De Secret Garden...

The secret garden...

Een bezoekje aan “Le Jardin Secret” aan de noordkant van de medina tegenover het eerder bezochte Cafe Arabe.
Gewoon een paar uur heerlijk relaxen en genieten van de weldadige geuren van lavendel en rozemarijn. Je hoeft maar met je hand over de mooi geknipte heggen te strijken en er komt een intense kruidige geur naar boven. Het is een half uur lopen vanaf het appartement waarbij je in de soeks regelmatig wordt opgehouden omdat er iets te koop wordt aangeboden. Maar ik heb een mooi excuus om door te lopen.

Bij de ingang van de tuin koop ik een kaartje bij de kassa en als mijn temperatuur is gecheckt mag ik naar binnen. Wat een rust, helemaal nu. Er zijn maar een paar bezoekers waarvan een meisje haar 20ste verjaardag viert en een grote zilveren 2 en 0 in de lucht houdt voor een foto bij het paviljoen.

Deze plek is een prachtig voorbeeld om te zien hoe waardevol en mooi het is om cultureel erfgoed te behouden. Het complex werd bewoond tot 1934 maar daarna verdeeld onder verschillende erfgenamen en tot vervallen gedoemd totdat een aantal entrepreneurs de stukken grond gingen opkopen en er in 2013 een groot reconstructie project van maakten. In drie jaar tijd werd een allesbehalve mooie ruïne compleet gerenoveerd en in 2016 opgesteld voor het publiek. Het complex bestaat uit twee delen die vroeger twee zelfstandige riads waren met binnentuin. Een exotische tuin met allemaal zeldzame flora uit Noord Afrika en andere delen van de wereld met een gelijksoortig klimaat. Daarachter de Islamitische tuin die vooral een paradijselijke weergave is volgens de Koran en een reconstructie van hoe de tuin er in de 19e eeuw waarschijnlijk heeft uitgezien.
Ik maak even een praatje met een vrouwelijke toezichthoudster over de lockdown in Marokko en in Nederland en ze geeft me gelijk wat aanvullende informatie over de tuin.

Los van de historie en de architectuur die er achter schuil gaat zie je hier ook het indrukwekkende Arabische watersysteem waarbij water uit het Atlas gebergte wordt getransporteerd en via reservoirs en een ondergronds systeem de stad in wordt gebracht. Voor die tijd een grote luxe en weldaad als je een riad bezat die daar op aangesloten was. Dit is mooi te zien door de waterpaden te volgen. In de paviljoens vind je informatie over de historie, architectuur, historie, de tuinen en het element water en een fototentoonstelling van de renovatie.

Als ik een rondje heb gemaakt zoek ik een lekker plekje op het terras. Normaal is dat op het dak van het paviljoen achterin de tuin, waar je een prachtig overzicht van bovenaf hebt maar het terras is nu beneden naast het grote waterreservoir. Even genieten van de geuren en het stromende water met een glas verse wortel-orange sap.
De tuin is elke dag geopend tussen 9.30 en 18.30 met een toegangsprijs van 60 dirhams (bijna €6)

Dan is het tijd om de wandeling terug te beginnen en onderweg nog wat mee te nemen voor de lunch want vanmiddag heb ik de afspraak bij de Berber tapijtwinkel die als het goed is van het grotevloerkleed wat ik heb uitgezocht, acht mooie kussenhoezen heeft gemaakt.

Een lang gekoesterde wens...

Een lang gekoesterde wens...die misschien juist op dit moment goed is om in vervulling te laten gaan want in deze tijden zijn ze hier maar wat blij om aan het werk te kunnen om wat te verdienen. Maar wat het onderhandelen des te gevoeliger misschien maakt omdat je weet dat je juist nu een goede prijs kunt bedingen omdat er geen grote aantallen toeristen zijn die de prijs vaak opdrijven en waardoor vaak een veel ruimere onderhandelingsmarge ontstaat. Dus neem ik mijn “persoonlijke adviseur” mee naar één van de vele winkeltjes in tapijten en souvenirs. Niet in de soeks maar aan de rand van de medina waar in het algemeen de prijzen al een stuk realistischer zijn, ga ik een poging wagen. Driss weet meestal als geen ander waar kwaliteit te koop is en onze smaken komen veelal overeen dus ook wat dat betreft heb ik goede support aan mijn zij.

Een jonge man van Berberse komaf komt ons vriendelijk tegemoet en biedt allereerst een kop thee aan. Maar mijn ogen zijn al gericht op de vele kleden die in het winkeltje hangen en ik bedank hem hartelijk voor zijn aanbod...straks misschien. Want ik kom met een plan en ben heel benieuwd of dat hier gaat lukken.

Ik leg hem uit dat ik graag kussenhoezen wil laten maken van een traditioneel handgemaakt (vloer)kleed en zoals zo veel is dat hier geen probleem. Bijna alles kan gemaakt worden. Na wat wikken en wegen qua kleuren en grootte van het kleed kies ik een mooie rode variant waar hij acht kussenhoezen uit kan maken met een neutrale achterkant in een natuurlijk stof in gebroken wit en een ritssluiting. Het tapijt is gemaakt van geverfde wol van schapen of geiten. Ik heb twee voorbeelden bij me waarmee hij aan de slag kan. Twee dagen belooft ie me en dan zijn ze klaar...en dan komen we bij de prijs.

Hij noemt een prijs en ik probeer bij mijn eigen “man uit de bergen” een blik op te vangen waarin ik iets kan lezen over de redelijkheid van het genoemde bedrag maar die staart afzijdig naar het plafond...dus weet ik dat hij zich hierin niet wil mengen dus zal ik op mijn eigen gevoel af moeten gaan. Ik heb enige referentie omdat ik eerder een paar kleine kussens heb gekocht van tapijtstof dus haal ik een 1/5 van de prijs af waar ik normaal 1/4 of soms een 1/3 minder biedt afhankelijk van de plek en van wat ik het waard vind. Na een paar tussenbiedingen komen we een prijs overeen en kunnen we aan de thee...
Ik vraag Driss later of de prijs die ik heb bedongen redelijk tot goed was waarop die zegt. “Yes, it’s a very good price my love because normally you would pay the price he asked for...only for the carpet” and everything is better than nothing you know in this times” Het symboliseert de noodzaak om geld te generen en hopelijk iets te verdienen maar ook mijn gevoel om niet tot het uiterste te gaan, zeker niet in deze in deze tijden en vooral een mooiedeal te maken voor ons allebei als klant en verkoper...

En ik ben natuurlijk heel nieuwsgierig naar het resultaat...

Verder naar het zuiden...

Het zuiden van de stad heeft naast de paleizen, graftombes en Kasbah ook de tuinen van Agdal. Deze tuinen bij het Koninklijk paleis dateren uit de 12e eeuw en bestaan voornamelijk uit boomgaarden met sinaasappelbomen, olijf-, granaatappel- en vijgenbomen en wijngaarden met in het midden een grote vijver. Het park kent een tragische gebeurtenis omdat sultan Mohammed IV hier in 1873 verdronk toen hij aan het varen was met zijn zoon.
De tuinen zijn te bezichtigen voor het publiek op vrijdag en zondag tussen 7.30 - 17.00 uur maar gesloten als de koning er is.

Ik ken dit deel van de stad nog niet dus besluit om een taxi te zoeken die me vanuit de Kasbah langs het Koninklijk paleis naar Agdal brengt. Het zijn niet zozeer de tuinen die me er nu naar toe brengen maar de extra grote Carrefour supermarkt in het overdekte winkelcentrum Almazar. Een mooie gelegenheid om en boodschappen voor de lunch en het avondeten te doen en dit deel van de stad eens te verkennen. Op de taxistandplaats staan een grote hoeveelheid taxi’s en als ik aan één van de chauffeurs vraag of hij me voor 20 dirham naar Agdal wil brengen wordt de grote baas erbij gehaald. Een kleine oude man met een papiertje in zijn hand komt op me af en bekijkt alle nummers op het briefje en begint dan te roepen. Eerst de naam van een chauffeur en vervolgens nog een naam als er niemand reageert of nul op zijn request geeft. Dan melt zich een chauffeur en wenkt me mee naar zijn taxi.

Als hij me afzet voor de ingang van het winkelcentrum vraag ik hem maar gelijk of hij me om 13.00 weer kan komen ophalen want echt veel verkeer of taxi’s zie ik niet voorbijkomen op deze weg buiten de stad. Hij knikt hierop instemmend en vertrekt weer in de richting van de Kasbah. Zo, dat is alvast geregeld want ik wil niet met mijn gekoelde etenswaar lang wachten op een taxi of de kilometers terug moeten lopen. Het winkelcentrum is rustig en een aantal panden staan leeg. Verschillende kledingmerken, parfumerieën en wat handicrafts in het midden van de hal. Ik loop er eerst maar doorheen en kom aan de achterkant uit op een grote weg die door de wijk loopt. Die bestaat uit een appartementen complex opgetrokken in the “middle of nowhere” met een paar imposante rode gebouwen en vijfsterrenhotels in een wat achterstallige omgeving. Aan de overkant staat een grote bioscoop waar een aantal films draait en waar een paar honden languit op de parkeerplaats liggen.

Ik heb nog een overgebleven brochette met kip in mijn tas dus die lusten ze vast wel. Ze hebben beide uitgezakte tepels dus misschien onlangs nog jongen gehad. Eentje komt nieuwsgierig op me af en de vriendelijke ogen vertellen me dat ik deze met een gerust hart het vlees van het stokje kan geven. Ja, dat gaat er wel in zo te zien. De ander ploft weer languit neer op de stoep.

Ik loop vervolgens verder de wijk in en kom bij een aantal imposante locaties “Opium” staat er met grote letters op het gebouw maar geen teken van leven. Iets verderop staat “Sky 555” een naam die me bekend is als één van de beroemde nachtclubs van Marrakech. De security komt me vriendelijk tegemoet als ik vaneen afstand vraag of ze open zijn.
Eigenlijk een niet hele logische vraag in de ochtend als je bedenkt dat dit een nachtclub is maar surprise ze zijn open van 11.00 - 23.00 uur in Coronatijden. Via een glazen lift gaan we naar boven en wordt ik van harte welkom geheten op het dakterras met zwembad en loungestoelen.
Binnen is een grote bar met verschillende zithoeken en eettafels en een dansvloer met dj. De club heeft zijn programma iets aangepast dus zwemmen, dansen en sisha roken is er momenteel niet bij. Maar met een lekker muziekje op de achtergrond kan ik hier prima aan het zwembad van een kopje koffie genieten. Doe alsof je thuis bent zegt de ober en kijk rustig rond...en die gelegenheid neem ik graag.

Ik zit heerlijk maar de supermarkt moet ook nog worden bezocht dus snel wat zalm, broccoli voor het avondeten halen en baquette en eieren voor de lunch en dan naar de taxi die al keurig op me staat te wachten. Voor de nachtclub kom ik vast een keer terug en misschien ook een keer de tuinen als er wat meer bezoekers zijn.Nu eerst terug naar huis voor de lunch en een middagje relaxen...

Jeema el-Ftna & de Soeks

Het spirituele en historische hart van Marrakesh...aangelegd als paradeplein. Unesco echter ziet het grote plein als een meesterwerk van het orale en immateriële erfgoed van de mensheid en daarom heeft Jeema el-Fna een plaatsje op de internationale culturele lijst. Een lijst die bedoeld is om naast bewustwording, iets unieks en onvervangbaars te behouden.

“Samenkomst der doden” zoals de naam zegt want er was een tijd dat hier de hoofden van geëxecuteerde criminelen werden getoond ...maar vandaag de dag zijn het nog slechts de schapenkoppen op de houtskoolgrill in de kraampjes van de avondmarkt met etenswaren bij zonsondergang...gelukkig!

Overdag wordt het plein bevolkt door allerlei bijzondere figuren zoals, slangenbezweerders, kruidendokters, waarzegsters, acrobaten, hennavrouwen, tandentrekkers en waterverkopers en sinaasappelkramen.
Er zijn een aantal leuke plekken waar je de drukte op het plein kan bekijken onder het genot van een kop koffie/thee of non-alcoholisch drankje. Cafe France en Zeitoun zijn twee van mijn populaire locaties maar momenteel allebei nog dicht. Het aan de overkant gelegen “Le Grand Balcon du Cafe Glacier” is echter een goed alternatief en open zo te zien.

Als ik het plein oploop is er een groepje muzikanten aan het optreden op een podium. Zo te zien een Gnawa groep met hun opzwepende melodieën, ook een aantal “Garrabs”, de traditionele waterverkopers zijn aanwezig in hun kleurige kledij,grote hoeden met kwastjes en koperen bellen waarmee ze hun komst aankondigen. Ze verkopen nog steeds water in kopjes, koperen schaaltjes voor moslims en witmetalen voor andere dorstigen maar meer als toeristische attractie dan vanuit de historische noodzaak. Wel oppassen geblazen want het is geen flessenwater en kan de maag van streek maken.

Zowel overdag als s’avonds is dit plein de grootste toeristische trekpleister van de stad. Alleen nu is het plein weer van de lokale bevolking want niet alleen toeristen maar ook Marokkanen willen zo te zien elke dag magie...en dat is hier. Wat er ook is, is een gedegen bewaking die naast een arm om de schouder van een kind ook een oogje in het zeil bij de volwassenen houdt. Achter twee politieagenten luister ik even naar de ritmische klanken van de Gnawa groep om vervolgens de soeks in te duiken.

Handel is ook nu nog de belangrijkste activiteit van de stad. Duizenden ambachtslieden verdienen hier hun geld in het doolhof van soeks ten noorden van het plein. Shoppen en een stukje geschiedenis tegelijk waarbij je gegarandeerd gaat verdwalen want het is een wirwar van straatjes, smal, kronkelig, vol verkoopwaar en die allemaal opelkaar lijken. Maar het gebied is gelukkig niet heel groot en de verschillende soeks zijn ingedeeld in productsoorten. Ik begin op het Rahba Kedima plein voor de zwarte magie, altijd spannend omdat er gedroogde schorpioenen, bloedzuigers en andere bizarre voorwerpen en substanties worden verkocht maar ik ga er vooral heen voor het vlechtwerk en Cafe des Epices, even weg van de drukte van het grote plein. Echter vandaag een andere uitdaging op dit plein want het ligt helemaal overhoop en wordt volgens een groot bord volledig gereconstrueerd. Oppassen dus om niet ergens in een gat of sleuf te blijven hangen.

Via de winkeltjes loop ik door naar Cafe Arabe en de “Secret Garden”, deze zijn beide open. De grote binnentuin middenin de Médina is sinds 2016 geopend voor publiek. Niet zo spectaculair als de beroemde Majorelle tuin maar wel een hele fijne en relaxte plek voor een glas muntthee. De tuin sluit om 18.30 uur dus hou ik deze voor een volgende keer en ga voor het Marokkaans/Italiaanse Cafe Arabe ertegenover en bij de Souk des Teinturiers(wolververs), eenmooie riad met een dakterras met uitzicht over de stad. Genieten van een Royal tea met Safraan en een prachtige zonsondergang. Een favoriete plek ook voor een lekker glas wijn en/of diner waar je in hoogtijdagen voor moet reserveren maar waar ik nu overal kan gaan zitten.

Het is inmiddels donker als ik terugloop naar het plein en daar komt de geur van eten me al tegemoet nog voor ik het plein oploop. Niet zo uitgebreid als anders maar wel gezellig met lokale mensen en gezinnen. Ik bestel een Harrira (Marokkaanse soep) bij één van de kraampjes en laat de schapenkoppen op de houtskoolgrill en de slakken maar aan me voorbij gaan. Het plein leeft in ieder geval en dat is mooi om te zien. Ik haal bij een eettentje nog een paar “brochettes” spiezen met gegrild kippenvlees en zo is er weer een maaltje vergaard en die neem ik mee naar huis...lekker met een biertje op het dakterras.

Een eerste rondje stad...

Ik begin aan de zuidkant op het Place Ferblantiers, dit plein is een leuk alternatief voor de soeks en prima plek om wat souvenirs te scoren. Ook hier is het rustig los van alle scooters en transportmiddelen die links en rechts om me heen rijden. Er zijn een paar winkeltjes open en gelukkig ook het gezellige terras van Place des Saveurs dus even lekker in het zonnetje genieten van een verse orange/pineapple/banana/advocado smoothie. De anders zo populaire terrassenvan de “Kosybar” en ook het restaurant “La Tajina” liggen er stil en verlaten bij. In één van de winkeltjes vind ik nog een kleine uitbreiding op het servies van aardewerk wat ik bijelkaar sprokkel. Elke regio van Marokko maakt namelijk zijn eigen stijl en kleuren met traditionele patronen en glazuur. Mijn favoriete keramiek is grijs met zwart en komt volgens de inscriptie uit Safi, een stad aan de Atlantische kust en vooral bekend om haar keramiek. Ik was er begin dit jaar voor een rondleiding door de pottenbakkerswijk.

Via het Bahiapaleis loop ik richting het grote plein. Ook dit paleis, wat overigens een behoorlijke tegenhanger is van El Badi, is nog dicht voor bezoekers. In dit 19de-eeuwse paleis zie je een wereld aan Zellij-werk. Deze zgn. techniek is een opvallend kenmerk van de Marokkaanse architectuur waarbij tegels als grote vierkanten worden gemaakt en dan met de hand kleiner worden gesneden en zijn ingelegd in complexe geometrische patronen. Het paleis werd gebouwd vooreen machtige groot vizier en zijn vier vrouwen. Alle kamers zijn weelderig ingericht met de Zellij-tegeltjes, bewerkt pleisterwerk en houtsnijwerk. Echter de destijds regerende sultan Abdel Aziz was zo jaloers op de rijkdom van Bahia dat hij na de dood van de vizier het paleis binnenviel en het deels plunderde. Maar het museum Dar Si Said wat iets verderop ligt is gebouwd door de broer van de schepper van Bahia en heeft, ook al is het een stuk kleiner, nog steeds een indrukwekkend interieur met beschilderde plafonds, bewerkte houten panelen en beschilderde Berberdeuren. Daarnaast zijn er sieraden te zien, tapijten en metaalwerk. Van beide heb ik nog een aantal mooie foto’s tijdens een eerder bezoek.

In het anders drukke winkelstraatje van het paleis zijn nu veel winkeltjes gesloten. Bij één staat zelfs de hele winkelvoorraad voor de roldeur, dik onder het stof. Het lijkt erop dat die er door de verhuurder is uitgezet, vermoedelijk omdat de huur niet kon worden betaald...triest gezicht. Via het grote plein Djeema el Ftna loop ik via een parralel winkelstraatje weer terug, onderweg koop ik een rieten tasje bij één van de winkeliers. “We are happy to see you madam” en de verkoper bedankt me wel drie keer voor mijn aankoop. Ik haal een paar panini’s voor de lunch en loop weer terug naar het appartement. Lekker van genieten op het eigen dakterras.

Na de lunch vervolg ik mijn weg via een andere route richting het plein en stop ik even voor een ijsje en WiFi op het terras bij Mabrouka.Er wordt duidelijk meer gebedeld op straat en als ik een jongen een paar dirham geef aan mijn tafeltje, staan er binnen de kortste keren nog een paar. Pff, dit blijft altijd lastig maar de ober stuurt ze vriendelijk maar zonder pardon van het terras. Ik probeer in ieder geval elke dag iets te geven aan of een man, vrouw of kind of een combi hiervan. Soms zijn het vrouwen met een baby of peuter, een ouder echtpaar, een man of vrouw alleen.

Morgen ga ik verder de souks in want op vrijdag is er veel dicht. Dus pak ik de bus naar de Ville Nouvelle...Gueliz waar het leven eigenlijk niet veel verschilt van eerder anders dan de mondkapjes en de koortscontrole bij het winkelcentrum en ook de supermarkt. Iedereen is druk aan het winkelen, alles lijkt eigenlijk als vanouds hier, de foodketens en winkelketens zijn gewoon open en veel toeristen kent dit gebied normaal ook niet.

Ik haal bij de pizza factory pasta voor het avondeten en krijg tijdens het wachten gezelschap van de huiskat die na mijn tas te hebben geïnspecteerd lekker dicht tegen me aan komt liggen. Met de boodschappen van de Carrefour en de warme maaltijd pak ik een taxi weer terug naar appartement.

Morgen weer verder op onderzoek uit...

Marrakesh ...next door!

Wakker worden om 5.15 uur van de eerste prayer...kort maar krachtig maar het lijkt of de moskee pal naast mijn bed staat, al zitten er aardig wat meters tussen. Even omdraaien en verder slapen tot de vogels in de binnentuin me weer opnieuw wakker fluiten. Na een douche in de typische Marokkaanse badkamer- de kraan pruttelt van lang niet te zijn gebruikt denk ik- kom ik beneden en wordt in de keuken al voor het ontbijt gezorgd. Traditionele pannenkoekjes met gaatjes, een warm croissantje, brood met boter en twee soorten jam, verse jus en muntthee. Eenvoudig maar prima om de dag mee te starten. En daarna is het tijd om te vertrekken naar “the next door” en de Riad om te ruilen voor het vertrouwde appartement binnen de muren van het paleis....en daar wacht dan ook mijn spreekwoordelijke prins...maar dat even terzijde, hhh!

Paleis El Badi, gebouwd door de Sultan El Mansour na de slag om El Khebir in 1578 waarbij de Marokkanen de Portugezen versloegen. Met het losgeld van de Portugese krijgsgevangenen was er grote rijkdom vergaard en dit werd gebruikt om het paleis te bouwen met een leger aan arbeiders en vaklieden in 25 jaar tijd...een indrukwekkende stukje geschiedenis en architectuur. Ooit één van de mooiste paleizen totdat een andere sultan het een eeuw later in 12 jaar tijd kaalplukte en alle rijkdommen naar Meknes verhuisde. Wat nu nog rest zijn de lemen ruïnes die zeker een bezoekje waard zijn. Een anekdote zei het reeds want tijdens het banket ter ere van de voltooing van het paleis riep een gast “Als het is ingestort, zal het een mooie ruïne zijn” een misschien wat sinister voorteken maarnu een mooie realiteit.

De pisé-muren zijn in verregaande staat verval. Pisé is een bouwmengsel van natte aarde met stro en steentjes tussen twee planken gepersten verstevigd met kalk. Het meest voorkomende bouwmateriaal in Marokko maar als het mengsel niet goed is gemaakt kan het bij regenval instorten. In zuid-Marokko zie je daarom nog veel van deze halfvervallen gebouwen.

Op de centrale binnenplaats zijn vijf bassins en vier verdiepte tuinen met sinaasappelbomen. In het centrale bassins ligt een eiland dat in juni/juli de locatie is voor het Volkskunstfestival en het Festival International du Film in december. Mede daarom wordt het paleis op verschillende plekken onderhouden en gerestaureerd en tref ik dit keer zowaar een nieuwe deur...

Helaas is het paleis nu nog gesloten voor bezoekersdus geen kijkje van binnen...maar ik heb nog een paar mooie plaatjes van een eerder bezoek dus probeer deze te plaatsen bij foto’s en anders via Facebook op “jewelsoffmorocco“.

Vandaag trek ik weer verder de stad in om te ontdekken waar en hoe deze handelsstad nog leeft.

Marrakesh revival

De reis begint op het eens zo drukke Schiphol waar nu slechts een paar balies open zijn in de vertrekhal om in te checken.Als alle papieren zijn gecheckt (paspoort, non-Covid verklaring, hotelreservering en de gezondheidsverklaring op het entry-formulier) en de bagage op de band is gedropt krijg ik mijn boardingpas met een dikke rode stempel erop...yess ik mag mee.

Bij de handbagage check is er maar één balie open en bij de paspoort controle staat niemand te wachten. Heerlijk aan de ene kant maar toch ook vreemd want zo ken je onze altijd zo drukke luchthaven natuurlijk helemaal niet. Gelukkig zijn de winkels bijna allemaal open en ik strijk even relaxed neer bij de Starbucks voor een lekkere Cappuchino met cheesecake.
Je weet tenslotte niet wanneer en waar je weer iets lekkers kunt krijgen, hhh.

De vlucht zit ongeveer halfvol met vooral veel Nederlands/Marokkaanse gezinnen en reizigers. Een handjevol toeristen misschien als ik het zo kan inschatten. Allemaal gezellig met mondkapjes op en een vrije stoel ertussen. Het aanbod van eten en drinken in het vliegtuig is enigszins beperkt en ook de traditionele verkoop van artikelen is er niet bij. Maar ik heb mijn lunch mee voor onderweg...en een half uurtje later dan gepland hangen we in de lucht.

Zo’n kleine vier uur later doemt de rode stad onder ons op. Het is bewolkt en al bijna donker. Een paar plassen herinneren aan een regenbui van niet zo heel lang geleden. Maar de temperatuur is nog heerlijk zo s’avonds en via een ongebruikelijke weg lopen we de Menara airport binnen. Daar worden we allemaal gecheckt op ons entry-formulier en de non-COVID verklaring en mogen we door naar de douane. Ook hier geen rijen en na de paspoortcontrole, hotelbevestigingscheck en een “Is this your first time in Morocco” ben ik voor de zoveelste keer binnen! En waar je anders moet wachten in de aankomsthal, ligt mijn tas nu al op mij te wachten bij de bagageband...voila.

Bij de tabacco shop haal ik op verzoek nog een doosje shishatabak met appelsmaak. Voor degene die het niet kennen, dit is speciaal tabak voor de waterpijp, verkrijgbaar in allerlei smaakjes dus o ja, ik rook weer sinds ik in Marokko kom. En al is Shisha al wat langer een omstreden onderwerp in Marokko, er zijn nog plekken waar het mag en waar je de benodigdheden kunt kopen. Bovendien is het vooral ook lekker omdat het eigenlijk niet mag...ja toch!

Bij buitenkomst is het niet moeilijk om de chauffeur van mijn hotel te vinden...er staat er maar 1 met mijn naam op een bord naast een paar taxichauffeurs die naarstig op zoek zijn naar passagiers. Bagage achterin en we kunnen weg van een verlaten vliegveld op weg naar de Medina...naar de Riad die ik heb geboekt aan de zuidkant van de stad. Aan die zuidkant ligt de Kasbah, een wijk vol paleizen en graftomben. Heel anders dan het Noorden waar de drukke soeks liggen en van alles te koop is met name ook voor de toeristen.
Hier zijn het vooral de locals die, gelukkig ook nu, het levendige straatbeeldvullen met geuren en kleuren tussen de vele winkeltjes en marktjes.

Ik wordt opgevangen door Youssef van de Riad daar waarde auto niet meer dichter bij de Riad kan komen...het laatste stuk dus lopen door de stegen naar...de deur. Deuren zijn bijzonder hier in Marokko. Niet in de eerste plaats omdat ze soms moeilijk zijn te vinden en vanwege de deur zelf die vaak prachtig is maar vooral om wat erachter schuilgaat. Altijd weer een verrassing dus...en ook deze keer weer een warme en mooie binnenkomer.

Een riad is een traditioneel Marokkaans huis met een open binnenplaats en deze riad is aan de bovenkant afgedekt met een doorzichtig zeildoek om de regen buiten te houden. Maar de vogels vinden altijd wel een gaatje om door naar binnen te vliegen en te genieten van de binnentuin met het waterbasin. Ze zijnverschillend qua grootte en inrichting en hebben tegenwoordig bijna allemaal een hotelfunctie. Wat mij betreft een “must stay” als je naar Marrakech komt. Midden in het hart van de stad, uniek en authentiek...en dit keer extra bijzonder want ik ben de enige gast.

Na een traditioneel kopje muntthee geniet ik even later van een heerlijke bereidde maaltijd aan het zwembadje gezellig tussen de kaarsjes die overal zijn aangestoken. Een vers gemaakte aubergine en tomaten/paprikasalade met warm Marokkaans brood, een tajine met kip en een pudding met granaatappelpitjes toe. Voorzien van een Marokkaans...iets te friszuur wijntje maar so what...het smaakt heerlijk en ik voel me relaxed, gezegend en weer helemaal thuis.

Terug van...heel lang weggeweest!

Na ruim 9 maanden is het dan eindelijk zover...terug naar mijn geliefde Marokko.

De Coronaprotocollen zijn nog streng en het land staat nog op code oranje en voor sommige is het misschien een beetje de grenzen opzoeken van wat kan en mag maar mijn gevoel zegt me dat ik met een gerust hart kan gaan...naar mijn tweede thuis.

Een week om eerst weer eens te kijken hoe het land en dan met name de stad Marrakesh de laatste moeilijke maanden in Coronatijd heeft doorstaan.

Verdere reisplannen om het land in te trekken heb ik vooralsnog uitgesteld, maar ik kan niet wachten om ook die draad weer op te pakken.

Deze keer dus een Marrakesh special met hopelijk weer een aantal nieuwe, leuke en spannende ontdekkingen.

Ik hoop jullie weer het beste van alles te laten zien en jullie te laten meebeleven van de magie en mysterie van deze uitdagende stad.

Nog even wachten met een cappuchino bij de Starbucks op Schiphol en over een uurtje instappen in het vliegtuig.

Liefs, Petra