jewelsoffmorocco.reismee.nl

Le Jardin Zoologique de Rabat

Van de woestijn, de savanne, de meren, het Atlasgebergte tot het tropische regenwoud....zoals je nog nooit hebt gezien!
Een hele belofte voor de “Jardin Zoologique de Rabat” een dierentuin net buiten het centrum van de hoofdstad.

Ik twijfel al een tijdje of ik er wel of niet naar toe zal gaan vooral omdat ik eigenlijk niet weet of het wel echt de moeite waard is.
Slechts een iemand die me kan vertellen dat het een mooie dierentuin is die niet alleen maar vele vogelsoorten kent...dus neem ik vandaag de som op de proef en ga ik op zoek hoe ik er naar toe kan reizen.

Er schijnt een busverbinding te zijn dus probeer ik dat eerst en stap op de tram naar het dichtstbijzijnde tramstation bij de Gare Routienere, het busstation. Daar kan ik na een kleine wandeling door het groen het busstation in de verte al zien liggen.
Het is zoals meestal een chaos op het station. Ik probeer een loket te vinden voor informatie en een kaartje maar er wordt me al snel duidelijk gemaakt dat ik gewoon beter een taxi kan pakken, groot of klein, kan allebei.
De kleine taxi vraagt 30 dirham voor de rit maar de man die me heeft geïnformeerd zegt dat het met de grote taxi maar 10 dirham kost... nou dat laat een Nederlander zich geen twee keer zeggen dus op zoek naar de Grand taxi’s.
Ik krijg inmiddels bijval van een Italiaan die in Marokko werkt en die weet waar de Taxi’s staan opgesteld.
Al pratend loopt hij gezellig met me mee tot aan een grote Mercedes waar nog een plaatsje vrij is.
Vijf dirham hoor zegt ie....is genoeg. Ik kijk hem wat onmogelijk aan maar hij zegt de prijs nog een keer en neemt dan lachend afscheid.
Ik pas nog net op de achterbank bij drie Marokkaanse dames en bij de chauffeur zitten nog twee mannen voorin....krap maar ok, niet zeuren voor 50 cent!
Tien minuten later mag ik uitstappen bij een groot sportstadion en is het nog een klein stukje lopen naar de ingang van het park.

Bij de kassa koop ik een kaartje voor 50 dirham(nog geen €5) en met een plattegrond begin ik aan de route door het park.
Allereerst wordt ik overdonderd door al het groen, de bloeiende mimosa, reusachtige bamboe, bananenplanten en palmbomen.
Kan me niet herinneren ooit in zo’n groene dierentuin te zijn geweest.
Ook een prima jaargetijde dus om dit te doen vooral met de vele jonge dieren die er nu zijn.
Het weer is na een dikke dag weer heerlijk dus lekker om overal en nergens even neer te strijken en rustig van alle dieren te genieten.
Een prachtige dierentuin waar de flora bijna nog indrukwekkender is dan de fauna maar toch zo’n 130 diersoorten huisvest in een schone en natuurlijke omgeving. Hier kun je echt voor weinig geld een heerlijk dagje uit.
Leeuwen, giraffes, neushoorns, olifanten, apen en vele vogelsoorten maar ook geiten, schapen, kippen en paarden.
De foto’s laten waarschijnlijk een mooier beeld zien.....
Wel opvallend dat je in het park naast allerlei versnaperingen geen koffie of thee kunt krijgen.
Daarvoor moet je naar het restaurant vlak voor de ingang.

Zo’n 6 uur later pak ik een grand taxi terug.... 10 dirham maar daarvoor zit ik dan ook ruim in een luxe busje die me aan de rand van de Medina weer afzet! Na een lekker tajine op het dakterras bij Dar Naji sluit ik deze dag heerlijk af.

Mazagan, El Jadida... de Portugese stad

Negentig kilometer ten zuiden van Casablanca ligt aan de Atlantische kust havenstad El Jadida, en het Portugese vestingwerk  Mazargan uit de vroege 16-eeuw. Sinds 1769 weer in handen van Marokko maar de mix van de Europese en Marokkaanse cultuur en architectuur zijn nog steeds goed zichtbaar. De bastions en de wallen zijn goed bewaard gebleven en ook het ondergelegen waterreservoir(Cistern) en de kerken zien er nog goed uit. Een terechte vermelding op de UNESCO werelderfgoedlijst!

Ik reis er heen vanuit Rabat met de trein.
Zo’n drie uur reizen met een overstap in Casablanca.
Daar zit dan gelijk ook de grootste uitdaging want Casa heeft meerdere stations en ik zal moeten proberen uit te vinden op welk station ik  de overstap naar El Jadida kan maken. De informatie via internet en die van de loketbeambte op het station komen niet helemaal overeen dus hoop ik dat ik in de trein zelf de nodige duidelijkheid krijg.
Toevallig zit ik naast iemand die ook naar El Jadida gaat om zijn auto op te halen dus stappen we samen in Casa Voys uit om vervolgens op zoek te gaan naar het perron van waar we weer moeten vertrekken. So far so good dus.....

De weerberichten zijn minder gunstig voor de komende dagen maar gelukkig is het vandaag nog goed weer, enigszins bewolkt maar dat is voor een stadstrip niet echt vervelend.
Bij aankomst zoek ik dus eerst maar een terrasje op voor een lunch in het zonnetje zolang die er nog is.
De medina van de stad is niet een bijzondere bezienswaardigheid dus richt ik me vooral op de vestingmuren en wat daarbinnen ligt.
Ik breng een bezoekje aan de “Cistern” een bijzonder mooie en mysterieuse (dus fotogenieke) plek vooral door het water wat erin staat en het licht dat er naar binnen valt. Dit geeft prachtige reflecties in het water. Verder wandel ik over de wallen om van het uitzicht te genieten over de Atlantische oceaan en drink tenslotte nog een vers kopje muntthee op een dakterrasje met uitzicht over de citadel.
El jadida is nog niet zo bekend bij de toeristen waardoor het rustig en verlaten overkomt maar vandaag is het er redelijk druk met Marokaanse vakantiegangers dus heel gezellig! De bedrijvigheid en de visrestaurants in de haven sla ik dit keer over net als het mooie brede zandstrand wat er verderop ligt. Die bewaar ik maar voor een evt. volgende keer met beter weer.
Want inmiddels wordt het zwaar bewolkt en ga ik op zoek naar een taxi die me weer terug kan brengen naar het station...net op tijd voor een enorme plensbui en storm die overkomt.

El Jadida is geen enorm populaire bezienswaardigheid dus maar zeker de moeite van het bekijken waar als je in de buurt komt.
Bijzonder aan deze plek zijn vooral de kathedraal, moskee en synagoge die hier in alle stilte en harmonie nabij elkaar staan.

De terugreis begint voorspoedig alleen ben ik vergeten een kaartje terug naar Rabat te kopen dus zal ik in Casa Port waar ik nu een overstap heb een nieuw kaartje moeten kopen...maar ik heb tijd, denk ik nog.
En toch kan er dan iets gebeuren waardoor je planning weer moet bij stellen want er staat een flinke rij bij de kaartverkoop in Casa en als er dan ook nog eens een man enorme stennis begint te maken aan het loket en de hele tent in rep en roer zet...tja dan mis je alsnog de trein met nog een aantal anderen...de een ongeduldig en geïrriteerd en de ander die zegt: Tja dat gebeurt nu eenmaal.
Kortom anderhalf uur wachten op de volgende maar ook de laatste trein naar Rabat ...dus dan maar dineren bij de Mac Donalds op het station.
Maar zoals ze hier altijd zeggen...don’t worry everything will be ok!


Terug naar Rabat...

Vandaag weer de spullen inpakken en afscheid nemen van Marrakesh en terug naar het rustige en mooie Rabat.
Ik heb gisteren al een kaartje voor de trein gekocht om een zitplaats zeker te stellen vooral nu de Marokkanen vakantie hebben deze week is dat geen overbodige luxe.
De reis blijkt een enorme verrassing ook al ken ik het traject reeds van de vorige keer in oktober.
Maar nu reis ik in het voorjaar en dat is te zien want het eens zo droge en in aarde getinte landschap lijkt bijna een soort metamorfose te hebben ondergaan.
Langs het spoor, in het veld, rond de dorpen en zelfs langs de snelweg, op bouwplaatsen en industrieterreinen is het een groen en uitbundig bloeiend landschap met klaprozen, distels, roze, gele, witte en oranje bloemen.
Over bloeiende bermen gesproken... werkelijk prachtig!
Die veel te snel langs me heen schieten om alle prachtige soorten die er in verscholen liggen te ontdekken.
ik zou het liefst even willen uitstappen om midden in zo’n veld met de fotocamera op mijn knieën gaan liggen om de mooiste plaatjes te schieten maar helaas schieten ze nu met een sneltreinvaart aan mij voorbij.
Marokko in het voorjaar...wat een prachtige tijd van het jaar om hier te vertoeven.
Het heeft dus toch nog geregend de laatste maanden...water waar ook de boeren met smart op zaten te wachten in het najaar anders kun je je niet voorstellen dat de natuur zo uitbundig uitpakt in de lente.

Na vijf uur treinen door een kleurrijk landschap bereik ik het station Rabat Agdal waar ik voor 10 dirham een taxi naar mijn appartement neem. Ook typerend voor deze mooie rustige stad, de prijzen liggen er een stuk gunstiger dan in het toeristische Marrakesh en je kan afdingen maar wel met een veel kleinere marge.
Ik tref Mr. Anas bij het appartement voor de sleutel en begroet worden als bekende gast voelt gelijk een beetje als thuiskomen.
De mooie rozen op de tafel doen daar nog een schepje bovenop.

 Terug in hoofdstad, terug in Royal Rabat.

Maison de la Photographie

Als je van oude fotografie houdt, moet je zeker een bezoek brengen aan Maison de la Photohgraphie luidt het advies in de nieuwe “Time to Momo Marrakech” gids.
En dat doe ik....dus ga ik vandaag op zoek naar dit museum wat gevestigd zit in een oude “ Fondouk” ofwel “Caravanserai’.
Net als een Riad (traditioneel Marokkaans huis) gebouwd in het vierkant rond een binnenplaats maar voormalig gebruikt als opslag voor goederen, onderdak voor lastdieren en huisvesting van kooplieden en reizigers.
Op zich al een bijzondere plaats voor het exposeren van foto’s en door de gordijnen die de verschillende ruimtes verbergen een spannend geheel.

Het betreft een private collectie van foto’s die de vooral de diversiteit van Marokko laat zien vanaf 1870 tot 1950.
De tijdelijke expositie “ het Marokko van de fotografen” is te zien vanaf januari tot november 2018.
Een historisch fotoarchief net achter het Marrakesh museum in het hartje van de Medina.
Ze zijn alle dagen open van 9.30 tot 19.00 uur en vanaf het leuke dakterras heb je ook nog eens een mooi overzicht over de Medina en kun je genieten van een kopje thee.
Voor fotoliefhebbers een echte aanrader dus.....en er zijn regelmatig andere thema tentoonstellingen.
Voor 40 Dirham heerlijk even rondkijken in een rustgevende omgeving.
Je moet wel even zoeken in de straatjes van de Medina voor je er bent...maar langzamerhand gaat dat steeds beter, zelfs met mijn richtingsgevoel, hhh!

De Ourika-vallei en de Hoge Atlas

Na een dagje aclimatiseren ontsnap ik vandaag aan het drukke Marrakesh en ga ik mee op een excursie naar de Ourika-Vallei in het Atlas gebergte.

De Ourika is een rivier in Marokko die ontspringt in de Atlas en vervolgens door de Ourika-vallei loopt.
De Ourika vallei ligt op ongeveer een uur rijden van Marrakech maar zoals bij veel excursies wordt je onderweg getrakteerd op een bezoek aan een arganoil-factory, een berber(karpet)house en een souvenirshop.

Ik ben om 9.15 uur op de afgesproken plek om opgepikt te worden en na nog drie Franse meiden, een stel uit Parijs en een Iers/Palestijns echtpaar op te halen rijden we rond 10.00 uur richting de bergen.
Na de “verplichtte" bezoekjes onderweg pikken we in Setti Fatma bij de eerste waterval een gids op die ons gaat rondleiden langs de zeven beroemde watervallen rondom dit plaatsje.
Het is een stevige klim maar voor wie dit teveel is kan ook lekker blijven hangen op een van de vele terrasje langs de rivier of bij een van de watervallen.
Het blijkt een leuke en gezellige ervaring om met 7 onbekende mensen deze uitdaging aan te gaan.
Onderweg natuurlijk allemaal lekkere plekjes om te chillen, souvenirs te kopen of een vers geperste jus d’orange te drinken.
Het stromende koude water uit de bergen wordt dan ook gebruikt om alle drankjes lekker koel te houden.
Na de hoogste waterval gaat de klim nog een stuk door naar boven. Deels via een ladder en een touw waar we ons aan op kunnen hijsen. Eenmaal boven ontstaat het vrijheidsgevoel en dwalen we als een stelletje berggeiten in het rond en laten we onze kreten en gemekker lekker in het rond galmen. Zowel de Ieren als de Françaises uit de Ardeche voelen zich hier als een vis in het water en dat is te horen, hhhhhh!

Op de terugweg wordt er nog gestopt voor een lunch maar aangezien het gekozen restaurant er niet bepaald aantrekkelijk uitziet en het budget van de Franse meiden niet voorziet in een uitgebreide lunch besluiten we terug te rijden. Dan kan iedereen weer zijn eigen gang gaan. Dus na een uurtje rijden en een innig afscheid scheiden onze wegen in de Medina van Marrakesh.

Een heerlijk dagje even heel wat anders......
 

Marrakesh...als ik daar ben!

Vandaag stap ik uit het vliegtuig...
En duik ik weer de bruisende levendigheid van deze stad in tijdens de drukke avondspits.
In plaats van de taxi pak ik dit keer de bus naar Djeema El Fna plein.
In plaats van de hoofdprijs te betalen die de Grand-taxichauffeurs je altijd proberen te vragen (150 Dirham) betaal ik 30 Dirham voor een buskaartje naar het centrum en nog 30 Dirham voor een petit-taxi naar het appartement.
Marokkanen reageren dan weliswaar verbaasd en vragen verontwaardigd waarom je niet gewoon met de taxi gaat...hmm Nederlandse zuinigheid zeg ik dan. Waarom duur doen als het goedkoper kan...met een knipoog!

De zon schijnt en met alle geuren, geluiden, beelden, een koude Heineken en mijn grote liefde dichtbij worden al mijn zintuigen gelijk weer geprikkeld en voel ik me meteen weer thuis.
Geboren en getogen Nederlander(cq. Fries) maar bijzonder gefascineerd door het exotische, veelzijdige en gastvrije Marokko.
Waarom? Dat is niet gemakkelijk te omschrijven maar dat er een enorme verbinding is met dit cultureelrijke land en de warmte van de mensen dat voelde ik meteen..
Als ik er ben verwonder ik me steeds weer wat er schuil gaat achter de zichtbare wereld van de Marokkanen maar het creëert vooral steeds meer begrip voor wie ze zijn en wat het betekent om een geboren en getogen Marokkaan te zijn.

Dus vervolg ik mijn ontdekkingstocht op zoek naar de ongekende mogelijkheden/beperkingen die Marokko met zich meebrengt.
Reizen jullie weer gezellig mee? 

Hello, Goodbye Marrakesh ...

De koffers zijn al ingecheckt en de douane ben ik voorbij... altijd weer spannend!
Blijf ik binnen de kilo’s. Op de heenweg moest ik flink bijbetalen maar inmiddels is er het een en ander verbruikt en weer aangeschaft dus ra,ra,ra...een weegschaal heb ik hier niet kunnen vinden in de Riad waar ik de twee laatste verblijf.
Voor de zekerheid boek ik nog 5 kg bij en dan maar hopen dat het goed gaat....pfff, gelukkig alles mag mee het ruim in.
De handbagage? geen idee, wordt niet gewogen dus nog even duimen! Nu koffie en wat eten en wachten tot boarding.

De laatste twee dagen gingen snel, het weer was bewolkt met gelukkig ook wat zon dus mijn laatste tour door de stad gemaakt en dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen.
Het valt niet mee maar het is ook weer een mooi vooruitzicht om iedereen in Nederland terug te zien ook al zal het best wennen zijn om weer in het Nederlandse ritme te komen. En dan nog het weer natuurlijk....

Nog op zoek naar “dejeuner de Marrakech” voor een lunch op het heerlijke dakterras en een laatste roep van een jongen die 1000 kamelen voor je “kont” biedt. Wat zal het straks saai zijn op straat waar iedereen gewoon zijn ding aan het doen is zonder echt naar elkaar om te kijken, haha maar ook wel weer rustig. Je voelt je hier net zo’n BN’er met al het groeten, vragen en meelopen van de mensen om je heen.

Maar ik vertrek, al is het met een traan, ook met een lach op mijn gezicht want ik heb een fantastische tijd achter de rug.
Veel kennis en ervaring opgedaan van dit mooie land en bovendien neem ik hele mooie herinneringen mee die niemand me meer afpakt...dankjewel Marokko voor je gastvrijheid en je gevoel van veiligheid.
Ook al was het best afwachten hoe het allemaal zou gaan. Toen een Marokkaanse Nederlander me hier vroeg wat ik in Marokko ging doen en ik hem vertelde dat ik alleen het land doortrok zei hij... zo dat is dapper!
Ik vroeg hem of hij dacht dat het risicovol was... ach nee zei hij als je weet wat je doet en weet wat je niet moet doen.
En dat is inderdaad waar het hele avontuur hier om draait..
Waar pas ik me aan en waar kan ik gewoon doen wat ik altijd doe.
Het is nog steeds niet eenvoudig maar ik ben aardig op weg...

Goodbye Marrakesh...goodbye Marokko!

Het is tijd om naar de gate te gaan..
om te boarden...op weg naar Amsterdam!



Final destination...


Vandaag vroeg uit de veren...want er moet nog het een en ander gepakt en gedaan worden... de bus naar Marrakech vertrekt om 11.30 uur en die wacht niet. Ik heb mijn kaartje eergisteren alvast gekocht dus een plekje veilig gesteld.
Het weer is prima vandaag, zonnig en niet teveel wind dus ontbijt ik, wat vroeger dan gewoonlijk, gewoon lekker op het terras.
Voor het ontbijt maak ik meestal op mijn kamer een kopje “gewone” of “Engelse" thee en dan een Nos Nos (half koffie/half melk) of cappuccino bij het ontbijt maar... vandaag begint de dag zonder stroom dus geen thee... en geen warme douche.
Nou ja gelukkig heb ik gisteravond uitgebreid gedoucht en haren gewassen dus jammer maar helaas.
Meestal is het maar van korte duur.
Als ik beneden bij de receptie kom en vertel dat er geen stroom is en of ik dan straks wel met de pin kan afrekenen wordt er verbaasd gekeken...gelukkig blijkt er beneden wel stroom te zijn en zit het probleem enkel in een schakelaar in de meterkast.
Dus rustig ontbijten en om 10.30 sta ik met al mijn bagage beneden om af te rekenen.
Maar dan doet de pas het niet, dus nog een keer proberen....andere pas dan maar...ook niet.
Pff, maar een minuutje (marokkaans minuutje) lopen naar de bank om geld te pinnen dus snel die kant op... maar ook daar na herhaaldelijke pogingen...rien!
De bankmedewerker laat me aan de achterkant van de pinautomaat zien dat er geen geldige transacties zijn geweest om me gerust te stellen. Andere bank zit een paar honderd meter verder... dus ik spring gauw bij een koets in als de man op de bok zegt dat hij mij wel mee wil nemen. De Marokkaanse vrouw naast me stelt me gerust dat er wel twee banken zijn verderop. Maar ook hier weigeren alle passen op eentje na...he he gelukkig.
Maar dan moet ik als een haas terug naar het hotel dus hou ik een taxi aan die me terugbrengt. Ik vraag de chauffeur of hij even wil wachten zodat ik kan betalen en mijn bagage kan ophalen...11.05 uur zit ik weer in de taxi. Op het busstation aangekomen heb ik nog net tijd om kaartjes voor mijn bagage te kopen en de koffers te labelen voordat ze het bagageluik in verdwijnen...maar ik zit en de bus vertrekt..op tijd! En ik ben gelijk opgewarmd...pff! Tijdens de reis maar even bijkomen.

Om 14.45 uur sta ik op het station in Marrakech, het was een prima reis al had ik bijna nog de bus gemist na de tussenstop die er wordt gemaakt. Gelukkig was daar iemand die net op tijd vroeg of ik niet met de bus mee hoefde...ik was door alle commotie waarschijnlijk toch even de kluts kwijt, haha!
Maar hoe dan ook inmiddels zit ik veilig en wel in de Riad in Marrakesh en heb ik eind van de middag maar even een terrasje gepakt in de Medina. Op het dak bij "Terracce des Epices”. Een heerlijke plek die je zeker even moet bezoeken als je in Marrakesh bent.
Met een wijntje en een "Couscous Vegetarian" ben je je zorgen dan zo weer vergeten en bovendien, het is vrijdag...couscousdag in Marokko!

Hiermee is de laatste bestemming in Marokko bereikt, althans voor deze reis!
Ik zal de laatste twee dagen toch echt afscheid moeten nemen...en dat zal niet gemakkelijk worden vrees ik!