Hamam...relaxtime

Een prima manier om alweer mijn laatste dag in Marrakech te besteden.
Een uitgebreid bad en nagenieten op een zonnig terras.

De Arabische badhuiscultuur in Marokko...een must voor wie van warmte en ontspanning houdt.

Maar een behandeling in één van deze traditionele bad- en massagehuizen is ook van een stevige aard.

Het inzepen met de blacksoap is een aangename voorbehandeling, de stevige peeling met de Kessa handschoen doet vooral grondig zijn werk en alle dode huidcellen verwijdert.

Je kunt de behandeling uitbreiden met een massage, gezichtsbehandeling, manicure ,

pedicure, etc.

Bij Les Bains de l’Alhambra neem ik vandaag de som opde proef. Aicha neemt me flink onderhanden waarna ik heerlijk in een stoel met een kopje thee en een voetmassage in de relax-stand wordt gezet.

Je huid weer als nieuw in minder dan een uur...heerlijk!

Ze zijn er te kust en te keur in Marrakech van eenvoudig tot super de luxe. Van een uur tot meerdere uren. Reserveren is wel aan te bevelen.

Ik raad het van harte aan voor wie een stevige scrub/massage niet uit de weg gaat.

Als toegift ga ik op zoek naar een mooi terras.

Ik pak hiervoor de bus naar Gueliz.

Voor ik vertrek ga ik nog even langs het appartement voor wat spullen en ontmoet ik Paula uit Barcelona. Ze verblijft in het appartement naast me en we hebben een gezellig praatje over onze gedeelde liefde voor Marokko. Ze is tolk/vertaler en we wisselen de nodige weetjes en adressen uit.

In Gueliz zit een nieuwe vestiging van een Zeitoun Cafe.

Een moderne versie van het Cafe aan het grote plein en die in de Kasbah.

Binnen worden ook alcoholische dranken geschonken.

Helaas geen zonnetje hier op het terras dus zoek ik een plekje aan de overkant bij L’escapade.

Ze hebben een uitstekende kaart en terrasverwarming...hier kun je uren blijven zitten terwijl het verkeer op de Avenue Mohammed V aan je voorbij rijdt.

De geitenkaassalade blijkt een uitstekende keus, een combinatie van warm en koud met gemengde sla, walnoten en honing...een verantwoorde afsluiter voor een relaxte laatste dag.

A prochaine Marrakech...tot gauw!

Cimentière Juif

Yalla...vandaag een nieuwe poging om de Joodse begraafplaats te bezoeken.

Ik weet inmiddels hoe er te komen dus dat bespaart de nodige tijd.

De ingang staat niet echt duidelijk aangegeven maar de indrukwekkende poort laat zich niet missen.

Binnen strekt zich op het eerste gezicht een witte begraafplaats uit met duizenden graven.

De oudste dateren uit de 16e eeuw maar er zijn ook graven uit de 20ste eeuw. In een speciale sectie zijn ruim 7000 kinderen begraven, slachtoffers van de epidemieën, bv. typhus die de stad ooit hebben getroffen.

Nabestaanden hebben op de graven steentjes neergelegd, een Joods ritueel.

Deze Joodse begraafplaats is nog altijd de grootste van Marokko.

De Sefardische Joden zijn aan het einde van de 15e eeuw als gevolg van de christelijke herovering van het Katholieke Spanje naar Marokko gevlucht.

Ze kregen daar in een speciale omgeving/ghetto een woonplek toegewezen(Mella).

Echter onder bijzondere regels (ze mochten bv. geen grond bezitten en er warenbepaalde kledingvoorschriften) en tegen het betalen van belasting voor het uitoefenen van hun geloof.

Een wereld op zich...met zo’n 35.000 bewoners en 40 synagogen.

Veel Joden hebben Marokko na de stichting van de staat Israël in 1948 en na de Zesdaagse Oorlog in 1967 verlaten.

Er wonen nu nog circa 160 Joden en er is nog een synagogedie dienst doet als religieus centrum.

Ze zijn samen met het Joodse museum,de oude Fondoek(Riad Ifoulki en Cafe Chameau Rouge) de laatste sporen van het Joodse bestaan in Marrakech.

Zowel de synagoge als de begraafplaats zijn overdag te bezoeken van zondag-vrijdag voor een kleine donatie.

Ik loop tussen de grafstenen door via een wandelpad, veel grafstenen zijn onbeschreven.

Vooral de witte kindergraven zien er onaangeroerd uit.

Andere zijn beschreven of met steentjes belegd.

Bloemen zijn er niet, alleen wat opgebrande kaarsjes.

De witte graven zijn bijna oogverblindend in de felle zon en stralen een soort serene rust uit.

Het donkere verhaal wat onder veel van de stenen schuilgaat lijkt hierdoor goed verborgen.

Er wordt hier en daar wat onderhoud gepleegd en er scharrelt een hond rond.

Een oase van rust in de hectiek van een stad als Marrakech.

Ik wandel terug via de oude Joodse wijk. Allesbehalve welvarend. Via detoegangspoort van de Souk de Epices(kruidensoek) verlaat ik één van de armste wijken van de stad. Overleven is hier de belangrijkste dagtaak.

Thuis...

Januari is de koudste maand in Marrakech, een flink stuk kouder vanaf de namiddag tot het eind van de ochtend zo’n 5 graden en er is op veel plekken geen verwarming, iets wat je je dient te realiseren als je in dit jaargetijde komt...maar zolang het zonnetje er is, is de temperatuur overdag heerlijk rond de 20 graden.

Voor de nacht dus een lekkere warme pyama mee en gelukkig is er dit keer een elektrische kachel om het appartement aangenaam warm te houden.

Tenminste één kamer die nu tot slaap- en leefruimte is verbouwd(hhh)

Overdag doen lagen kleding het goed. Steeds weer iets kunnen uitrekken/aantrekken naarmate het warmer/kouder wordt.

Het plan is om vandaag een bezoekje aan de begraafplaats in de Mella(Joodse wijk) te brengen maar onderweg blijkt dat deze vandaag gesloten is wegens Sabbath dus andere dag dan maar.

Ik heb nog wat huiswerk te doen en beloofd om vanavond te gaan koken dus pak ik later in de middag de bus naar de nieuwe wijk Gueliz om bij de Carrefour eten en niet te vergeten, bier in te slaan.

Op de terugweg haal ik bij de drogist nog een paar zaken en scharrel lekker rond op de Place des Ferblantiers(blikslagers).

Het is relaxed shoppen hier en ik vindt nog een schaaltje ter aanvulling van mijn servies. Niet afdingen maar fixed price zegt de verkoper.

Gezien de vraagprijs klinkt dit redelijk.

Ik ga verder kijken naareen lamp maar het wordt alleen een huwelijksaanzoek en een Marokkaanse souvenir als kado die ik “moet” aannemen van de shopeigenaar, zoals hij me op het hart drukt. Merci beaucoup!

Terug van de boodschappen ga ik beginnen met koken.

Ik heb een goede wokpan mee uit Nederland genomen en een dunschiller, voor de rest zal ik me moeten redden wat er hier in de kast staat...en dat is niet veel maar genoeg om mee uit de voeten te kunnen.

Het wordt fusilli tricolore met kip, chamignons, knoflook en Hollandse Edammer kaas.

Bijna dagelijkse kost voor Nederlandse begrippen maar hier minder populair dan de Marokkaanse gerechten.

Maar gelukkig heb ik een kostganger die bijna alles lust ook al is het onbekend(hhh)

Onbekend maakt niet altijd onbemind...gelukkig.

Gezellig bij de kachel, tv en een biertje. Hij een Heineken ik een Marokkaanse Casablanca.

Het lijkt alsof het nooit anders is geweest...en het voelt als thuis!

Terug naar Marrakech...

Het zit er weer op in Essaouira en ook hier neem ik afscheid met de nodige weemoed.

Het heeft qua plaats eigenlijk alles wat mijn hartje begeert.

Zon, oceaan, strand, wind, haven, een levendige medina en een een relaxte levensstijl in een authentieke en excentrieke omgeving met voldoende vermaak.

Overzichtelijk, prima verblijfsmogelijkheden en goed bereikbaar.

Maar vandaag stap ik weer in de bus terug naar Marrakekech, zo’n beetje de tegenpool van Essaouira en met een heel andere allure.

De bus zit weer vol en mijn medepassagier naast mij is een aantrekkelijke Spanjaard uit Barcelona...hij spreekt redelijk goed Engels...niks te klagen dus(hhh)

Als we rond 17.30 uur tijdens de spits Marrakech binnenrijden is de chaos gelijk weer compleet.

Ik ben blij als ik een taxi kan pakken naar de Kasba in het zuidelijke gedeelte van de Medina.

Voor Marrakech een rustig gedeelte vooral als de meeste toeristen overdag er weer weg zijn. Ik kan me daar ontspannen installeren in het vertrouwde appartement en plannen gaan maken voor de komende dagen in deze bruisende stad.

Safi...stad van de keramiek

De wekker gaat vroeg en de bagage moet worden ingepakt voor een kamerwissel.De bus naar Safi vertrekt om half tien en ik dien ongeveer een kwartier/half uur van tevoren aanwezig te zijn.

Als ik om 8.45 uur door de medina loop is bijna alles nog dicht en wordt de straat schoongespoeld en tref ik hier en daar een kat peuzelend aan een “gescoord” visje.

Het is ongeveer een kwartier lopen naar het busstation waar het leven langzaam op gang komt.

Ik meld zoals afgesproken bij het loket waar ik mijn kaartje heb gekocht en krijg daarna een plekje aangeboden op een bankje buiten, in het zonnetje is het warmer zegt de loketjongen.

Naast me zit een oude man met iets wat lijkt op een gitaar.

Als ik beter kijk zie ik dat het een bijzonder exemplaar is gemaakt van houten stok aan een soort wiel gebonden met een rood plastic voorwerp wat op een schepje lijkt.

Naast hem staan een paar tassen.

Vlak na een “bonjour madam” tovert hij een bloem uit de gitaar en geeft deze aan mij. Een mooi gebaar van een man die ondanks zijn weinige bezittingen nog altijd zijn charme heeft weten te behouden.

Ik bedank hem vriendelijk en wens hem een gelukkig nieuwjaar.

De bus is enigszins vertraagd maar ziet er ondanks de ouderdom voldoende betrouwbaar uit.

Ik wordt door de chauffeur naast drie Marokkaanse dames op de eerste rij geplaatst.

Zo te zien ben ik de enige buitenlandse toerist en ook deze bus zit meer dan vol.

Achterin zit een stel jongens die onderweg nogal lawaaierig zijn.

Van ruziën tot zingen en daar is de chauffeur niet van gediend.

Hij zet de bus stil en spreekt de jongens een hartigwoordje toe in het Marokkaans.

Voorin hebben we ze al een bijnaam gegeven, Moroccan mafia(hhh) de rit kan verder rustig doorgaan.

Nou ja bijna dan...er komt een jongen van een jaar of tien vragen of ik iets te drinken voor hem heb en wijst naar mijn tas en zijn mond.

Maar mijn buurvrouw grijpt gelijk in en spreekt hem toe en zegt mij op mijn tas te letten.

Hij heeft kennelijk dorst denk ik en heeft niks te drinken bij zich.

Ik heb slechts één flesje water die ik liever niet afsta.

Even later lukt het hem om via een leeg flesje van een passagier wat water te verkrijgen van de mannen naast de buschauffeur en wordt er hartelijk om hem gelachen.

De kustroute is inderdaad prachtig dwars door een paar dorpjes. Een provinciale weg met ezeltjes, landarbeiders. Mooi groen en heuvelachtig.

Rond twaalf uur zijn we inSafi ga ik eerst mijn kaartje voor de terugweg regelen.

Het wordt een andere busmaatschappij met een mooiere bus voor dezelfde prijs maar via een andere route blijkt later.

Na een koffie op het terras en een korte orientatie pak ik een taxi naar het kasteel aan de kust. Ksar El Bashr is een Portugees fort uit de 16e eeuw.

Helaas ziet het er naar uit dat het wegens reconstructie dicht is voor het publiek momenteel.

De hekken voor de ingang en de bouwvakkers laten het duidelijk zien “werk in uitvoering”

Als ik bij het hek kom slaat één van de waakhonden aan een ketting aan en komt er een jongen naar me toe.

Ik mag toch mee naar binnen om een kijkje en een paar foto’s te nemen(jippie)

Als hij me langs de hokken van de waakhonden leidt komen er uit het laatste hok 2 pups aan waggelen. Ik ben op slag afgeleid en verliefd op de twee jonge herderachtige hondjes.

Ze doen me gelijk denken aan de twee pups van onze “Kazan” de herder die vanaf dat ik een baby was twaalf jaar lang mijn vertrouwde maatje was.

Ik val even stil en wil het liefst het kleine bolletje aan mijn voeten meenemen maar weet gelijk hoe onhandig zo niet onmogelijk dit is. De andere is schuchter terug naar moeders gelopen.

Maar gauw verder om het kasteel te bewonderen en met een paar mooie plaatjes verder op sightseeing te gaan.

Via de poort Bab Lamaara loop ik de medina in en wordt al snel aangesproken door iemand van de pottenbakkerswijk.

Ik besluit om me maar te laten gidsen daar ik vooraf weinig van deze stad te weten ben gekomen.

We gaan eerst naar de pottenbakkerswijk waar ik het hele productieproces krijg uitgelegd en een bezoekje kan brengen aan de makers.

Helaas worden hier niet de kleuren gefabriceerd die passen bij mijn verzameling zoals op mijnkerstkaart.

Niks gekocht dus...helaas!

Via de medina gaan we op weg naar het kasteel boven ons.

We stoppen voor de lunch in een klein restaurant voor een vers bereiddetajine.

Klein foutje, niet vooraf naar de prijs gevraagd.

Het was een erg eenvoudig lokaal restaurant maar daar was de prijs niet bepaald naar.

€ 17 voor een hoofdgerecht, thee en water is echt belachelijk veel. Maar ja eigen schuld denk ik als mijn ongenoegen over de prijs kenbaar maak.

We gaan verder richting het kasteel en daar mag ik aan iemand iets betalen voor de entree.

Nog een foutje:niet genoeg kleingeld bij me dus ook hier betaal ik weer een paar euro teveel.

De maat is vol als ik aan de andere kant nogmaals gevraagd wordt...sorry no more!

Ik betaal mijn gids uiteindelijk naast de lunch nog € 5 voor de rondleiding...ook niet voldoende volgens hem.

Maar ik leg hem uit dat als hij een bepaalde prijs in gedachten heeft dat verstandiger is om van tevoren te vermelden.

Dan weten we allebei waar we aan toe zijn...hij wijst me nog de weg naar het busstation en vertrekt naar huis.

Ik heb nog tijd voor een kop koffie vlakbij het station en een half uur voor mijn vertrek vind ik de man op het station waarbij ik mijn kaartje heb gekocht.

Hij begeleidt me vriendelijk naar de bus als die arriveert.

Een Marokkaanse vrouw wijst me snel naar de plek naast haar.

Ik meen iets te horen van kom hier maar bij mij zitten(hhhh)

Het is inmiddels donker ende terugweg gaat niet langs de kust. Dus muziekje aan en ogen dicht.

Als ik om 21.00 uur terugkom in het hotel eerst op zoek naar mijn bagage en mijn nieuwe kamer en dan lekker slapen.

Morgen is weer een busreis...terug naar Marrakech.

Goedemorgen 2020...

Goedemorgen 2020!

Het zonnetje schijnt hier in Essaouira en al is het in de ochtend nog fris, rond een uur of twaalf kan het vest weer uit.

Het is zo’n temperatuur waarbij sommige al in de korte broek lopen en anderen hun winterjas nog aan hebben(hhh)

Ik start de dag met een traditioneel Marokkaans ontbijt en ga daarna op pad om een paar zaken te regelen.

Het plan is om morgen naar Safi te gaan wat zo’n 150 km ten noorden van Essaouira ligt.

Deze kustplaats is een flink stuk groter en is vooral bekend om zijn keramiek. De plek waar de tajine en allerlei ander servies wordt geproduceerd, bezoekje waard dus.

Nu alleen een bus of taxi zien te vinden die me er naar toe kan brengen en weer terug natuurlijk.

Ik waag een poging bij de grand taxi maar die vraagt €100 voor een retour, iets te kostbaar als je geen medereizigers hebt om de kosten te delen.

Dan maar kijken of ik op de Gare Routiere(busstation) een bus kan vinden.

Het ligt ten noorden van de medina en het is er altijd erg hectisch met de vele bussen, kaartjesverkoper en buslijnen die niet bepaald overzichtelijk staan aangegeven.

Allemaal loketten van verschillende busondernemingen met verschillende bestemmingen en tijden.

Eerst dus even orde zien te scheppen in de chaos.

Ik vind uiteindelijk een busverbinding die me de volgende ochtend om half tien in ongeveer twee uur naar Safi kan brengen en koop voor € 4 alvast een kaartje.

De man achter het loket verzekert me van een mooie route langs de kust en ik kan ieder uur weer terug naar Essaouira.

Dat is dat, ik kan nu vervolgens ook mijn ticket voor mijn terugreis naar Marrakech halen omdat ik terugkom in Essaouira maar moet daarvoor wel naar een ander station...stap twee.

Maar eerst strijk ik even neer op het dakterras van een klein restaurant in de muur nog net buiten de medina.

Ze serveren er slechts twee menu’s vis of vegetarisch, 100% biologisch en “no waste” zoals vermeld op het bord bij de ingang.

Het is een eenvoudig restaurant maar met een mooi uitzicht over de oceaan.

En het vegetarische menu is van prima kwaliteit. Een groentesoep van verschillende soorten groenten, een proeverij van allerlei bijzondere aardappel en groentegerechten zoals tomaatananas(nog nooit van gehoord)en zelfs nog een dessert van een cake met brandnetel en noten uit het Atlasgebergte en een soort griesmeelpudding blijkt als ik beneden kom.

Alles komt van een biologisch boerderij uit de buurt en gaat ook weer terug zegt de eigenaar als ik bij het afrekenen van slechts €6 een praatje met hem maak. Een heerlijke, verantwoorde en voordelige lunch.

Als ik ook mijn busticket voor Marrakech heb gekocht duik ik nog even de medina in voor een tas waarin ik morgen mijn spullen kan meenemen.

Ik vind een rieten tasje waarvan ik de handvaten laat vervangen door twee gevlochten schouderriemen en spreek een prijs af(€10) Tijdens het wachten snuffel ik nog wat verder in de winkeltjes verderop.

Een verkoper tikt me op mijn schouder en vraagt me wat ik heb betaald bij zijn buurman...oeps het blijkt teveel.

Hij biedt dezelfde tas voor € 3 met de standaard handvaten en € 5 met de gevlochten riemen.

Tja, wat doe je dan...

Ik besluit het erop te wagen en ga de discussie met mijn verkoper aan. Een stevig gesprek maar we komen overeen om het prijsverschil te delen om er allebei met een redelijk goed gevoel mee weg te komen.

Het blijkt maar weer eens hoe lastig het is het prijsniveau goed te bepalen. Hetzelfde tasje had ik reeds ook eerder gezien voor € 8 met standaard handvaten.

Tenslotte nog een nachtje bijgeboekt in het hotel en mijn plan om via Safi naar Marrakech terug te keren laten varen.

Dan nu lekker een strandwandeling tegen zonsondergang maken richting de zuidkant waar een aantal leuke strandtenten zitten.

En via de boulevard weer terug als het straks donker is.

De kamelen en de paarden gaan langzamerhand op weg naar hun slaapplaats als ik er arriveer.

Ik geniet er even van de rust en wat te eten voor ik weer terug wandel naar mijn hotel.

Daar komt de muziek me al tegemoet. Op het plein is een optreden van een Gnaoua groep maar ik geef de voorkeur aan DJ Jazzy waar Ricardo zijn drankje even laat staan en achter de toetsen gaat en, tot groot genoegen van zijn vriendin, een heerlijk Jazz optreden weggeeft samen met de lokale muzikanten.

Het kan hier allemaal...spontaan en relaxed.

Het is ongetwijfeld één van de dingen waarom ik me hier zo thuis en welkom voel...

Happy new year...in Marokko.

Oudejaarsdag, ik ben onderweg met de bus van Marrakech naar Essaouira.

Gisteren eind van de middag aangekomen in de rode stad en een nachtje geslapen in Hotel Amani.

Lekker dichtbij het Centraal Station en het vertrekpunt van Supratours, de busmaatschappij die me vandaag naar Essaouira brengt.

Het is volle bak...ik ben niet de enige die het nieuwe jaar gaat inluiden in deze geliefde kustplaats zo te zien.

Een plaatsje helemaal achterin de bus maar het is een comfortabele rit met WiFi onderweg. In zo’n drie uur brengt deze verbinding me op de plaats van bestemming inclusief een pauze/stop van een klein half uur. De route is inmiddels vertrouwd net als de geiten in de boom die we onderweg passeren. Een ticket kost € 8 en € 0,50 extra voor de bagage die in het ruim van de bus meegaat.

Ik verblijf dit keer aan de rand van de Medina, dichtbij het strand, de winkels en restaurants in hotel riad mechouar plaza.

Vanaf het balkon heb ik uitzicht op het plantsoen met palmbomen en het podium voor de optredens. 1e rang...helemaal prima dus.

De kruier die mijn bagage in zijn wagen vervoerd vertelt onderweg naar het hotel wat er allemaal op de planning staat voor de komende dagen.

Als ik geïnstalleerd ben zoek ik eerst het strand op om te genieten van de zonsondergang.

Met het binnenrollen van de oceaangolven raakt mijn hoofd langzaam leeg en daalt er een rust neer...bijzonder hoe het water en de omgeving een direct positief effect hebben op je gemoed. Misschien vanavond met een fles wijn op de stretcher wachten tot de klok twaalf uur slaat. In alle rust zonder vuurwerk, zonder tv, zonder oliebollen.

Maar er is ook een party bij Cafe/restaurant Taros, de moeite waard om alvast even een kijkje te nemen en een biertje te pakken op één van de dakterrassen. De zonsondergang is er prachtig en de voorbereidingen voor de party zijn in volle gang.

Als ik terugkom in het hotel is er een soort Disneyparade voor de kids bezig. Ik kijk vanaf mijn balkon naar het kleine groepje mensen dat zich heeft verzameld.

Niet lang, want het is tijd om te gaan eten...en zo gebeurd het je dat je na een lekkere spaghetti met garnalen en een crêpe de pommes even op bed gaat liggen om bij te komen...om pas weer in het nieuwe jaar wakker te worden.

Welkom in 2020...welkom in Marokko(Essaouira)

Bonne Anee...in Marokko

Oudejaarsdag, ik ben onderweg met de bus van Marrakech naar Essaouira.

Gisteren eind van de middag aangekomen in de rode stad en een nachtje geslapen in Hotel Amani.

Lekker dichtbij het Centraal Station en het vertrekpunt van Supratours, de busmaatschappij die me vandaag naar Essaouira brengt.

Het is volle bak...ik ben niet de enige die het nieuwe jaar gaat inluiden in deze geliefde kustplaats zo te zien.

Een plaatsje helemaal achterin de bus maar het is een comfortabele rit met WiFi onderweg. In zo’n drie uur brengt deze verbinding me op de plaats van bestemming inclusief een pauze/stop van een klein half uur. De route is inmiddels vertrouwd net als de geiten in de boom die we onderweg passeren. Een ticket kost € 8 en € 0,50 extra voor de bagage die in het ruim van de bus meegaat.

Ik verblijf dit keer aan de rand van de Medina, dichtbij het strand, de winkels en restaurants in hotel riad mechouar plaza.

Vanaf het balkon heb ik uitzicht op het plantsoen met palmbomen en het podium voor de optredens. 1e rang...helemaal prima dus.

De kruier die mijn bagage in zijn wagen vervoerd vertelt onderweg naar het hotel wat er allemaal op de planning staat voor de komende dagen.

Als ik geïnstalleerd ben zoek ik eerst het strand op om te genieten van de zonsondergang.

Met het binnenrollen van de oceaangolven raakt mijn hoofd langzaam leeg en daalt er een rust neer...bijzonder hoe het water en de omgeving een direct positief effect hebben op je gemoed. Misschien vanavond met een fles wijn op de stretcher wachten tot de klok twaalf uur slaat. In alle rust zonder vuurwerk, zonder tv, zonder oliebollen.

Maar er is ook een party bij Cafe/restaurant Taros, de moeite waard om alvast even een kijkje te nemen en een biertje te pakken op één van de dakterrassen. De zonsondergang is er prachtig en de voorbereidingen voor de party zijn in volle gang.

Als ik terugkom in het hotel is er een soort Disneyparade voor de kids bezig. Ik kijk vanaf mijn balkon naar het kleine groepje mensen dat zich heeft verzameld.

Niet lang, want het is tijd om te gaan eten...en zo gebeurd het je dat je na een lekkere spaghetti met garnalen en een crêpe de pommes even op bed gaat liggen om bij te komen...om pas weer in het nieuwe jaar wakker te worden.

Welkom in 2020...welkom in Marokko(Essaouira)