De Smaak van Water goes Morocco

Een korte eerste nacht in de levendige medina van Marrakech. De familie boven me was tot ver na middernacht nog een verjaardag aan het vieren met de kinderen erbij dus dat zorgde voor de nodige rumoer.

Maar na een kopje thee en de laatste krentenbol uit Nederland ga ik op zoek naar een taxi die me naar het busstation van Supratour kan brengen waarbij wederom het bewijs dat taxi’s in Marrakech relatief niet heel voordelig zijn geprijsd. € 15 voor een ritje van een half uur van het vliegveld naar het centrum en € 6 om me in zo’n 10 minuten bij het station af te zetten. Waar ik dan vervolgens voor € 13,50 een kaartje kan kopen voor een 3,5 uur durende rit naar Agadir in een comfortabele en geclimatiseerde bus.

Het leven is al in volle gang en als we met de taxi met moeite net langs een marktkar proberen te komen scheelt het niet veel of er vliegt een meloen door de vooruit met een lachende koopman die de taxichauffeur even op zijn nummer wil zetten…goedemorgen Marrakech dus! Waar ze of boos worden of de gek met je aansteken als je iets te gewaagd doet, hhh.

De eerstvolgende bus blijkt vol dus wacht ik op de volgende met een cappuchino op het terras wat me gelijk in het Afrikaanse ritme brengt.
Slow down, sit and wait.

De bus stopt halverwege voor een korte pauze in een “tourist village” bij een benzinepomp waar de kinderen even kunnen spelen in de speeltuin, tijd voor een “schietgebed” in de moskee, iets te eten/drinken is te halen en natuurlijk een 🚾
Net voor Agidir stapt er nog een politieagent in de bus om de identiteitspapieren van met name de Marokkanen te controleren dus stop ik mijn paspoort ongezien maar weer terug in mijn tasje om uiteindelijk een half uur vertraagd op de Gare Routiere in Agadir uit te stappen.

Dan nog zo’n 15 km kilometers met een grand taxi naar Tamraght die ik gelukkig kan delen met een leuk stel, hij een Belg en zij uit Guatemala voor bijna dezelfde prijs als het korte ritje in Marrakech. Ik wordt gedropt aan de doorgaande weg en zal met mijn bagage nog een stukje moeten klimmen om bij het appartement te komen. Ik informeer bij een hip surf restaurant waar de ober me al gelijk de kaart komt aanbieden. Leg uit dat ik graag een andere keer kom eten maar dat ik nu op zoek ben naar iemand of iets wat me met mijn tassen de stijle en onregelmatige straatjes in kan brengen naar Mery’s Cake Boutique waar ik heb afgesproken met mijn gastheer. Een voorbijrijdende vriend biedt me aan om me te brengen en dat aanbod neem ik met beide handen en voor € 2 aan.

Als ik net aan de cappuchino met een croissant zit komt Med er al aan. Fotograaf van beroep en met zijn lange rastahaar een echte surfboy die gelijk de tassen in zijn auto zet en we nog slechts een klein stukje verder rijden naar het appartement. Er is een grote lokale markt die elke week op dinsdag de mogelijkheid biedt om al je inkopen te doen en dat ga ik later dan ook zeker doen. Tamraght is slechts een klein dorp en een stuk rustiger dan het iets verderop gelegen Taghazout. Een slaperig surfplaatsje zoals het in de reisinformatie wordt genoemd maar het zal me benieuwen hoe lang het duurt voordat ook hier de grote hotels & resorts steeds meer hun weg gaan vinden.

Het appartement ligt heerlijk rustig en is ruim en licht, eenvoudig ingericht maar van alle gemakken voorzien. Nu alleen nog wachten op Rachid die vanuit Inezgane/Agadir ook deze kant op komt. Kan ik intussen nog even naar de markt voor wat verse munt, citroen en een pot honing van sinaasappel van een imker uit de streek bij Taroudant.
Een paar uur later meldt Rachid zich en loods ik hem vanaf het balkon naar het appartement.

Er zijn wat kleine winkeltjes en restaurants in Tamraght en veel surf jongeren en families die allebei de laid back sfeer preferen boven het steeds drukker wordende Taghazout.
Maar voor een koud biertje aan de bar gaan we toch nog even naar het ons bekende en geliefde surf walhalla zo’n 8 km verderop…bij Munga guesthouse.
Rond 13.30 uur gaat alles dicht in Taghazout en halen we nog een kop koffie uit de automaat die we opdrinken op een klif aan het strand samen met de straathonden die ons gezellig vergezellen. Veel te lang weggeweest merk ik wel dus we hebben weer veel in te halen dit keer…en dat smaakt zeker naar meer en brengt de Smaak van Water hopelijk snel ook naar Marokko, insjallah!

Hé, hé eindelijk weer…

Hè, hè eindelijk weer terug in Marrakech…maar niet heel lang want de thermometer geeft hier de laatste dagen ver boven de 30 graden aan. Ook al waait er een verfrissend windje vandaag en valt de temperatuur momenteel best mee, het kwik stijgt in de loop van de week weer naar hoge temperaturen.

Daarom besloten om de reis voort te zetten richting de Atlantische Kust naar het slaperige surfplaatsje Tamraght iets ten noorden van Agadir en net onder Taghazout.

Rachid heeft zijn biezen al gepakt en is voor het Offerfeest aankomende vrijdag alvast op bezoek bij zijn familie in Inezgane (net onder Agadir).
Ook hij houdt Marrakech zoals velen in de maanden juni, juli & augustus voor gezien. Dan is het zoveel beter om de verkoeling van water & wind op te zoeken.

Voor mij nu eerst een nachtje aan de noordkant van de medina in een Marokkaans appartement. Het was even zoeken in de kleine straatjes en het wordt er niet gemakkelijker op als het in een oude garage blijkt te zitten.

Maar gelukkig schiet de jeugd me te hulp en wordt ik keurig naar mijn adres gebracht. Als dank sta ik mijn bus met Pringles af om daarna met mijn tassen op de immense bank neer te ploffen omringd door allemaal (ge)Zellige tegeltjes aan de wand.

De douane op het vliegveld ging als een speer dit keer. Daarna snel een simkaart aangeschaft en een taxirit geboekt naar hartje centrum. Morgen verder met de bus naar Agadir, nog zo’n 3,5 uur reizen voor weer een hele nieuwe ontdekkingstocht…

Met een uitvalsbasis dichtbij het strand en daar worden we allebei hééél blij van!

De Middellandse Zeekust

Noord-Marokko -en met name het Rifgebergte- komt niet altijd even goed in het nieuws en schrikt hierdoor misschien af om naar toe te reizen.

Toch lijkt het ook een bijzonder deel van Marokko omdat het juist daarom nog authentiek is gebleven en de landschappen nog echt natuur uitademen…dus rijdt ik bij Fez niet direct naar Tanger in het noordwesten maar pak ik de N6 naar het noordoosten…naar Nador aan de Middellandse Zeekust om zo toch een zo groot mogelijk deel van de Noordkust te zien middels een coastal trip. Ik zal hiermee ook het Rifgebied deels zien zonder het echt te doorkruisen want Nador ligt in het Rifgebergte en aan de Mar Chica-lagune.

Jaarlijks gaan er veel Nederlanders met Marokkaanse roots naar Nador, volgens de verhalen komt nl. ongeveer tachtig procent van de Marokkaanse-Nederlanders uit het Noorden /Rifgebergte van Marokko.

De familiekamers inmiddels ingeruild voor een hotelkamer in één van de vele moderne en luxe hotels in de stad.

Met een eigen vliegveld vooral een toeristische bestemming voor Nederlandse Marokkanen maar daardoor nog wel echt Marokkaans ondanks de luxe resorts die hier in de afgelopen jaren zijn gebouwd.

Onderweg stop ik nog even bij een tent/stalletje met een groep dromedarissen.

Vaders ligt uit te rusten van een werkdag en een vijftal moeders is druk aan het eten uit een grote bak met hooi, de kinderen er gezellig naast….knuffelmomentje dus!

En dan de lange weg naar het oosten waar ik niet voor het donker zal aankomen maar daar ben ik zo langzamerhand aan gewend geraakt, hhh! Er zijn zoveel mooie plekken om even te stoppen en dat maakt de rit er alleen maar langer op…niet in kilometers maar wel qua tijd!

De volgende dag rij ik eerst naar Al Hoceima, een badplaats die vooral bekend staat om zijn mooie stranden en kristalheldere water en een fijne en schone stad blijkt bij aankomst dus bestel ik daar een ontbijt/lunch om even te genieten van het mooie uitzicht over de baai als ik een parkeerplek(met bijzondere parkeerwachten) in het gezellige centrum heb gevonden.

De kustweg die ik daarna weer volg blijkt niet alleen maar een weg langs de kust te zijn maar gaat op een gegeven moment ook een flink stuk omhoog en de bergen in en met behoorlijk scherpe bochten.

Het landschap is bijna betoverend op sommige plekken en zo nu en dan staan er mensen langs de weg om iets te verkopen…al vraag ik me af waar ze in hemelsnaam vandaan komen want er zijn soms in geen velden of wegen huizen te zien.

Ik sta mijn flesje water af aan een meisje wat met een leeg flesje aan de weg staat te zwaaien en bedenk me dat het leven hier echt zwaar moet zijn. Stukken waar geen elektriciteit naar toe gaat zo te zien en een en al bergen maar de dames bepakt met grote bossen takken en plukkend in de bermen lachen me vrolijk toe.

Terwijl ik merk dat mij de hoogte me soms even parten speelt tijdens het rijden en ik blij ben als ik weer terug op zeeniveau kom en het laatste stuk gelukkig geen hele hoge bergetappes meer kent.

Nog even tanken bij een nieuwe benzinepomp in aanleg waar, als ik uitstap, de eerste vraag is:” are you married” om maar even gelijk ter zake te komen, hhh! Altijd weer even verrassend als voorspelbaar!

Nog een laatste etappe in het donker en dan ben ik bijna aan het einde van een zowel uitdagende als avontuurlijke rit met spectaculaire uitzichten.

Ik blijf nog een nachtje met zeezicht in Azla, vlakbij Tetouan.

Vanaf daar is het nog zo’n 75 km naar Tanger waar ik zondag de boot terug naar Tarifa hoop te pakken.

Azrou

Vanaf M’Rirt rij ik door naar het noorden naar Azrou wat steen/rots betekent in het Berbers (zoals Petra in het Grieks ook rots betekent) enontleent deze naam aan het grote, zwarte vulkanische gesteente dat midden in de stad staat.
Het is een kleine stad zo’n 70 km ten zuiden van Fez en Meknès, die algemeen bekend staat om zijn bijzondere houtsnijwerk maar voor de toeristen vooral vanwege de heerlijk geurende Cederbossen…het leefgebied van de Berberapen.

Als ik de weg naar het Cèdre Gouraud Forest insla staan er een aantal kinderen langs de weg die appeltjes en pinda’s verkopen dus koop ik een zakje pinda’s.De jongen vraagt 10 dirham (€ 1 en een bonbon als ik hem het geld geef) waarmee duidelijk wordt dat ik hier vast en zeker apen ga zien.

Het is een drukte van jewelste als ik aankom op de parkeerplaats van het bos. Het is schoolvakantie in Marokko en vrijdag en dat betekent dat veel gezinnen erop uit gaan om te “picknicken” in de natuur.
Dus staat het bos vol met tafeltjes, stoelen en een geïmproviseerde keuken vol met tajines op verschillende houtvuren.
En tussen alle vaders, moeders en kinderen zitten de apen te smikkelen van de verkregen appels, brood en pinda’s.
Vrij maar alert op de mensen om hun heen en kom je te dichtbij dan laten ze dat kort en duidelijk even weten of klimmen ze snel in één van de hoge Cederbomen.

Terwijl ik twee kleintjes een pinda geef voel ik aan mijn kuit een hand, die vraagt om iets lekkers en vervolgens een paar pinda’s uit mijn uitgestoken hand pakt.Een gezellige boel zo met zijn allen in het bos en het lijkt allemaal diervriendelijk zo op het eerste gezicht, gelukkig!

Bij het wegrijden biedt de parkeerwachter me een stukje cederhout aan als cadeau.
Één van mijn meest favoriete geuren komt me direct tegemoet als ik het tegen mijn neus druk...heerlijk en ik me zo weer even echt midden in de natuur voel. Twee cadeau’s in één!

Maar al zou ik best nog een poosje willen blijven of een stuk gaan wandelen in het bos...ga ik toch weer verder rijden want ik heb nog een lange weg te gaan.
In Ifrane, iets verderop stop ik alleen even voor een lunch.Er ligt momenteel geen sneeuw maar dat kan zomaar anders.
De wintersportplaats heeft overigensweinig weg van Marokko.Klein Zwitserland wordt het ook wel genoemd met de moderne bouwstijl van de huizen en hotels.Op een bepaalde manier mooi maar erg rustig nu.
Met de vele groene naaldbomen, nu fris maar zonnig... en de hamburger -bij de terrasheater in het moderne maar winterse Foodie restaurant- smaakt heerlijk…zo kan mijn maag het wel even uithouden tot aan Nador waar ik een nachtje verblijf aan de Middelandse Zee…de noordoost kust van Marokko.

Het plattelandsleven in het Midden-Atlas gebergte

Het eerste stuk rijden naar Beni Mellal is vlak en relatief saai maar met een strak blauwe lucht en een zonnetje ziet het er hoe dan ook prachtig uit.Hoe dichter ik in de buurt van de Azilal regio kom des te groener het wordt en ik zie al snel dat dit het gebied is waar de sinaasappels vandaan komen want die worden overal langs de weg aangeboden naast de vele plantages in dit gebied.

In Beni Mellal stop ik alleen even om te tanken en wat lucht in de autobanden en dan snel door naar Khenifra. Onderweg kom ik langs de prachtige Barrage Ahmed El Hansali waar ik even stop voor een kopje koffie langs de weg en een telefoontje met mijn jarige dochter. Inmiddels zakt de zon achter de bergen en ik moet nog een flink stuk rijden naar M’Rirt waar ik een nachtje heb geboekt op het platte land.

Alvorens op zoek te gaan naar mijn slaapplek stop ik hier om iets te eten bij een restaurant dat heel toevallig Amsterdam heet, hhh!
Na contact met mijn host blijkt dat ik nog zo’n 18 km de heuvel af moet richting Oued Oum Rbia want deGite MRBrie ligt in een landelijke omgeving in de midden Atlas in een klein dorpje dat Tiklit heet.
En aangezien het al donker is en de weg ook iets minder goed en met veel bochten is het best een spannend stuk om te rijden.
Het laatste stukje naar de Gite onverhard met veel stenen en enigszins steil en daar heeft mijn bolide het toch wel een beetje moeilijk mee.Maar met het nodige gas op de plank lukt het om de auto bij de Gite te parkeren.

Het is een stuk frisser hier maar binnen brandt gezellig de openhaard als ik door mijn gastheer Ibrahim wordt voorgesteld aan mijn medegasten.Een Marokkaans gezin met 2 kinderen(het is deze week schoolvakantie in Marokko) en een echtpaar(zij een Française en hij een Marokkaanse gids uit Tingir)
Schoenen ook netjes geparkeerd bij de deur - en op een paar niet al te charmante slippers lekker bij het vuur- want dat hoort als je bij een familie op visite komt, zoals ook aanschuiven bij de tajine (al heb je net gegeten) want je mag natuurlijk geen dankjewel zeggen, dat zou een belediging voor de gastvrijheid zijn.
De gastheer Ibrahim blijkt ook een officiële gids in heel Marokko te zijn dus genoeg gesprekstof die avond.

Het is een prachtig gebied.
Hier vind je het echte plattelandsleven, nomadisme en de authentieke Amazigh cultuur in een bergachtige omgeving met verschillende boomsoorten, olijfbomen, walnootbomen, vijgenbomen, granaatappelbomen en Johannesbrood bomen.Waar het water van de “Oued Oud Rbia” doorheen stroomt, een 555 km lange rivier die zijn oorsprong vindt net ten noorden van El Jadida aan de Atlantische kust.

Het uitzicht wat zich de volgende ochtend vanaf het balkon/terras laat zien is dan ook prachtig. Of ik niet nog een nachtje wil blijven dan kan ik een dag mee wandelen in de bergen vragen ze tijdens het ontbijt.
Tja, ik heb danwel mijn wandelschoenen en wandelstokken mee in de auto maar gezien mijn knie en de nog lange weg te gaan bedank ik vriendelijk voor het aanbod.
Ik neem nog wel even een kijkje bij de kleine watermolen op het terrein en de ezel die gezellig om de hoek staat te eten uit de zak die om zijn muil hangt om vervolgens mijn route naar Nador voort te zetten…en dan pas zie hoe mooi de weg is (die ik de avond ervoor in het donker naar beneden ben gereden) als ik het dal weer uit rijdt…

On the road again

Zondag 10 november kwam ik na een lange maar mooie reis aan in Marrakech.
Weer samen met Rachid aan het begin van een heerlijke tijd met mooi weer, relaxte dagen, weerzien met dierbaren, lekker eten(koken is nooit een straf voor mij), schoon(heids) behandeling in de hamam en allerlei nieuwe en leuke ontdekkingen in de stad.Moroccan therapy…zou je het wel kunnen noemen… een weldadige periode met van alles wat je goed doet voelen en gelukkig maakt.

Maar aan alles komt een eind, hoe mooi, fijn en eindeloos de dingen ook zouden mogen duren.Het is tijd om de spullen in te pakken en weer richting het noorden te rijden want ik heb nog een lange terugreis naar Nederland voor de boeg.

De bestelde Marokkaanse poefen zijn klaar en de benodigde zaken & souvenirs zijn gekocht.Nu de kunst om alles weer in de auto te krijgen…

Ik heb even getwijfeld over de route voor de terugweg.Inmiddels is het zomerweer hier vertrokken en richting het noorden zal het nog koeler worden en ligt er zelfs mogelijk sneeuw op bepaalde plaatsen. Het Hoge Atlasgebergte sla ik daarom over en rij via de N8 (nationale route) door de Midden-Atlas via Beni Mellal (Tadla- Azillal regio), Azrou en Ifrane richtingFez met een overnachting in M’Rirt.

Rachid zou eigenlijk het traject tot aan Fez met me meerijden maar is door de omslag van het weer grieperig dus ga ik toch maar alleen op pad en nemen we (hoe vervelend ook) weer afscheid van elkaar in Marrakech.
Hij is niet de enige want ook Bouchra is ziek dus is ze niet in de riad als ik daar afscheid kom nemen.

Mijn bezoekje aan Ouazarzate en Astrid haar nieuwe onderkomen komt er helaas ook niet van dit keer maar ik ga haar wel weer vertegenwoordigen in de Dades tent op de vakantiebeurs in Utrecht, zoals het nu lijkt.
Ook mij teatime met Driss schiet er dit keer bij in…dus genoeg redenen om gauw weer terug te komen.

Het is zo dubbel elke keer, aan de ene kant weer zin om naar Nederland te gaan met de gezellige kersttijd voor de boeg en een dochter die bijna op het punt van bevallen staat…maar ook helemaal geen zin om de fijne tijd en vooral Rachid weer achter me laten.

Vanaf Fez ga ik even kijken of ik daarna door naar Nador rijdt om vanaf daar een langere weg langs de Mediterraanse kust naar Tanger te volgen met halverwege nog een stop voor de nacht.
Zo kan ik ook nog het grootste gedeelte van de Middellandse Zee kust zien.
Ik wil in ieder geval het Rifgebergte zoveel mogelijk omzeilen en het hangt vnl. van het weer en de voortgang van de reis af of ik de kustroute ga volgen of toch rechtstreeks van Fez naar Tanger rijdt.

Ik verwacht dat de douanecontrole in Tanger dit keer veel meer tijd in beslag gaat nemen dus wordt het misschien ook nog een nachtje Tanger alvorens weer de boot op te kunnen naar Tarifa of een nachtje Tarifa alvorens het stuk door Spanje en Frankrijk te doorkruisen.
Dit keer langs de zuidoostkust van Spanje naar Barcelona/Girona en dan verder naar het Noorden.

Jullie kunnen de reis weer volgen via Polarsteps….

Because,I am back on the road again….

Stoofpotjes & Souk Cuisine

De oorspronkelijk Marokkaanse keuken is door de langdurige kolonisatie van het land inmiddels sterk beïnvloed en vandaag de dag is er sprake van een internationale keuken en is er voor ieder wat wils.Want voor wie liever naar de McDonalds gaat of een pizza/pasta etc. besteld is er meer dan voldoende aanbod.

Maar het zijn toch wel de klassieke gerechten van de Berberse, Moorse en Arabische keuken die niet alleen traditioneel een belangrijke plaats in nemen maar ook voor de toeristen de charme van het eten & drinken in Marokko bepalen.

De meeste mensen kennen inmiddels wel de couscous & tajine maar er zijn nog heel veel andere smaakvolle en heerlijke gerechten zoals bstilla(mengsel van vlees/vis, eieren en amandelen in een soort filodeeg(ouarka) en bestrooid met poedersuiker of de tanjija ook wel het vrijgezellen stoofpotje genoemd.

Een pot die in de Romeinse tijd werd gebruikt om olijfolie in te bewaren en te vervoeren werd uiteindelijk een kookpot in Marrakesh voor vrijgezelle mannen.
Zij gingen naar de marktom een Tanjia te lenen bij een van de kraampjes om deze te laten vullen bij de kraampjes van de groenteman voor groente en aardappelen, bij de slager voor vlees en kruidenier voor specerijen. Daarna gingen ze naar een publieke oven van meestal de hammam waar de meester van de oven in de gaten welke Tanjia klaar was en welke van wie was.
Zo werden de tanjia’s een hele dag of nacht gestoofd. En konden de mannen ze de volgende dag of ‘s avonds weer ophalen om te eten. Een bereidingsmethode die nog steeds wordt toegepast.

Het hoofdbestanddeel is net als in de tajine vlees, meestal rund, lam of kip die extra langzaam wordt bereid omdat hij in de smeulende as van de houtgestookte hammams wordt gelegd. Anders dan de tajine die op houtskool of houtvuur een veel hetere warmtebron kent.
Vis wordt voornamelijk gegrild maar soms ook gebruikt in een tajine.

De Tanjia is een aardewerken kruik pot (amfora) die wordt afgesloten met een stuk bakpapier/touw anders dan de tajine met de trechtervorm en losse schaal van aardewerk.
Naast vlees wordt er in gerechten ook veel gebruik gemaakt van fruit, sinaasappels, citroenen, gedroogde pruimen, abrikozen, dadels, vijgen en noten zoals amandelen, walnoten en de naar noten smakende arganolie of olijfolie.

Als ik mijn Hollandse suddervlees hier op tafel zet krijg ik al vrij snel de opmerking “ proeft bijna net als tanjia” maar dat “bijna” zal vooral door de gebruikte rundvleeskruiden uit Nederland komen.
In Marokko gebruiken ze hiervoor saffraan, komijn, kurkuma, paprika, gember, cayennepeper en ras el hanout.
Samen met de verse kruiden peterselie, munt & koriander.

Ik heb nog altijd een Marokkaanse kookworkshop op mijn verlanglijstje staan dus ga ik op zoeknaar Souk Cuisine, het initiatief van de Nederlandse Gemma (waar ik eerder een nachtje heb geslapen in Eindhoven, waar zij sinds de Coronatijd weer woont).Zij organiseert vanaf 2005 kookcursussen in Marrakech maar op beide adressen vind ik of geen gehoor of tref ik een aardige Marokkaanse dame die Riad Safa runt maar die alleen gebruikt wordt als gastenverblijf voor degene die meer dan alleen een dagje Marokkaans koken boeken.
Een kleine maar mooi ingerichte riad die diep in de medina ligt en het dus even zoeken was in de afgelegen straatjes.

Op de terugweg tref ik wel de toeristenpolitie en wordt ik aangesproken door een man als er op hetzelfde moment een brommer met twee jongens in volle vaart wegrijdt.
Hij legt me uit dat hij van de “tourist police” is waarop hij zijn pistool en een opgevouwen label laat zien.De jongens hebben iets uitgespookt begrijp ik maar wat precies dat laat hij in het midden. “Are you ok and do you know where to go” vraagt ie. Ja, zeg ik en vervolg mijn weg terug naar de drukke straatjes van de medina.

De kookcursus en ook het geheim van de Marokkaanse stoofpotjes, tajine/tanjia zal voorlopig nog op mijn verlanglijstje blijven staan.

Op het grote plein klim ik nog even de trappen op van Le Grand Bazaar, een heel sfeervol en bijna betoverend restaurant met een groot dakterras en de eerste versierde kerstbomen bij de balie. Het is nieuw, althans voor mij want het blijkt er al veel langer te zitten wat me weer doet realiseren dat na zoveel bezoeken Marrakech nog steeds onverwachts zeer aangename verrassingen voor me in petto heeft en er nog veel te ontdekken valt, niet alleen in de keuken.

De soeks in…

Gevestigd in de smalle straten van de medina met een overvloed aan winkeltjes en een aanbod van een breed scala producten met voor elke productsoort een eigen wijk.
Er ligt zoveel dat je je afvraagt hoe ze zo dicht bijelkaar en met zovelen kunnen overleven.Winkel na winkel dezelfde bergen met kruiden, olijven, kleding, kussens & dekens en heel veel andere Marokkaanse souvenirs.

Mooi is het er niet want muren brokkelen af en de verf bladert van de deuren en kozijnen waarvan de gesneuvelde ramen zijn afgedekt met karton of plastic…maar het is en blijft wel een ongekend gezellige boel en qua levendigheid overtreffen ze de moderne winkelstraten en shoppingsmalls veruit.

“What are you looking for”, “come have a look in my shop”,“Madame, good price for you today” er wordt op allerlei manieren geprobeerd om de aandacht te vangen van de vele ronddwalende toeristen. Voor sommige wordt dit als opdringerig ervaren, maar eenmaal eraan gewend en in de wetenschap dat er wel brood op de plank moet komen maakt het ook heel begrijpelijk, zeker met zoveel concurrentie in de buurt.

Hier zijn de technieken om producten te vervaardigen in wezen niet veranderd in de afgelopen eeuw. Een mooi voorbeeld hiervan is het met de voet aangedreven draaibankje om houten profielen mee te maken, waarbij de geur van het vers bewerkte cederhout me terugbrengt naar mijn jeugd.Maar wie al eens de leerlooierswijk heeft bezocht weet dat niet alle tradities altijd even lekker ruiken, hhh!

Maar vandaag ben ik op zoek naar iets anders nl. de Marokkaanse poef die gemaakt wordt van handgemaakte vloerkleden.
Ze zijn er in verschillende maten, vormen, kleuren, en weeftechnieken waarbij mijn keus uiteindelijk valt op een vierkant, vrij strak en traditioneel model…gemaakt van eenBeni Ouarainvloerkleed, een door Berbers met de hand geknoopt tapijt gemaakt van 100% schapenwol met de kenmerkende asymmetrische zwarte kruizen op een ivoor-witte achtergrond.
Niet alleen mooi maar ook heel handig om op te zitten, als voetenbankje of als bijzettafel.
En die al even op mijn verlanglijstje staan…een mooi kado voor de kerst en/of mijn 60ste verjaardag a.s. februari.

Nu ik weet wat ik graag wil doe ik daarna een rondje door de soek om de kwaliteit in de afwerking & prijzen te vergelijken en test ik mijn onderhandelingsvaardigheden maar weer eens.Toch wil ik ook graag buiten de soek nog informeren, waar de prijzen vaak lager liggen, gewoonweg omdat er minder toeristen komen en ze vooral de locale bevolking bedienen.Dus besluit ik om ook even bij de leverancier van mijn eerder gemaakte kussenhoezen voor de tuinbank te informeren, die op bestelling van alles maakt van kleden.

En dat gaat lukken zegt de vrouw die het naaiwerk gaat doen. Er hoeft geen vulling in, zeg ik en graag ook de onderkant van dezelfde stof als de boven- en zijkanten een rits in het midden.
De eerdere modellen die ik heb gezien hebben een goedkopere stof aan de onderkant met een driezijdige rits maar een voorbeeld uit haar winkel laat zien dat het ook anders kan, veel mooier en kwalitatief beter.

We stemmen de prijs af en ik doe een kleine aanbetaling van 100 dirham (€ 10) en spreek af dat ik ze over drie dagen kom ophalen.
Leuk om te weten is dat ze ze hier opvullen met oude kleding wat een mooie manier is om die weer een goede en nieuwe bestemming te geven en de kosten van speciaal vulmateriaal daarmee bespaart.

Tja, en dan in spanning afwachten!