. Begrijpelijk natuurlijk maar het blijft een wonderlijk tafereel.

Het belangrijkste eerst…

Het motto hier van alle dag!
Dus moet er vandaag weer wat werk worden verzet en een begin worden gemaakt met het schoonmaken van de Riads. De zgn. “State of emergency” loopt hier in principe nog tot 10 juli a.s. en tot die tijd zijn ook de avondklok en mondkapjesplicht nog geldig. Alle hoop is gevestigd op deze datum…dan toch eindelijk het toerisme weer op gang komt.
Er zijn op dit moment nog maar een paar handen vol Europeanen zonder een Marokkaanse achtergrond.

Marrakech wordt in de zomermaanden vooral door het nachttoerisme bezocht. Overdag is het veel te heet dus kun je slapen met airco of chillen aan het zwembad. S’avonds is het levendig in de soeks en restaurants en ‘s nachts bruist het nachtleven in de clubs in de moderne wijken van de stad. Maar dan moet alles eerst wel open zijn.

Mijn dag begint lekker in mijn eigen ritme. Mijn dansmomentje in de ochtend kan in bikini op het dakterras waar alleen zo nu en dan een vlinder, vogeltje of nieuwsgierige kat komt kijken. Maar het wordt al snel te warm en ik moet vandaag op zoek naar een testlocatie voor een COVID-PCR test. Want anders dan de vorige keer heb ik nu ook een test nodig voor terugkeer naar Nederland. Tegenover de Koutoubia moskee, met zijn minaret van 77 meter nog altijd het hoogste bouwwerk van de stad, vind ik redelijk snel het laboratorium die deze test kan afnemen en informeer bij één van de vrouwelijke medewerkers. De test mag Max. 72 uur oud zijn en de uitslag duurt 24 uur. Dus besluit ik om morgen terug te komen met mijn paspoort, ticket en 600 dhs cash (€60).

Op de terugweg neem ik broodjes shoarma mee voor de lunch en in de middag duik ik de soeks in voor wat geursticks. De voorraad was na ruim zeven maanden nagenoeg op maar nu weer mooi aangevuld. Nog een handwasje tussendoor en het gewone leven lijkt weer te zijn opgepakt. Dus voor het diner boodschappen ingeslagen om een risotto te maken. Nog wat geld wisselen en dan richting huis.

Er wordt meestal laat gegeten wat alles te maken heeft met de werktijden en de gebedstijden. Vijf keer per dag bidden beginnend in de vroege ochtend tot de laatste rond 9.30 uur. En werken van s’ochtends tot ‘s avonds laat. Maar daarna is het heerlijk vertoeven op het dakterras samen met een biertje uit Casablanca en de bedwelmende rook van de “Sisha”. En ook al laat de buitenverlichting het afweten dan zijn er gelukkig de meegebrachte kaarsjes, maan en sterren aan een heldere hemel.

Morgen wordt zo te zienweer een mooie en warme dag….

Essaouira…my love

Wakker worden van de zingende vogels in de armen van degene waar je van houdt…de dag kan bijna niet beter beginnen ook al laat de zon zich vandaag niet zien en ligt er een dichte sluier bewolking boven de stad.

De wekker ging vroeg want we gaan een dagje naar de Atlantische Oceaankust. Essaouira, ook wel “city of winds”genoemd omdat het er flink waait en daardoor vaak minder bewolkt is. Na een snel ontbijtje pakken we een taxi naar het busstation, vlakbij de vertegenwoordigers van de zeven heiligen van Marrakech en waar ook de grand taxi’s staan. We hebben besloten met het shared taxi systeem de 250 km te gaan afleggen. Voor € 10 p.p. worden we dan in 2,5 uur in het mooie vissersplaatsje afgezet. Ik moet dan wel even wachten totdat Driss een prijs heeft afgesproken…want als ze mij zien, wordt het waarschijnlijk iets meer. Ook zullen we moeten wachten op een paar medepassagiers, maar het is de snelste, meest comfortabele en een relatief goedkope manier om lange afstanden te overbruggen die niet met de trein zijn te bereizen. Nog wat eten & drinken inslaan voor onderweg waarvan de houdbaarheidsdatum door Driss nog even grondig wordt gecheckt want de etenswaren staan wellicht alle lange tijd in de shops zonder verkocht te worden in deze tijden…zo en dan nu nog medestanders en dan kunnen we vertrekken. Het duurt alleen wel een tijd voordat er meer mensen zijn die dezelfde kant op willen. Wat niet zo gek is als je bedenkt dat er nagenoeg geen toeristen in de stad zijn. Driss waagt een poging om toch met de bus te gaan en vertrekt richting het busstation. Intussen melden zich twee passagiers die mee willen waarvan eentje al aanwezig is en de tweede nog uit de medina moet komen…tja en hoe lang gaat dat nog duren. We kunnen nog met de bus mee maar ik informeer toch ook nog even bij de chauffeur naar de vierde passagier en vraag hoeveel personen er nodig zijn voor vertrek…vijf zegt ie. Dus stel ik voor dat we ook voor de vijfde stoel betalen en zodra nummer vier er is weg kunnen…maar of dat nou zo’n goed voorstel is betwijfel ik al snel. Goed om zo snel en comfortabel mogelijk weg te komen maar of je dit middels extra geld moet doen geeft ook wel wat een minder goed gevoel. Driss kijkt niet bepaald blij want het blijkt dat hij al kaartjes voor de bus heeft gekocht die hij nuterug moet brengen. Gelukkig duurt het niet lang voordat we kunnen vertrekken. Nou ja, goede zet of niet, de net aangekomen nummer vier heeft in ieder geval de hele reis lekker languit, achter ons liggen slapen.

De lucht is inderdaad blauw als we bij de kust aankomen en er staat een stevige wind. We zoeken daarom een dakterras op met een mooi uitzicht op de scala en vestingmuur van de stad. En natuurlijk staat er vis op het menu voor de lunch dus bestellen we een zalmsalade en een tarte tartare van garnalen met avocado.

Essaouira heeft een levendige vissershaven waar je verse vis kunt kopen of kunt nuttigen bij één van de vele viskraampjes. Na de lunch lopen we even binnen bij de banketbakker genaamd “Driss”, hoe leuk en lekker…waar we een petit-four met sinaasappel en citroensmaak kopen en direct opeten. Ik ben niet een liefhebber van marsepein maar de zachte vulling van cake is echt hemels.

Daarna een lange strandwandeling naar Ocean Vagabond aan het eind van de baai waar we nog even onder de dikke olijfbomen op het terras neerstrijken en onverwacht een optreden krijgen van een aantal acrobaten. Een heerlijke dag zo vinden we allebei…alleen merk ik aan Driss dat hij vooral de paar toeristen die op het terras zitten met aandacht bestudeert. En hoopt dat straks het toerisme weer snel op gang komt want hoe fijn het nu hier ook is samen hij wil niets liever dan weer aan het werk en toeristen bedienen…veel liever dan er één zijn…als ik hem zo bekijk.

Na een lange wandeling terug over de promenade in de soeks een paar flesjes arganolie, koekjes, Amlou en honing gekocht. Leuk om te zien hoe er lokaal wordt onderhandelt en Driss mij soms op de vingers tikt als ik het niet op de goede manier aanpak..ik kan nog het nodige leren, hhh.
Op de terugweg zit de taxi snel vol en zijn we in 2,5 uur weer terug in Marrakech. Om het zout en zand af te spoelen en danaan de bubbels.

Maar eerst nog de laatste prayers…
In de koelkast ligt een watermeloen van 17 kg…hoe die daar komt? Opgehaald, achterop de brommer als grote dorstlesser na een heerlijke dag. Waar ik even later een gedeelte van krijg opgediend samen met een tros druiven op een grote schaal.

Even niks meer te wensen!

Eat, pray and love

Het restaurant van gisteren ligt er vandaag zonnig maar verlaten bij als ik de gordijnen van het balkon open schuif. Wat enigszins moeilijk ging want ook in een viersterren hotel is het hang- en sluitwerk in Marokko niet overal optimaal. Getuige ook de luxaflex in de badkamer en de badstop die gisteravond niet goed meer werkte. Verwacht hier vooral geen perfectie overal wat dit betreft, ook al ziet het er op het eerste oog meestal allemaal goed uit. Het ontbijt wordt beneden geserveerd aan een klein zwembad en is heerlijk uitgebreid. Verse jus, croissantjes, fruit, yogurt, jam, vlees en kaas, Marokkaanse pannenkoekjes en zoete lekkernijen, dus proeven geblazen. Er wordt een verse omelet met groente voor me gemaakt en ik sla ook de muntthee niet over…heb alleen wel de thee met suiker te pakken en die is -je raadt het misschien al- mierzoet.
Als je van amandel houdt zit je hier op de goede plek en ook de huisgemaakte chocoladetaart is niet missen.
Na al dit lekkers is het tijd om de koffer te pakken en het luxe a in te ruilen voor een appartement in de Medina Zuid.
En onderweg een paar boodschappen te halen bij de Carrefour.

Ik kom langs het toeristen informatiepunt en neem daar een recente plattegrond mee van de stad die ergens achter uit het gebouw moet komen. In de ontvangsthal staat alleen een lege desk. Een groot verschil als ik het vergelijk met mijn eigen VVV informatiepunt. Hier moet je het dan ook niet van hebben als toerist in de stad. Je wordt doorverwezen naar de gebruikelijke excursiebureau’s of geadviseerd zelf een auto te huren waar je dan vrij in rond kan rijden. Een goede gids is hoe dan ook een aanrader om je feilloos langs alle bezienswaardigheden te leiden. Maak ik alvast een beetje reclame voor mezelf, hhh.

Ik pak vervolgens de bus naar de Koutoubia moskee, wat waarschijnlijk in het Arabisch op de bus staat…eerst even checken bij de buschauffeur dus. Van een duidelijke bushalte is op deze plek geen sprake. Gelukkig dat een paar opstappers de plek aangeven waar de bussen stoppen. Na een praatje met een medepassagier verlaat ik bus bij het park van de Moskee en bedank de medepassagier voor de uitnodiging om nog een keer iets af te spreken…ik wordt hier nog eens bedreven in het “nee” zeggen, hhh. En danwel “Nee, dankjewel” wat er wordt in het Frans nog altijd met twee woorden gesproken.

De eerste twee prayers van de dag zijn achter de rug en het moment is eindelijk daar dat ik mijn grote liefde weer terug ga zien na ruim zeven maanden. En me weer overgeef aan het ritme van de dagen op een eigen plekje waar weliswaar de stopcontacten los aan de muur hangen, het stucwerk echt te wensen overlaat maar “who cares” als er liefde is en bovendien een mooi prive dakterras.

Het doet me altijd weer denken aan de film eten,bidden en beminnen met Julia Robberts maar dit keer heeft de Coronacrisis ook een positieve keerzijde want aangezien het toerisme momenteel nog niet echt op gang is gekomen is er extra tijd voor elkaar en voor een gezamenlijk uitstapje naar mijn geliefde Essaouira…of krijg ik morgen zijn “Atlasgebergte” te zien?

Back in town…

Ingecheckt en met de boardingpas op zak naar de bagagecheck en paspoortcontrole, bleek het toch nog rustig op Schiphol en kon ik direct doorlopen voor de controles. Het vliegtuig was volgeboekt volgens de grondsteward en omdat er max. 70 stuks handbagage mee in de cabine kunnen heb ik voor de zekerheid alsnog “priority”aan de boeking toegevoegd om zeker te weten dat mijn koffer mee de cabine in mocht. Van de voorrang bij het instappen heb ik echter niets gemerkt. En beter een volgende keer deze upgrade online aan je boeking toe te voegen dan kost het € 5 i.p.v € 15. Weer een ervaring rijker dus.

De vlucht verliep rustig met het heldere weer. Alleen detwee kleine kinderen achter me braken de boel bijna letterlijk af en moeders had haar handen vol om ze in toom te houden. Eenmaal boven de Franse kust kon je Marokko aan de overkant van de Middellandse Zee zien liggen, een mooi en indrukwekkend gezicht. Vanaf mijn plekje bijna vooraan en aan het raam kon ik hier heerlijk van genieten. Tijdens de hele reis kon je tussen wat wolkjes door alles goed zien liggen. En al is vliegen niet echt mijn ding. Dit was toch wel een prachtig gezicht. Vanuit het volledig gecultiveerde en gestructureerde Amsterdam over bergen, meren, zee en woestijn naar de waterbekkens en groene postzegels op de zandvlaktes van Marokko.
De kleur van Marrakech is volledig geïntegreerd in het landschap. De stad wordt daarom ook de rode stad genoemd, dankzij de roodbruine kleur van het zand en de gebouwen.

Aangekomen op de Menara luchthaven verliep alles vlotjes dus na wat appeltabak voor de “sisha” (waterpijp) te hebben gekocht op zoek naar een taxi. Voorbij de eerste aanbieders van een ritje naar het centrum vind ik een wat oudere taxichauffeur die me naar het hotel kan brengen voor een redelijke prijs -d.w.z. € 10 voor 20.00 uur en € 15 na 20.00 uur- daar zijn we gelukkig snel uit. Maar onderweg naar de auto wordt de man door allerlei andere taxichauffeurs herhaaldelijk aangesproken op een niet al te vriendelijke manier. Ze zijn het kennelijk niet helemaal eens met onze deal en na enig gemopper en wat ongenoegen moet ik mee naar een andere taxi met andere chauffeur.Maar de chauffeur is daarna weer een en al vriendelijkheid …ach ja zo gaat dat hier! Er is kennelijk een soort van afspraak gaande tussen de verschillende chauffeurs die natuurlijk allemaal graag een ritje betaald willen krijgen.
Ik herinner hem alleen nog wel even aan de eerder gemaakte prijsafspraak…want je weet maar nooit, hhhh!

Mijn hotel voor de eerste nacht ligt in de nieuwe wijk Gueliz. Ik ken de wijk redelijk en het boutique & design hotel ligt vlak bij het winkelcentrum Carré Eden. Daar kan ik morgenochtend dan gelijk mijn boodschappen inslaan (o.a. wijn en bier, niet onbelangrijk op een vakantie toch?) De kamer is ruim, modern en wit met een prachtige badkamer met luxe ligbad en een gezellig balkon. Aan de overkant zit het restaurant “La Trattoria”dus gelijk een mooi adresje om wat te gaan eten. Om 23.00 uur gaat hier nog de avondklok in en sluit alles. Maar nog genoeg tijd om heerlijk neer te strijken in dit prachtige Italiaanse restaurant in Marokkaanse stijl.

Eerst nog even een kijkje in de mooie maar stille skybar van het hotel en dan laat ik me naar een tafeltje bij het waterbassin onder de bananenbomen en tropische planten brengen. Hier is het druk en de obers rennen bijna van tafeltje naar tafeltje.
De gegrilde zalm met groene asperges en aardappelpuree is voortreffelijk, samen met een glaasje witte wijn een prima start. Als dessert probeer ik de Torte de Mele, een taartje gemaakt van gecarameliseerde appel op bladerdeeg met een bolletje amlou ijs…heerlijk! (Amlou is de lokaal gemaakte amandelpasta)

Een echte aanrader zowel voor het eten, locatie als de bediening want alles werd supersnel geserveerd. Terug bij de receptie van het hotel krijg ik dan ook terecht te horen dat het één van de beste restaurants van Marrakech is.

Na een warm bad en een film sluit ik de eerste avond af…als dit een voorbode is voor de komende week dan ligt er nog een geweldige week op me te wachten…

Eindelijk…

Na zeven maanden van lang wachten is het dan eindelijk zover… terug naar Marrakech.

Vanaf 15 juni j.l. zijn de vluchten van en naar Marokko weer hervat en wacht me een weekje in mijn geliefde rode stad.

Met een negatieve COVID test stap ik als het allemaal goed gaat over een paar uur aan boord van het vliegtuig.

7 dagen, 6 nachten neem ik jullie dan weer mee op ontdekking in deze boeiende stad.

Ik kan niet wachten tot de geur van de Oriënt, de verse jus op het Djeema El Fna plein en de zwoele Afrikaanse nachten weer op me af komen.

Ik was vaak in het land en de stad en soms ook langer en beaam zoals velen…je kunt Marrakech niet leren kennen, maar wel telkens opnieuw ontdekken…dus geef ik mijn ogen en oren weer graag de kost om het Parijs van de Sahara voor de zoveelste keer opnieuw te beleven!

En jullie…reizen jullie weer mee?

Afscheid nemen...

Het zit er weer op...time flies when you are having fun. Maar ik voel me iedere keer weer bevoorrecht om van Amsterdam naar Marrakech of visa versa te vliegen en bij beide weer thuiskom. Of het nu het mooie Friesland, gezellige Woudsend, bij de kids en mijn familie en vrienden is, in het winderige Nederland momenteel of...in een woestijnstad duizenden kilometers verderop op mijn favoriete continent Afrika in een zonnig land waarvan ik een aantal jaren geleden niet had kunnen dromen daar zo’n sterke binding mee te creëren. De liefde voor iets brengt veel moois blijkt, niet altijd gemakkelijk op zo’n grote afstand maar wel heel waardevol.

Toen ik een week geleden vertrok had ik geen idee wat ik precies zou aantreffen in Marrakesh maar één ding was zeker het zou in vele opzichten niet meer hetzelfde zijn.
De vraag was vooral hoe Corona hier had huis gehouden in de afgelopen maanden. Een stad normaal boordevol toeristen en de afhankelijkheid van de lokale bevolking van deze sector voor een groot deel van hun inkomen. Maar in de eerste plaats ging ik natuurlijk om mijn geliefde weer te zien.

Ik kijk terug op een week met verschillende emoties. Marrakesh was weer van de Marokkanen en dat gaf de stad een heel ander, mooi en bijzonder sfeertje. Het leven op straat gaat gewoon door en zoals eerder al gezegd werd er volgens mij meer gebedeld dan anders en leek men meer te bidden, in grotere getallen in ieder geval vooral op de vrijdag en op straat.
De vriendelijkheid was als vanouds en het was niet moeilijk om ondanks het stilliggen van veel van de gezellige restaurants en mooie attracties om me gelijk weer thuis te voelen.

Ik heb genoten van het mooie weer, de stad, de lokale bevolking en van ons samenzijn...en kom gauw terug als het toerisme weer wat op gang komt en verdere toekomstplannen kunnen worden ontwikkeld. Nu eerst 10 dagen thuis in quarantaine..languit op de mooie nieuwe Marokkaanse kussens van de bank.

Morgen is het in Marokko een nationale feestdag, de geboortedag van de profeet Mohammed en is alles dicht in het land en hebben de scholen een paar dagen vakantie. De zoontjes van Driss komen hem een paar dagen opzoeken in de bergen, een mooie afleiding in deze onzekere tijden. In de afgelopen weken zijn de riads waar hij voor werkt schoongemaakt en is het nu vooral wachten op de eerste toeristen...

In het vliegtuig zitten slechts 30 passagiers en ik krijg een plek aangeboden bij de nooduitgang met extra veel beenruimte...dat belooft een relaxte vlucht los van wat mogelijke turbulentie. Het vliegtuig rijdt naar de startbaan en als de wielen de grond loslaten pink ik toch weer een klein afscheidstraantje weg...

Maar “See you soon my love...see you soon Marrakesh!”

Een Koninklijk ritje...

Vandaag het plan om een bezoekje aan het Museum van Yves Saint Laurent te brengen eventueel in combinatie met de naastgelegen Majorelle tuin. De Franse ontwerper bezocht Marrakesh voor het eerst in 1962 en kocht er even later een huis en verhuisde daarna naar een villa naast de Majorelle tuin die hij aankocht om te voorkomen dat er een appartementencomplex zou worden gebouwd. Een kleine herdenkingszuil in de tuin herinnert nog aan hem na zijn dood. Het museum opende eind 2017 enkele weken na de dood van zijn partner Pierre Bergé.

De Franse schilder Jacques Majorelle kocht het stuk grond in 1923 en creëerde rond zijn studio een botanische tuin en stelde die open voor het publiek. Na zijn dood raakte de tuin in verval en werd in 1980 gered door de modeontwerper en zijn partner. De naam Majorelle leeft nog altijd voort in een schitterende kleur kobalt blauw het zgn. Majorelleblauw”

Beide attracties zijn onlangs weer geopend en het lijkt me een bijzondere gelegenheid deze nog eens te bezoeken zonder lange wachtrijen en vele bezoekers voor het oog van de camera. Dus pak ik een taxi richting de noordkant van de Medina en laat me afzetten bij het museum...maar helaas.
Ik blijk geen goede dag te hebben uitgekozen want ze zijn allebei alleen geopend van woensdag t/m zondag dus wordt het plan gewijzigd en stap ik één van de “Caleches” (koetsen) die op de hoek bij het museum staan opgesteld, na een paar winkeltjes tegenover de tuin te hebben bezocht.

Het wordt een Koninklijk ritje door de stad waarbij de menner op de bok me de verschillende bezienswaardigheden onderweg aanwijst en vraagt of ik niet liever bij hem op de bok kom zitten. Maar ik zit prima op het rode pluche van de bank onder het afdak van de koets, uit de zon en waar zo nu en dan een heerlijk windje doorheen waait.
Een kleine en toeristische rondleiding door de stad, maar leuk om een keer te doen. Het is één van de attracties van de stad, met een ritje door de Ville nouvelle met de grote hotels, bankgebouwen, shoppingmall en brede lanen. Mooi om te zien hoe de paarden door al het andere verkeer heen worden geleid. Als er eentje een paar keer begint te hinniken stoppen we even om het bit van het dier te controleren.

Via de Kasbah en het plein stap ik in Gueliz weer uit de koets voor het terras van L’ Escapade voor een verkoelende ijscoupe om mijn laatste dag af te sluiten. Vanavond nog een afscheidsdiner koken en dan zit het er helaas alweer op deze keer....