Fleur d'Orange...

Het is nog stil in Riad Leila als ik met al mijn spullen beneden kom en even later komt de man van de receptie de trap af.
Ik reken de twee nachten af voor de kleine eenpersoonskamer in deze eenvoudige maar gezellige riad want slaap nu eerst voor een paar nachten in onze eigen riad …en ik heb geluk want de mooie kamer Fleur d'Orange op de eerste etage is nog vrij.
We hebben in totaal zeven kamers, beneden aan de patio liggen de kamers Rosa Damascina(damastroos) en Verveine(verbena), op de eerste etage liggen ook Cedre, Jasmin en Menthe. Safran is de “rooftop kamer” op de bovenste verdieping. Kamers en namen die je allemaal kruidig en geurend tegemoet komen en als alle kamers zijn volgeboekt hebben we max. 20 gasten in huis.

Mohammed, de zoon van de zus van de eigenaar en 24/7 aanwezig in de riad, is druk bezig in de keuken met het ontbijt als ik met mijn bagage binnenstap. H’Aziz heeft een paar dagen vrij en is naar zijn familie in de Dades vallei dus Mo hij heeft het extra druk.

Even later komen ook Bouschra en Malika samen met Maria, Malika’s dochter van 10 jaar.

Malika heeft haar man vorig jaar verloren toen hij als suikerpatiënt corona kreeg en moet het nu samen met haar dochter zien te redden, gelukkig met ook de steun van de familie. En Maria is een mooie, vrolijke meid die het weekend vrij is van school en naast het Frans en Marokkaans ook een woordje Engels spreekt.

Mijn tweede werkdag begint wel met een kleine kink in de kabel want de auto voor de ‘selfdrive’ van een aantal gasten kan niet op tijd kan worden geleverd. Er is reeds een minibus met chauffeur voor ze onderweg maar nog geen goede autostoeltjes voor de kinderen dus moet er snel iets worden geregeld. Gelukkig kunnen ze iets later dan gepland met zijn allen op weg naar het Atlasgebergte.

Als de gasten het ontbijt op hebben ontbijten wij gezellig met zijn allen op de krukjes in de keuken. En dan moeten yalla, yalla, de bedden worden afgehaald en komt er een flinke stapel was los want er zijn 6 kamers uitgecheckt. ’S middags komen er weer nieuwe gasten dus wordt er hard gewerkt om alle kamers weer “pico bello” te maken. Een aantal van de gasten komen van het vliegveld maar ook een aantal met een huurauto die ik vervolgens bij het paleis opvang om een plekje op de parking te regelen en ze het laatste stuk te voet mee naar de riad te nemen. Parkeren ( en ook rijden) in een stad als Marrakech is niet eenvoudig maar het is te doen mits je kalm blijft. In de keuken wordt nu weer druk gekookt want negen gasten blijven vanavond eten en Bouschra en Mailka zijn druk in de weer met een voortreffelijke tajine met rundvlees, sinaasappel en walnoten.

Ook voor mij staat er een bordje klaar als ik na een een klein “powernapje” beneden kom. De dag vliegt best snel om en ik moet nog enigszins wennen aan het vroege opstaan, hhh. Maar het is prettig, nu ik in de riad verblijf, dat ik me kan terugtrekken op mijn kamer en oproepbaar ben als er iets is. Wat aan de ene kant handig is maar aan de andere kant niet echt vrij.

De volgende ochtend begint het hele ritueel weer van voren af aan: ontbijten, uitchecken, kamers schoonmaken, boekingen checken, inchecken, enz.
'S middags weer even tijd voor een middagdutje ...waaruit ik wakker wordt door het tikken van de regen. Een lekker verfrissend buitje want de temperatuur ligt hier nog steeds boven de 30 graden. Aangezien de patio van de riad niet overdekt is worden alle kleedjes, stoelen en tafels in veiligheid gebracht. Als het weer droog is loop ik even de stad in voor een late lunch op een klein dakterras. Ik informeer gelijk even bij La Pergola & Bistro Arab naar hun programma. Een leuke plek waar je beneden Marokkaans kan eten met live muziek en een heerlijk dakterras/restaurant met internationale keuken. Van Jazz, Pop, Gnoua, oriental tot djembe sessies. En misschien vind ik een leuk cadeautje voor de baby van de zus van Bouschra, want ze heeft me uitgenodigd om volgende week zondag met haar mee te gaan naar het geboortefeest in de familie. 'S avonds loop ik

-hand in hand/ofwel gearmd- met haar mee naar de taxi voor nog wat boodschappen in de supermarkt. Dat is hier vrij normaal als vrouwen onderling al hebben we wel enige bekijks. Als ze me vraagt of ik Harira (Marokkaanse soep met tomaten, kikkererwten, linzen en selderij) lust, en dat lust ik zeker, neemt ze mee naar een pleintje waar iedereen op krukjes bij een kraampje zit te eten uit de grote pannen soep die er staan. Locals maar ook een gids met toeristen maken daar graag gebruik van een kopje verse soep voor nog geen euro. En dan serveren ze er ook nog een paar superzachte dadels bij…lekkerrrr! En dan gaan we nog even langs de Epicerie waar ze een speciaal mengseltje laat maken voor onder de douche . Na enige uitleg en een overtuigend lekkere geur laat ik ook een zakje mengen uit de vele potten en flessen die er in de winkel staan opgesteld en krijgen we een heerlijk spicy kopje thee aangeboden. Nu nog wat pure eucalyptus voor mijn neusverkouden collega alvorens op zoek te gaan naar een taxi die haar naar huis brengt. Ze is vierentwintig en heeft een prachtige dochter van vier jaar waar haar man helaas minder blij mee was en is vertrokken.…ah, daar is een vrije taxi...kus, kus, bon soiree et a demain!

Eenmaal thuis in de riad lekker relaxen in de heerlijke Fleur d' Orange kamer en natuurlijk uitgebreid douchen en scrubben met de gekochte blacksoap gemengd met een klein beetje van het mysterieuze zakje uit de Epicerie...

De eerste werkdag...

Bij aankomst in de riad een eerste kennismaking met het personeel.

Het ruikt heerlijk als ik in de keuken kom waar Bouschra & Malika druk bezig zijn met de voorbereidingen voor het diner. H’Aziz schenkt me op traditionele wijze thee in en Mohammed maakt me wegwijs in de de administratie en de inkomende en uitgaande was. De riad is volgeboekt dus er is genoeg werk te doen. Ik slaap daarom eerst een paar nachten in een riad hier in de buurt. Maar niet na ook kennis te hebben gemaakt met de gasten uit Nederland, Frankrijk en Ierland en dan lekker slapen en opladen voor mijn eerste werkdag…

De volgende dag zitten de eerste gasten al om 08.00 uur aan het ontbijt, een goed moment om de plannen voor de dag met ze te bespreken en ze te voorzien van tips & trucs. Als ze allemaal op pad zijn ruim ik samen met de dames de keuken op en zetten we de vaat voor de verandering eens in de afwasmachine. De afwas wordt vooralsnog met de hand gedaan terwijl de machine er werkeloos bij staat en op advies van Astrid stel ik voorzichtig voor alle vaat in de machine te doen. En dat wordt meteen goed opgepakt. Even later staat ook voor mij een lekker ontbijtje klaar en mag ik even proeven in de keuken van de lekkere koekjes die bij de thee worden geserveerd.

Dan is het tijd om de kamers te “recoucheren” want alle gasten blijven nog een nacht dus is er vandaag nog geen grote hoeveelheid was die de deur uit moet maar wel een flinke lading schone lakens en handdoeken die worden gebracht, en dat moet gecheckt en geteld worden.

Allemaal leuke nieuwe werkzaamheden waar ik het systeem nog even van onder de knie moet zien te krijgen. Als de kamers zijn gedaan en de alles weer gedweild en schoongemaakt is kunnen de voorbereidingen voor het diner beginnen. Het is vrijdag en dat betekent couscousdag… samen met H’Aziz ga ik naar de markt om boodschappen te doen en onderweg reserveren we een tafel bij La Tajina, een traditioneel Marokkaans restaurant bij ons in de buurt voor een aantal van onze gasten. In de markthal is het lekker snoepen van de olijven om even later met een boodschappentas vol verse groente, kruiden en vlees weer terug naar de Riad te lopen inclusief een mooie roos in de hand die ik krijg van de vriend van H’Aziz die bloemen verkoopt. Die kan mooi in een vaasje in de patio staan ….

Om 14.45 uur zit mijn werkdag er officieel op maar voor ik vertrek probeer ik gezamenlijk met het personeel te lunchen, ik merk dat ze het niet gewend zijn maar na enige aanmoediging zitten we om 16.30 uur toch gezellig met zijn allen aan een lekkere tajine die voor deze gelegenheid is gemaakt... op zijn Marokkaans zonder borden of bestek… gewoon met de rechterhand, hhh! Daarna ben ik vrij en heb ik s’avonds een afspraak met Kadijsha uit Nederland die nog net een dagje hier in Marrakech is ivm een bezoek aan haar moeder en zus. Maar voordat ik een taxi pak naar de nieuwe stad loop ik nog even naar de riad waar ik nog één nacht verblijf om daarna nog terug te komen voor de heerlijke couscous van Bouschra.

Maar dan ontvang ik een berichtje van Driss, hij is met een vriend in de Medina en vraagt of we elkaar kunnen ontmoeten voor koffie op het plein.

Dus loop ik voor het eten eerst naar het grote plein om hem weliswaar deels onder het toeziend oog van zijn neef na lange tijd weer te zien en voorzover dat lukt een beetje bij te praten. Fijn en lastig tegelijk maar toch voelt het goed om dit zo snel mogelijk te doen.

Dan snel terug naar de riad voor de couscous en dan op zoek naar een taxi voor een gezellig avondje op het SKY dakterras van hotel Renaissance in Gueliz. Wijnen, bijkletsen en fun met de leukste buschauffeur en vriendin uit Amsterdam. Rozig duik ik daarna om 23.30 uur mijn bed in want morgenochtend om 07.00 uur gaat de wekker weer voor een volgende werkdag met nieuwe dingen en ook nieuwe gasten…….

Hier schijnt de zon...

Mijn treinreis van Heerenveen naar Eindhoven verloopt soepel. De onzekerheden rond de stakingen bij de NS lijken voorbij al is de hoeveelheid bagage best een zware lading bij het overstappen in Utrecht en de weg naar het hotel. Met de bus kan ik gelukkig bijna voor het hotel uitstappen ook al weet een aantal buschauffeurs niet waar het hotel aan de Piazza ligt. Tot mijn verbazing blijkt het de eerste stop na het station. Het mooie Art hotel ligt midden in het artistieke centrum van Eindhoven. Een groot deel van de unieke kamers en suites ligt in de monumentale Philips fabriek de Lichttoren, waar vroeger de eerste lampen werden gemaakt en getest. Een modern hotel met een industrieel karakter met mooie grote kamers met hoge plafonds ingericht met design en kunst. En je loopt zo het centrum in. Als ik me van mijn zware bagage heb ontdaan loop ik via de uitgestorven winkelstraat naar de gezellige Markt met restaurants en terrassen om nog een heerlijk varkenshaasje te eten….die zal ik de komende maanden niet terug vinden op de menukaart in Marokko.

Het regent licht als ik de volgende ochtend het mooie Intell Art hotel in Eindhoven verlaat.

Een prima en bijzondere plek om te slapen als je je reis relaxed wil beginnen.

De bushalte van lijn 401 naar het vliegveld ligt voor de deur voor dus dat lijkt appeltje eitje…totdat er een aantal overvolle bussen aan de halte voorbij rijdt zonder te stoppen. Tja, dan denk je dat er bijna en op tijd bent.

Dan maar een taxi bellen die ik samen met iemand uit uit Eindhoven deel die me vriendelijk helpt om mijn zware tas het laatste stuk naar het vliegveld te dragen. Het is druk maar uiteindelijk loopt alles daar toch gesmeerd.

Met een kleine vertraging vertrekt het volle vliegtuig richting Marrakech.

Naast me zitten een dame en een man die allebei hun roots in Marokko hebben liggen.

Hij komt uit het zuiden en gaat terug om zijn oorsprong in de Sahara te ontdekken met een 4 x 4 tour en is chef bij de politie in Nederland.

Zij komt oorspronkelijk uit Hoceima in het noorden en reist met haar twee tienerzoons naar Marrakech.

Twintig jaar getrouwd geweest met een Nederlander en woont nog steeds in Zandvoort.

We raken in een leuk gesprek over Marokko, discriminatie en hoe Najib Amali zijn huidige vrouw heeft ontmoet. Ze blijken vriendinnen van elkaar….

Met wat lichte turbulentie landen we 3,5 uur later op de luchthaven Marrakech Menara.

Eenmaal door de paspoortcontrole haal ik mijn ruimbagage op en ga op zoek naar de chauffeur die als het goed is op me staat te wachten bij de uitgang van het vliegveld. Na uitvoerig zoeken tussen alle ander chauffeurs met bordjes met namen geen succes en als ik ga informeren blijkt hij onverwacht al een paar andere gasten mee te hebben genomen, dus zal ik nog even geduld moeten hebben voordat hij weer terug komt en me naar de Riad brengt. Welcome in Marokko! Het land wat geen haast kent en misschien nog wel relaxter… hier schijnt de zon!

Salaam Marokko...Salaam Marrakech

Weer terug naar Marokko...weer terug naar Marrakech!
Want hoe je het ook wendt of keert "Whats in the heart stays in the heart, no matter what"
Bijna een jaar geleden vertrok ik uit Marrakech na weer een mooie reis maar ook met veel verdriet door de ontwikkelingen bij Driss.
De magie van Marokko leek even voorbij...maar niets bleek minder waar, want...
morgen vlieg ik vanaf Eindhoven weer naar Marrakech om te beginnen aan een heel nieuw avontuur als host/manager in de gezellige Riad Orange van Astrid & Mohammed. Ze zijn eigenaar van de Riad sinds 2018 en hebben ruim 12 jaar ervaring in de reiswereld als Marokko specialist.

Hun sfeervolle Riad ligt in het zuidelijk deel van de Medina(oude stad), naast het Bahia paleis.
Vlakbij de Mellah(Joodse wijk), Place de Ferblantiers en het El Badi-paleis...een voor mij heel bekende en geliefde plek en op 10 minuten lopen van het grote Jeema El Fna plein.
De meeste Riads waren vroeger Herenhuizen en zijn omgebouwd tot exclusieve gastenverblijven met een aantal unieke kamers.
Een klein stadspaleisje met de typische elementen uit de Marokkaanse architectuur en in dit geval met een "Nederlands (oranje) tintje.
Je vindt er mooie mozaïek-tegels, ook wel Zellige genoemd en badkamers in tadelakt, glanzend afgewerkte kalksteen uit de steengroeven bij Marrakech en houtwerk in de mintgroene kleur. Mijn meest favoriete plekjes zijn toch wel de patio en het dakterras van 100 vierkante meter. Hier kun je lekker met een wijntje in de jacuzzi relaxen.

De muren zijn van dikke leem waardoor de temperatuur binnen aangenaam blijft en er is airco voor verkoeling in de zomer en verwarming in de winter. Net als in de Romeinse architectuur heeft een riad traditioneel een patio met op elke hoek een boom, het liefst fruitbomen. Riad betekent namelijk ook binnentuin. Riad Orange dankt zijn naam aan de sinasappelbomen die er staan.
De patio is in de zomer open en wordt in oktober met een zeil afgedekt om de winteravonden te warmen met de warmte van overdag en is het hele jaar door ook een geliefd verblijf voor tsjilpende vogeltjes.

Kleinschalig, persoonlijk en full service...en vanaf morgen weer met een Nederlandse gastvrouw.
Want ik ga ik samen met de vier Marokkaanse medewerkers de max. 20 gasten over 7 kamers verwelkomen, wegwijs maken en natuurlijk voorzien van een heerlijk Marokkaans ontbijt, lunch en/of diner in dit sfeervolle boutique hotel in Marrakech.

En wil je verder op reis in Marokko...met een 4 x 4 terreinwagen of minibus, te voet, op de fiets of op de rug van een dromedaris.
We organiseren allerlei leuke dagtochten en (korte) rondreizen, feesten, bruiloften en partijen...voor ieder wat wils!

Ik kan niet wachten om te beginnen.... en heel stiekem ook om Driss weer te zien!

Reizen en beleven jullie weer mee?

Salut Marrakech, salut Maroc…

De laatste dag, de laatste uren.
Het zit er inclusief een kleine verlenging weer op en ik kijk met veel genoegen terug op een mooie reis. Al valthet afscheid me dit keer behoorlijk zwaar, het voelt ook goed om weer naar huis te gaan…en we gaan zien wat de toekomst brengt.

Gelukkig heb ook ik een fijn (t)huis en familie om naar terug te keren in de hoop om over niet al te lange tijd weer terug te keren naar mijn geliefde land en …..because “ what’s in the heart, stays in the heart” no matter what!Dus spreek ik met Driss nog een paar keer af op een terras en sla ik nog een paar laatste souvenirs in…en dan “Let’s just kiss and say goodbye” and hope to see you soon, Insha’alah!

Duimen dat alles met de vlucht morgen voorspoedig gaat.Ik heb nog niet eerder via Brussel/Charleroi gevlogen en het is altijd weer uitzoeken hoe het zit met de documenten, bagage en transport als je met een andere luchtvaartmaatschappij naar een andere bestemming vliegt.Een ding is zeker het wordt een stuk kouder de komende tijd hier maar ook in Nederland maar ik kijk uit naar een gezellig weekend met de kids en decembermaand -als COVID tenminste niet weer roet in het eten gooit-

Dit keer heeft het lezen van het boek: het koele land in de hete zon me ook het nodige bijgebracht van dit land.Een aantal thema’s ervan heb ik meegenomen in mijn verhalen om naast mijn eigen reiservaringen en persoonlijke noot een stukje cultuur en geschiedenis van het land te delen.
Om een land cq. cultuur te kunnen begrijpen is een stukje verdieping volgens mij het beste medicijn tegen een onjuiste beeldvorming,vooroordelen en stereotypen.En als ik mijn eigen onderzoek mag geloven valt ernog veel te ontdekken over Marokko.
Ik hoop natuurlijk dat jullie het ook allemaal met plezier weer hebben gevolgd….dus wie weet tot gauw!

Salut Marrakech…salut Maroc!

Family first…

Op de dag dat ik eigenlijk koffie hadden zullen drinken met mijn familie (broers en zussen) in Nederland…

Dat familie naast religie belangrijk is in Marokko is voor menige Nederlander vast niet onbekend.
Het was in ieder geval één van de waarden die heel sterk in mijn onderzoek naar voren kwam.Maar hoe belangrijk is familie eigenlijk?

Familie is misschien wel het belangrijkste aspect van de Marokkaanse samenleving.
Voor een Marokkaan komt de familie vóór werk, vriendschap, relaties en soms zelfs voor het huwelijk.De feestdagen worden altijd gezamenlijk gevierd, als er thuis iets belangrijks is wordt het werk neergelegd, is er altijd hulp ook in tijden van nood en zijn de banden nagenoeg onlosmakelijk verbonden.Dat laatste wordt ook in Moudawana (familiewet) duidelijk waar het bv. adoptie en kinderalimentatie betreft.Kinderalimentatie is altijd verplicht of je het kunt betalen of niet.En als je als ouders niet in staat bent om voor je kinderen te zorgen dan is pleegzorg een optie maar adoptie niet. Eenvoudig omdat adoptie de banden verbreekt met de biologische ouders en dat is hier niet toegestaan.

Voor moslims is het een plicht de ouders te gehoorzamen en veel Marokkanen nemen dit heel serieus. Om te kunnen trouwen, bijvoorbeeld, moet de bruidegom hoe oud hij ook is eerst zijn ouders om toestemming vragen. Als zij toestemming hebben gegeven, moet hij – met de ouders in zijn gevolg – zijn toekomstige bruid thuis gaan bezoeken en haar ouders om toestemming vragen.Nog zoals in Nederland waar dit ooit ook gebruikelijk was in veel gevallen.
Echtscheiding is mogelijk maar niet zo eenvoudig als in Nederland en ook hier zal min of meer de goedkeuring van de ouders/familie een belangrijke rol in spelen naast de uitspraak van een rechter.

Kortom de plichten en verantwoordelijkheid m.b.t. familieaangelegenheden wegen hier zwaar. Dat is voor mij…die als moeder, dochter en zus zeker ook het belang van een fijne familie kent…na vierenhalfjaar nog steeds wennen.

Onverwacht komt er vrijwel direct na mijn aankomst geen goed nieuws.
Naast de blijdschap voel ik al vrij snel dat er iets is als ik Driss eindelijk weer in mijn armen kan sluiten. Hij wil het eigenlijk later met me bespreken maar het moet hem toch van het hart merk ik…erzijn problemen met de kinderen, niet direct heel ernstig maar toch zorgwekkend genoeg om ze naar Marrakech te halen en daar een school voor ze zoeken.Ze wonen al een aantal jaren bij de moeder in de buurt van Agadir. Zijn familie heeft aangeboden om vanaf november tijdelijk een appartement te huren waar ze kunnen wonen. Voor Driss een heel mooi vooruitzicht om elke dag weer bij zijn kinderen te kunnen zijn -en ik weet hoeveel hij ze mist- met daarnaast veel betere woonomstandigheden.Ook fijn voor zijn moeder, die haar enige kleinkinderen die in Marokko wonen dan weer vaker kan zien.
Dit betekent echter ook dat de moeder van jongens meekomt en de familie een verzoeningspoging heeft voorgesteld…waar hij eigenlijk geen nee op kan maar ook niet wil zeggen weet ik…uit loyaliteit naar zijn familie, de verantwoordelijkheid en de liefde voor zijn kinderen.

Voor mij/ons een minder mooie ontwikkeling natuurlijk…die ik aan de ene kant als moeder heel goed begrijp. Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen en mijn scheiding is officieel rond.Het betekent alleen wel dat het onze toekomst samen in gevaar kan brengen…stel dat het lukt.Maar aan de andere kant stel dat het niet lukt dan opent het voor ons mogelijk weer nieuwe wegen.

Tja, en onze liefde dan?
Die is er vooralsnog niet minder om maar zal de tand des tijds moeten doorstaan. Soms moeten we onze verantwoordelijkheden boven onze verlangens stellen, dat weten we allebei…en als je van iemand houdt en weet hoe belangrijk zijn kinderen en familie voor hem zijn dan kan ik niet anders dan hem hiervoor de ruimte geven…uit respect maar vooral uit liefde…ook al had ik het heel graag anders gewild!

Volgens de raad van een lieve vriendin: kijk gewoon hoe het gaat en geniet er nu zoveel mogelijk van…en dat ga ik doen en heb ik zeker gedaan.

Time will tell…

Groene Mars…

Morgen is er weer een nationale feestdag in Marokko en is er veel dicht in de stad.

Na de geboortedag van de profeet Mohammed in oktober valt nu de eer aan de wijlen Koning Hassan II die op 06 november 1975 de zgn. Groene Mars -groen is de kleur van de islam- naar de Westelijke Sahara organiseerde, waarbij 350.000 Marokkanen naar de grote zandbak ten zuidwesten van Marokko werden gezonden. Bedoeld om de Spaanse bezetter onder druk te zetten om uiteindelijk tweederde van de woestijn in handen te krijgen.

De soevereiniteit van het gebied wordt weliswaar tot op de dag van vandaag nog steeds betwist want zowel Marokko als de Sahrawi Arabische Democratische Republiek (SADR) maken aanspraak op de voormalige Spaanse Sahara. Het huidigebestuur vanuit Marokko wordt aangevochten door de onafhankelijkheidsbeweging van Polisario. Het dunbevolkte gebied is In de eerste plaats interessant om de grote fosfaatreserves en rijke visgronden voor de kust van de Atlantische Oceaan maar volgens geografische rapporten zijn er mogelijk ook grote oliereserves aanwezig.

Het succes van de geslaagde “Groene Mars wordt jaarlijks gevierd maar de impasse waarin deze eigenlijke woestijnoorlog verkeert duurt onverminderderd voort ondanks de bemoeienis van de Verenigde Naties en het Internationale Gerechtshof in Den Haag.Dat er momenteel geen veerdiensten van Marokko naar Spanje zijn is een gevolg van de diplomatieke verhoudingen tussen beide landen i.v.m. de ziekenhuisopname van Polisario in Spanje.Ook de zwemmende stroom immigranten eerder dit jaar staat hier niet los van.

Voor de bevolking en ook Driss een vrije dag, die hij samen met zijn familie in de bergen gaat doorbrengen.Voor mij, net als vandaag, een relaxte dag aan het zwembad maar ook de dag waarop ik eigenlijk in het vliegtuig had zullen zitten. Het leven neemt soms onverwachte wendingen dat besef ik me deze keer maar al te goed…hopelijk lukt het om elkaar nog even te zien voordat ik vertrek.

Relax…reflect and reconsider.

Na een geslaagde rondreis is het heerlijk om de laatste dagen nog even te relaxen in een comfortabel hotel met mooi zwembad en door de vluchtblokkade en nieuwe vlucht heb ik er nu een aantal bonusdagen bij om de afgelopen weken nog eens de revue te laten passeren en de plannen voor de toekomst te heroverwegen.Mijn meegebrachte boeken te lezen, muziek te luister of het geluid van stromend water en de overal zingende vogels…ik hoef me er alleen maar aan over te geven en dat lukt maar deels.

De reis was heerlijk, veel gezien, nieuwe mensen ontmoet en weer een aantal ervaringen rijker. Over een kleine week stap ik weer in het vliegtuig maar ik ga niet bepaald met een gerust gevoel weg weet ik nu al.Er is veel gedoe op het werk van Driss.De verschillende riads die worden beheerd hebben nog steeds veel te weinig boekingen bij gebrek aan toeristen. Het personeel kan nog steeds niet betaald worden en heeft dus geen geld voor de huur, eten etc. en ook de eigenaren willen geld zien om de kosten te kunnen opbrengen. Er zijnal een aantal keer signalen geweest dat het beter gaat worden…maar het komt triest genoeg nog steeds niet genoeg op gang. Wachten is geen optie meer en ook de hoop verdwijnt.
Ik weet dat Driss met de gedachte rondloopt om te stoppen met zijn werk voor deze baas net als veel van zijn collega’s dat momenteel doen. Zo loyaal als hij is ziet ook hij het steeds minder hoopvol in.Gelukkig is er steun vanuit zijn familie maar hoelang nog…voordat hij weer aan zijn gewone werk kan i.p.v. tot drie keer toe alle riads schoonmaken en er dan toch nagenoeg geen gasten komen. Financieel blijft het allemaal nog erg onzeker.

Intussen probeer ik toch beetje te genieten van de laatste week maar de onzekerheid knaagt ook aan mij. Hamid stuurt me nog een berichtje hoe het met me gaat en dat hij morgen naar zijn familie in Tinghir gaat, ook wel bekend als de Todrakloof. Je bent van harte welkom om mee te gaan zegt ie…aan de ene kant verbaast het me dat hij dat zegt want ik ben nog niet bij de familie van Driss geweest…aan de andere kant ook weer niet want de gastvrijheid is hier groot en met deze vriendelijke chauffeur heb ik geen liefdesrelatie…dat zal het zijn!

Ik pak een taxi naar de Medina om mijn achtergelaten bagage op te pikken uit Riad Orange en tref Mohammed daar. Astrid zit nog in Quazarzate, appt ze me en komt pas later deze maand.Hoe kom jij aan je liefde voor Marokko?, vraagt ze.
Eigenlijk een beetje zoals jij denk ik, alleen in een andere levensfase.
Ook verliefd? Of enkel op het land?
Beide, zeg ik. Ah, ja dan zit je in hetzelfde schuitje. En daar wil ik het graag nog eens met haar over hebben…eenvolgende keer!