"Beldi".....echt Marokkaans!

Eigenlijk is “Beldi” alles wat lokaal en traditioneel is, een veelzijdig woord en de sleutel tot de deur van tradities, erfgoed en een diepe verbondenheid met de lokale manier van leven en laat dat nou net zijn waar ik naar op zoek ben…voor mijn toekomstige plannen🤩

Het wordt ook wel “het culturele tapijt” van Marokko genoemd omdat het in het weefsel van het dagelijks leven zit.
Het de traditionele gebruiken & gewoonten toont die van generatie op generatie zijn doorgegeven.
Van ambachtelijke kunsten, traditionele muziek t/m de bereiding van eeuwenoude recepten… een nog levende geschiedenis eigenlijk.

Het woord klinkt hier dan ook met trots omdat het de unieke culturele identiteit van het land weergeeft en daarmee een goede “marker” is voor authenticiteit oftewel “echt Marokkaans. Ik weet niet of Friesland ook een soortgelijke term kent maar ook daar wil ik, later weliswaar, graag mijn “tanden in zetten” om zomaar te zeggen. Nu eerst hier om de magische en veelzijdige betekenis van “Beldi” te ontdekken, verkennen maar vooral te ervaren.

Éen van de meest heerlijke manieren om dat te doen is ongetwijfeld via de Marokkaanse keuken.
“Beldi” gerechten zijn meestal gemaakt van lokale, seizoensgebonden ingrediënten en volgens een beproefde kookmethode bereidt.
Van een tajine, couscous tot een kopje muntthee proef je de echte smaken van Marokko.

Vlakbij het appartement aan de Boulevard Mohamed Zerktouni zit, wellicht niet geheel toevallig “Beldi Fusion Kitchen” die overigens op geheel eigen wijze de “Beldi” spirit combineert met de internationale keuken wat voor een ware culinaire reis zorgt in een sfeervol restaurant met veel raffialampen aan het plafond, plantenmuren en kleurrijke stoelen. Warm & gastvrij oftewel “Beldi” want ook de Marokkaanse gastvrijheid is een van de verschillende facetten. Gasten verwelkomen, verhalen delen en traditionele lekkernijen aanbieden.
Het is een bijzonder concept met een menukaart in de vorm van een magazine vol aantrekkelijke foto’s van een uitgebreide keuze aan gerechten.

Om het echt “Beldi” te houden bestel ik de traditionele Harira, een voedzame Marokkaanse soep met tomaten, linzen, kikkererwten en kruiden inclusief een verfrissende citroenlimonade. Aangekleed met vers brood, een paar heerlijke dadels, een gekookt ei, een citroenpartje en de mierzoete Chebakia (Marokkaanse honingkoekjes) een prima lunch.

Waar je de “Beldi” magie nog meer kunt vinden? Nou eigenlijk overal en ergens!
Dwalend door de Soeks van de oude medina met de levendige kleuren, geuren, geluiden van het ambachtelijke leven of als bezoeker van een cultureel festival maar vooral door het contact met de lokale bevolking…daar stap je binnen in het hart van het echte Marokko.

Guéliz...Séjour agréable

Zo, en dan nu eerst even acclimatiseren, na een wat onrustige nacht met alle stadsgeluiden en de ramen wagenwijd open. Maar beter en gezelliger dan slapen met airconditioning in een gesloten ruimte.
Het appartement ligt op de vierde verdieping maar vanuit de lift beneden ben ik direct bij de Place Abdel Moumen Ben Ali op de Avenue Mohammed V, de hoofdweg die naar de Koutoubia Moskee loopt, het hart van Gueliz. Dicht bij de Carre Eden voor een fles wijn en wat biertjes- al blijkt later dat iets onopvallend en bijna naast de deur ook een drankenwinkeltje zit, hhh.

Katie heeft als real estate agente echt iets moois gemaakt van het appartement. Ze liet me een aantal foto's zien van hoe het was toen de eigenaar het kocht...echt onherkenbaar, van krot naar hot zal ik maar zeggen!
Het appartement is echt overcompleet ingericht voor Marokkaanse begrippen, tot wijnglazen en een kurkentrekker aan toe dus heel aangenaam vertoeven.
En de geur van versgebakken Msemmen (pannenkoek van een soort bladerdeeg) stijgt me vanaf het balkonraam tegemoet dus straks snel honing halen... maar nu eerst eentje kant en klaar ophalen met Nutella en banaan voor bij een lekker bakje koffie uit het beschikbare koffieapparaat.
Welkom in Gueliz....

Pas toen de Fransen kwamen werd er buiten de muren van de medina gebouwd. Sindsdien vormt Gueliz samen met Hivernage de Ville Nouvelle, het moderne Marrakech met brede lanen, villa’s en parken.
In eerste instantie gebouwd begin 20e eeuw voor de Franse koloniale bewoners maar in de loop der tijd verhuisden ook de Marokkanen naar dit nieuwe deel, op zoek naar een betere levensstijl met een electriciteitsnet, efficiënt rioleringssysteem en berijdbare wegen, Met als gevolg dat hun prachtige herenhuizen (Riads) in de oude binnenstad nu voornamelijk in gebruik zijn genomen als accommodatie t.b.v. het toerisme...lucky us!

De medina is natuurlijk iconisch en daarom de beste buurt om te verblijven als je in het drukke hart en de ziel van het authentieke Marrakech wil vertoeven en dan bij voorbaat in een mooie traditionele Riad.
Maar als je wat vaker in Marrakech komt, zoals ik dan is het ook heel aangenaam om het comfort van Gueliz op te zoeken. Dichtbij de medina, een stuk minder hectisch en het genot van goede restaurants, winkels en een bruisend nachtleven. Met als bijkomstig voordeel dat ook de denkwijze hier meer Europees is wat het op bepaalde plekken mogelijk maakt om als ongehuwd stel samen te kunnen verblijven.

Vanuit hier kan ik me de komende dagen dan ook prima verder oriënteren op mijn ondernemingsplan en de plannen voor de toekomst…en natuurlijk ook een beetje vakantie genieten!

Marrakech, my love..

Daar ben ik weer…na een prima vlucht en supersnelle gang door de douane sta ik een half uur later buiten de airport inclusief een nieuwe simkaart voor mijn telefoon.

De lucht kleurde prachtig oranje bij de landing tijdens zonsondergang en met nog een temperatuur van 28 graden een bijna betoverende Indian Summer.

Snel een taxiticket gekocht naar Guiliz waar ik bij het Oudayas Hotel heb afgesproken met Katie voor de sleutel en toegang van het appartement.

Het appartement is kleurrijk, modern en uiterst comfortabel ingericht. Temidden van het drukke nachtleven, winkeltjes, hotels en restaurants.

Dus loop ik eerst even om de hoek voor een lekkere tajine met bief & pruimen.

Rachid is onderweg en we treffen elkaar, na de nodige pogingen om onze locaties te delen, bij de ingang van het Italiaanse toprestaurant La Trattoria”, een super sfeervol en romantische plek om te eten rond het zwembad op een tuinterras. Waar ze een onvergetelijke pasta en overheerlijke Italiaanse & lokale gerechten serveren…een aanrader dus!

Maar wij zoeken liever de gezellige en intieme sfeer van het appartement op met de traditionele afhaal tajine en een lekkere fles Primitivo uit de koffer….want er is veel in te halen, bij te praten en tijd om plannen te maken voor de komende dagen, weken en misschien wel maanden, dus het is meer dan heerlijk om weer hier te zijn!

Agadir > Marrakesh with a surprise

Aan al het mooie komt een eind…aangezien alles tijdelijk is… want uiteindelijk duurt niets eeuwig ook al zou je dat soms best willen.

Een laatste relaxte dag met weer de lokale markt op dinsdag dus nog wat vers fruit inslaan voor een lekkere plank met tutti frutti, een paar uurtjes strand met een frisse duik in de golven. En voor Rachid een paar snoekduiken tijdens een potje voetbal op het strand. Een laatste mooie zonsondergang en een lekkere pizza mee naar huis om ook het laatste restje wijn bij op te drinken. We hebben allebei moeite met dit moment, wetende dat het na morgen voorlopig weer voorbij is, ook al berusten we in het feit dat het nu eenmaal zo is/gaat…maar wie weet komt er op termijn toch een verandering in zicht waardoor we meer tijd samen kunnen doorbrengen.

De zon ging nog niet eerder zo rood onder deze week als vanavond en het is de eerste heldere nacht met een volle maan en sterren.
Kom heel snel kijken en een foto maken, roept Rachid me als ik met de bestelde pizza aan kom lopen en we niet de enige zijn die onder de indruk raken van de vuurrode bol die tussen de huizen door de oceaan in zakt. Ook een Russische jongeman die al een aantal jaren beneden in het dorp woont is onder de indruk van het uitzicht hier boven.

De volgende ochtend is het opruimen, pakken en wegwezen geblazen. Tayib, een vriend is zo vriendelijk om ons op te halen en naar Agadir te brengen naar het busstation waar ik een kaartje koop voor de bus naar Marrakech. En dan is het tijd om afscheid te nemen en laat ik de beide mannen achter en haast me naar de bus -na nog snel een kaartje erbij te kopen voor de bagage- want die staat al klaar voor vertrek. Gelukkig is het dit keer een stuk rustiger in de bus en zorgt de chauffeur ervoor dat het plekje naast me vrij blijft waardoor ik lekker onderuit kan zakken en mijn tranen even de vrije loop kan laten tijdens een relaxte rit van ruim vier uur terug naar Marrakech.

Tijdens de stop gelukkig genoeg tijd om iets te eten te bestellen en eenmaal in Marrakech even aan de temperatuur wennen met een ijskoude Mojitto op het terras tegenover het station. Dan in de taxi op weg naar het hotel waar ik nog een nachtje verblijf voor ik morgenochtend weer terug naar Amsterdam vlieg.

Net als ik op bed wil ploffen en alle tassen van me heb afgeschud komt er als een verrassing een appje van Driss. Hij is net weer terug in Marrakech na de Eid in het Atlasgebergte te hebben doorgebracht met zijn familie en we kunnen nog even afspreken voor een kop koffie dus dat doen we….

Bij Elite in Gueliz, op loopafstand van mijn hotel en hij komt op de brommer. We hebben elkaar lang niet meer gezien dus hoog tijd voor weer een rendez vous en zo zitten we een half uur later samen op het terras. Inclusief een zak vol specerijen die hij voor me heeft meegenomen i.p.v. het zakje kaneel waar ik na een herhaald aanbod uiteindelijk om had gevraagd, hhh!
Heb je ook een extra koffer voor me meegenomen, zeg ik waarop ie in de lach schiet.
Fijn om even bij te praten en elkaar weer te zien en te beamen dat je ook heel goed vrienden kunt blijven na een relatie. Ik kan je wel terugbrengen naar je hotel hoor als je wilt…en aangezien je dat hier in Marokko niet met goed fatsoen kunt afslaan stap ik bij hem achter op de brommer en zoeven we even later door het drukke verkeer in Marrakech en wordt ik veilig weer afgezet bij het hotel.
Bon voyage , take care & see you soon waarmee we ook weer afscheid van elkaar nemen.

Aan de overkant van het hotel zit La Mignardise waar ik afsluit met een roerbakgerecht met kip & een wortelsapje. Het is inmiddels 22.30 uur en nog steeds 22 graden dus nog heerlijk om aan het verlichtte zwembad van het hotel mijn laatste verhaal af te ronden…en hopelijk krijgt dat zo snel mogelijk weer een vervolg!

Taghazout walk

Ook de twee dagen na het offerfeest is het nog erg rustig in het dorp een echte zondagse sfeer en ook de maandag is nog een nationale vrije dag waardoor alle kantoren zijn gesloten en ook veel winkeltjes en restaurants zijn nog steeds dicht. Tja, dan lonkt het strand ook nu weer na eerst een paar net gebakken Msemen ( bladerdeeg pannenkoek), een stuk Harcha(griesmeelkoek) en een verse Panache(mix van fruitsappen) voor het ontbijt te hebben gehaald. De kleine supermarkt om de hoek krijgt geen vers brood geleverd tijdens de feestdagen blijkt daarom op zoek naar dit andere maar zeker niet minder lekkere alternatief. Met wat honing, Jben(roomkaas) en jam een lekker zoet en typisch Marokkaans ontbijt.

Via een ander pad zoek ik na het ontbijt mijn weg weer naar beneden om via het mooie wandelpad met oleanders, agaves, palmbomen op de boulevard langs het strand uit te komen.
Het is een stuk drukker want veel Marokkaanse families zijn vandaag ook op pad en zitten met hun eigen stoeltjes, parasols en koelboxen gezellig in groepjes bij de grote parkeerplaats aan het strand en vlakbij de restaurants bij Devil’s Rock. Na een paar relaxte uurtjes op de stretcher en een gezellig praatje met Khadija, die samen met haar dochters allerlei leuke kleurrijke sjaals, hoedjes en tasje uit Senegal probeert te verkopen, loop ik via het strand naar de rots om daar Rachid te treffen die net terug is uit Taghazout, waar ook veel dicht blijkt dus gaan we gezellig samen aan een tajine met groente & vlees bij Chez Aicha met uitzicht op de rots. En besluiten we daar om pas de volgende dag naar Taghazout te gaan en vanavond te bankhangen en samen de voetbalfinale Portugal - Spanje te kijken.

De buurtsuper heeft de volgende ochtend nog steeds geen brood maar op het dorpsplein wordt weer vers brood gebakken dus haal ik daar twee warme platte Marokkaanse broden en bak ik een omelet met knakworsten voordat we op pad gaan.
Rechtsaf op de boulevard dit keer en dan kijken hoelang we dit pad kunnen blijven volgen of anders via het strand de wandeling naar Taghazout kunnen voortzetten.

We komen langs een enorm complex in aanbouw wat meer op een commercieel centrum dan een luxe hotel lijkt en wat er volgens Rachid al vele jaren staat maar nog niet af is. Iets verderop ligt het enorme en luxe Fairmont Taghazout Bay Resort & Spa met een sfeervol strandpaviljoen waar slechts een paar gasten zijn te bekennen en je je bijna op een privé strand waant. Kost wel z’on € 400 per nacht maar maar dan heb je wel alles in the house inclusief een aantal mooie exclusieve restaurants met uitzicht op het strand/oceaan: Morimoto(Japans), Paper Moon(Italiaans) en Beef & Reef.

Nog iets verder ligt het Hilton Beach Taghazout Resort die qua formaat iets kleiner is maar niet onderdoet voor de luxe van de andere vijfsterren verblijven. Vooral het bohemian sfeertje bij de ANAW Beach bar ziet er erg aantrekkelijk uit dus even een kijkje om de hoek want ook hier is het erg rustig. Hier is ook IMIM een traditioneel Marokkaans restaurant gehuisvest.

En tenslotte is ook het Hyatt Regency Hotel hier vertegenwoordigd waar we voor het laatste stuk naar Taghazout voor het strand kiezen en via de rotsen naar boven klimmen omdat we de strandafgang hebben gemist, hhh.
Na zo’n 4,5 km en zo’n anderhalf uur lopen en foto’s maken komen we in Taghazout aan om daar even te pauzeren, een fles koud water te kopen en een vers geperste jus.
Bijna alles is hier weer open maar het er ook erg druk dus pakken we na een korte wandeling door het dorp en het kopen van wat groente & fruit redelijk snel de taxi weer terug naar het rustige Tamraght.

Na een traditionele Bastilla met kaas & spinazie die in de vorm van 4 rolletjes meer op Briouettes lijkenmaak ik thuis een pastagerecht terwijl Rachid naar Agadir is om voor de wijn en wat bier te zorgen. Marokko speelt vanavond een vriendschappelijke wedstrijd maar ik duik vroeg in bed want heb morgenochtend een online meeting en dan betekent dat uurtje eerder hier toch extra vroeg op!

Morgen nog één hele dag en nacht …en dan is het helaas alweer tijd om weer richting Agadir/Marrakech te gaan…

Eid al Adha

Gisteren was het de dag van het offerfeest de zgn. Eid al Adha wat plaatsvindt ongeveer 70 dagen na het einde van de Ramadan en op de 10e dag van de 12e en laatste maand (Dhul-Hijah) van de islamitische maandkalender. Het feest begint bij zonsondergang van de vorige dag en duurt drie dagen.

Elk gezin slacht dan een schaap, geit of koe om Allah te bedanken en ook dit ritueel is gebaseerd op het geloof en ter nagedachtenis aan het verhaal dat de profeet Ibrahim(Abraham) bereidt was zijn zoon (Ismaël) te offeren voor God maar hij in plaats hiervan een ram mocht gebruiken.
Tijdens deze ceromonie worden de dieren halal geslacht via een halssnede door beide halsslagaders. Het vlees wordt dan verdeeld in drie delen: een deel voor de familie zelf, een deel voor hun naasten en een deel voor mensen die zich geen offerdier kunnen permitteren.
Tegenwoordig mag je ook, in plaats van een dier te slachten, een geldbedrag schenken aan een goed doel. Vervolgens gaat iedereen bij elkaar op bezoek en wordt er feestelijk gegegeten, gelukswensen en cadeautjes uitgedeeld en in de ochtend gaat men samen naar de moskee om te bidden. Lijkt een beetje op het kerstfeest bij Christenen.

Maar dit jaar is het offerfeest anders. De koning heeft onlangs namelijk opgeroepen om geen schapen te slachten i.v.m. de hitte en aanhoudende droogte. Hierdoor is de veestapel niet voldoende op peil om een dusdanige grote slachting te laten plaatsvinden. Hetgeen een soberder feest betekent maar ook een explosie van de vleesprijzen en vooral ook het rundvlees.

Veel Marokkaanse geven gehoor aan het advies van de koning om niet zelf een dier te slachten, daardoor is er een enorme “run” ontstaan op slagers. De vraag overstijgt daarmee het aanbod en dus vliegen de prijzen omhoog. En dan zijn er ook nog de speculanten die de prijzen op een onrechtvaardige manier verhogen om hiervan enorm te profiteren,wat boosheid onder de mensen teweeg brengt omdat er geen effectieve prijscontroles zijn en dit gedrag dus onbestraft blijft.

Maar de oproep heeft ook geleid tot een piek in hotelboekingen met name in Marrakech en Agadir want nu Eid al Adha zonder het offerritueel wordt uitgevoerd zoeken veel Marokkanen nu vertier en verkoeling in de zwembaden & faciliteiten van hotels. Niet alleen grote hotels maar ook gezinsvriendelijke accomodaties & pensions zijn volledig volgeboekt. Het is echter de laatste jaren al een stijgende trent in Marokko om op deze manier de Eid te vieren en van een luxe vakantie met mechoui (langzaam geroosterd vlees) te genieten en daar spelen de hotels natuurlijk graag op in.

Eid betekent ook dat bijna alles dicht is dus zit er niet veel anders op om gewoon nog een dagje strand te pakken en dat is geen straf. Dus huur ik weer voor een paar euro een strandbed + parasol en zak ik lekker onderuit met een boek.
Zo nu en dan hobbelen er een paar kamelen voorbij en een paar paarden met een los veulen, zo leuk om te zien! Er komen weer een paar honden bij me liggen in de schaduw van de parasol en onder de stretcher eneen jongeman vertrouwt ook op me en vraagt me even op zijn geld & aansteker te passen als ie gaat zwemmen.

Bij terugkomst in het dorp zijn er gelukkig nog wel een paar restaurants open en bestel ik een risotto met kip & champignons (€ 9) bij Zaza op het terras. Als dessert bestel ik de frozen nougat met ijs en caramelsaus(€ 4,50) van de kaart en die is werkelijk om je vingers bij af te likken….dacht even dat hier wijn en bier op de kaart staat en dat was ook zo maar dan wel alcoholvrij/0.0%, hhh dus thuis maar weer een wijntje. Er zitten nog een aantal Nederlanders op het terras en als de laatste prayer klinkt begint de hond op het terras luid mee te huilen, hhh

Nog één dag en dan is het feest weer voorbij en alles weer open en gelukkig appt Rachid dat ie inmiddels weer met de taxi onderweg is, hé , hé gezellig!

The Seven Waves of Devil’s Rock

Vandaag staat er weer een stranddag op het programma maar dit keer een iets actievere variant. Op loopafstand ligt nl. nog een klein strand met een schiereilandje dat bekend staat als Duivelsrots oftewel Rocher du Diable.
Voor surfers een veilige plek om te leren surfen en je niveau te verbeteren maar voor de plaatselijke bevolking schuilt hier een oud bijgeloof dat van generatie op generatie is doorgegeven.

Er wordt verteld dat de rots magische krachten bezit en dat niemand de geesten in het gat op de top kan weerstaan. Zo zou de Qaïd (hoofd) van het dorp - die niet in de krachten geloofde - eens het gat hebben laten bedekken met cement zodat men het niet meer kon gebruiken. Maar in de nacht erna werd hij wakker door een paar mysterieuze handen die hem bijna bewusteloos wurgden en een nare stem die zei dat hij het gat weer open moest maken, waarop hij de volgende dag al het cement weer verwijderde.

De legende vertelt namelijk dat vervloekte mensen in het smalle gat in de rots moeten gaan om zich te laten overspoelen door zeven golven. Het waren vooral mannen op zoek naar voorspoed, onvruchtbare vrouwen en meisjes op zoek naar een echtgenoot die de hulp van de magische rots inriepen. Om niet door de kracht van de golven te worden meegesleept werd een meisje geholpen door haar stevig bij de schouders vast te houden. Op zich eenvoudig maar ook gevaarlijk. Tijdens dit ritueel mag ze niet praten of draaien en zal ze in het komende jaar daarna een man, gelukkig huwelijk en vruchtbaarheid vinden en dat is een groot goed voor de meeste dames.

Na het onderdompelen in het zeewater dient ze haar haar te kammen met een nieuwe kam en bij de zevende golf al haar kleren uit te trekken om het ongeluk af te weren/ opnieuw te beginnen. Niet zo gek dat dit ritueel meestal vroeg in de ochtend gebeurde waarbij moeders hun dochters begeleiden om nieuwsgierige blikken te vermijden. Echter sinds de komst van de islam kleden steeds minder vrouwen zich uit en stopt het daarom vandaag de dag bij het onderdompelen of het komen naar de rots.

Maar waarom zeven golven? Dat is eigenlijk niet zozeer bekend als meer een gegeven al blijkt het getal zeven vaker een belangrijke pijler als je de geschiedenis erop naslaat.

De Gregorianen bv. verdeelden de week in zeven dagen, de Joodse Menorah kent zeven kandelaars, moslims gaan zeven keer rond de Kabaa en voor de Christenen creëerde God de wereld in zeven dagen.

Maar naast schepping en spirituele zuivering staat het getal 7 ook voor volledigheid of perfectie in verschillende beschavingen…een fascinerend nummer dus en misschien daarom ook niet geheel toevallig één van mijn favoriete nummers.

Gelukkig hoef ik me niet te laten onderdompelen en kan ik de zeven golven in het gat van Devil’s Rock overslaan…of het zou een nieuw begin kunnen aankondigen, hhh!

Wat misschien leuk is om te weten is dat er elk jaar, begin september, gedurende drie dagen een moussem (jaarlijkse viering) plaats vindt op het kleine strand van de duivelsrots. Imourane, zoals de lokale bevolking het strand noemt en wat staat te lezen op het muurtje als ik de treden van de trap opklim om boven op de rots te komen.

Een markt/religieus festival waar mensen uit het hele land naar toe komen, ook meisjes die hebben gehoord over de magische krachten van de rots.Het hoogtepunt van deze viering is de beroemde "Tbourida" ook wel Fantasia genoemd. Eengroep ridders die de oorspronkelijke strijders vertegenwoordigen.Ze zijn gekleed in traditionele kleding, rijden op versierde paarden en galopperen in één lijn zo snel als ze kunnen zo'n 200 meter waarna ze met oude musketten de lucht in schieten.

De oorsprong van de moussem van Imourane wordt in verband gebracht met de gevechten tegen de Portugese bezetter daar al vele jaren de stammen van Idaoutanane de nederlagen vieren van de Portugezen tussen 1505 en 1506.

Historici gelovendat Imourane een vervorming is van denaam van een lid van het Portugese leger "Ben Mirao". En dat dekaap Santa Cruz (nu Agadir)niet het enige fort is dat de Portugezen in 1505 bouwden maar dat er eentweede fort een paar kilometer noordelijker werd gebouwd dat "Ben Mirao" werd genoemd. Nu, van eenechte ruïne/overblijfselen van een fort is hier niet veel meer zichtbaar, mocht dit kloppen.

Maar of de naam Imourane nu afkomt van de naam van een oorspronkelijk fort of mogelijk van het woord "Amourrane", dat lichaam en ziel kracht betekent danwel van "Mourane", een oude en nogal obscure Amazigh godheid gerelateerd aan liefde, er zitten hoe dan ook tegenstrijdigheden in. Maar intussentrekt het zowel surfers als huwelijkszoekers en maakt niemand zich echt druk over deze historische nauwkeurigheid en dus blijft de rots gehuld in mysteries.

Verhalen zijn misschien nog wel veel belangrijker dan historische feiten om iets van een cultuur te leren en te bewaren…in ieder geval veel leuker!
Zo boven op de rots kun je je de spirit, het gevecht van de wanhopige meisje enigszins voorstellen en bijna voelen in een mix van mythe & werkelijkheid want het gat in de rots heb ik niet kunnen vinden.

Bovenaan het strand zitten een aantal leuke restaurants dus strijk ik neer op het terras van Chez Aicha voor een late lunch met een mooi uitzicht op de rots en het strand -inclusief het bijzondere terrasgezelschap van een prachtige pauw,- er spelen kittens onder een struik en een merrie straat samen met haar veulen te wachten totdat ze weer naar huis gaan.
Nog even genieten van dit alles…tot de zon onder gaat!

Via de boulevard en het grote en luxe Pick Albatros White Beach Resort wandel ik weer terug naar het dorp waar ik mijn belofte inlos om te komen eten bij Pueblo Social Club voor een Vegan & glutenvrije crêpe met ricotta, rucola & pijnboompitten met een verfrissende limonade van gember, munt & ananas.

Ik realiseer me dat dit voor het eerst begint te lijken op een strandvakantie in Marokko maar danwel in een perfecte combinatie van geschiedenis, cultuur, lekker & gezond eten en mogelijk nieuwe avonturen in de toekomst. Gezien de droge status van het dorp, neem ik thuis nog een wijntje, die Rachid voor me in Agadir heeft gehaald. Hij is naar zijn familie om het Offerfeest te vieren morgen dus wie weet pak ik nog een relaxed dagje strand en dompel ik me toch nog even onder in één van de zeven golven van Devil’s Rock.

Tamraght…a sleepy surf town

Wakker worden in het charmante Tamraght een klein Berberdorp op het platteland en aan de midwestkust van Marokko. Alle ramen van het appartement staan open en de gordijnen waaien in de koele zeewind. Buiten zingen de vogels hun hoogste lied, tussen het geroep van de zeemeeuwen door koert een duif en fladderen tientallen vlinders in de bougainville’s in de tuin…en kraait een haan- al is het soms ook midden in de nacht- en ik ben blij dit vertrouwde geluid weer te horen want de haan op de boerderij in Woudsend is onlangs door een hond te grazen genomen en sindsdien is het stil daar in de ochtend…en natuurlijk is het ook heerlijk om weer samen wakker te worden.

Vanaf het terras is er uitzicht op de Atlantische Oceaan en de ondergaande zon, niet zo dichtbij als de vorige keer in Taghazout maar de rust en lokale sfeer hier maken deiets langere wandeling naar het strand meer dan goed.

Naast de wekelijkse markt op dinsdag blijkt het dorp over de belangrijkste eerste levensbehoefte te beschikken. Een paar kleine bakkerijen waar ik het Marokkaanse brood vers en warm bij de oven af kan halen, een slager met een stuk rund aan een touw, kleine kalkoenworstjes, -filet & -gehakt en een klein groente en fruitwinkeltje naast de moskee -die ‘s avonds overigens mooi verlicht is in felle neonkleuren-. Kip koop je hier zo te zien alleen kakelend vers want die zitten nog levend en redelijk wel in een hok onder de stalling van een ander winkeltje.
Ik haal mijn warme broodjes bij een echtpaar en een paar croissants bij een eenvoudige patisserie, een paar worstjes, eieren, sinaasappels en een paar bananen voor het ontbijt want die laatste zijn typerend voor de regio. Bananenvillage ligt in de buurt en er is zelfs een Bananenbeach.

Verder verkennend door het dorp stop ik even bij een van de vele koffietentjes en restaurantjes voor een praatje met de eigenaar. Leuk om even contact te maken en te horen wat er zoal te doen is en waar en wat er speelt in dit “slaperige surfstadje”. Genoeg te ontdekken hoor ik wel van een local die deels hier maar ook in Zwitserland woont en of het hier zo slaperig is als wordt gezegd valt misschien nog wel te betwijfelen gezien het opkomende toerisme in deze streek.
De prijzen stijgen snel en al is het nu een zgn. “droog plaatsje”, hetgeen betekent dat er geen alcohol wordt verkocht of geschonken, is het maar de vraag hoelang dit nog zo blijft.
De ligging tussen het gevestigde Agadir en drukker wordende Taghazout zal in de komende jaren dit dorp verder doen ontwikkelen maar hopelijk niet ten koste van de lokale bevolking en de charmante sfeer van deze mooie parel aan de kust.

De prachtige stranden bieden hier voor de waterliefhebbers het hele jaar rond de beste surfspots zowel voor beginners als gevorderden. Maar ook mooie plekken om te bodyboarden & peddelen/suppen en voor de waaghalzen rotsen waar je vanaf in het water kan springen -wel veilig natuurlijk- en de legendarische Devil’s Rock maar daarover later meer….
Naast zonnen, sinaasappelsap, Marokkaanse thee drinken en schitterende zonsondergangen kun je wandelend of galopperend langs het strand, een ritje op een kameel maken of voor een grotere adrenalinestoot een quad huren.

Tamraght ligt op een heuvel waardoor je een mooi uitzicht hebt over de de oceaanen in zo’n 45 minuten naar Taghazout ten noorden of in de richting van Agadir naar Aourir ten zuiden van het dorp kunt wandelen voor de wekelijkse markten daar om verse groenten, fruit, noten, olijven en meer te kopen.
Tenslotte voor de liefhebbers van golf is er een nieuwe golfbaan met uitzicht op zee die uitsluitend gebruik maakt van milieuvriendelijke producten- extra groen dus- en natuurlijk ook een aantal spa’s en hammams voor de nodige ontspanning. Yoga heeft ook hier in de regio reeds zijn intrede gemaakt naast de luxe hotels en resorts. Ik zal zeker even een bezoekje aan het mooie Hilton hotel brengen waar ik tijdens de vakantiebeurs in Utrecht al even een eerste kennnismakingsgesprek mee heb gehad. Een segment voor een geheel ander type toerist dan de gasten van de surfhostels en appartementen in het dorp maar vast niet minder interessant en het onderzoeken waard.

Maar nu eerst nog een dagje strand voor het tijd is voor de verdere plannen….